All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 81 - Chapter 90

เขาให้เหตุผลว่า ‘มาทะเลจะต้องใส่อะไรกันมาก และก็แทบจะไม่ได้ใส่อยู่แล้ว’ นั่นก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่ตอนนี้เมื่อต้องลงจากเรือไปอยู่บนเกาะ เธอก็ควรต้องใส่เสื้อผ้าให้รัดกุม และก็มีแค่กระโปรงตัวยาวเท่านั้น แถมต้องแบกเป้บรรจุของกินที่เธอเตรียมมาอีก แค่เห็นทุ่นโคลงเคลงตามแรงคลื่นเธอก็เวียนหัวจนตาลายแข้งขาสั่นไปหมดแล้ว “ลงมาสิ” เสียงของเขาทำให้เธอตื่นจากภวังค์หวาดหวั่น ตามองมือที่ยื่นมาตรงหน้า พรบุหลันชั่งใจอยู่สักครู่ ที่สุดแล้วเธอก็เอื้อมจับมือของเขาพร้อมก้าวลงจากท้ายเรือ และทุ่นลอยที่คลอนน้อยๆ ตามแรงคลื่นก็ทำให้เธอต้องจับมือเขาแน่น “กลัวอะไร ไม่ตกหรอกน่า ตกไปก็แค่เปียก ไปเถอะ” “ไม่เป็นไรค่ะ จันทร์เดินเองได้ คุณเดินนำเถอะค่ะ” เพราะเขาจูงเธอและเดินขนาบข้าง ยิ่งทำให้พื้นที่บนทุ่นน้อยลงไปอีก รวมทั้งความโคลงเคลงที่รู้สึกว่าไม่มาก เธอจึงเลือกที่จะเดินคนเดียว แค่เดินตามหลังเขาทุกฝีก้าวก็คงพอทำให้คลายความกลัวได้ “โอเค ถ้ากลัวตกก็เดินตรงกลางไว้” พรบุหลันสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ย่างเท้าเดินตามติดเขา และเ

“คุณ... อื๊อ... คุณอารัญคะ” “อืม...” “จันทร์...จันทร์ยังทำกับข้าวไม่เสร็จค่ะ” “ก็ทำต่อไปสิ” “อื๊อ...ได้ยังไงคะ” “ได้สิ ไม่เชื่อฉันจะทำให้ดู” และพรบุหลันก็ต้องอุทานเพราะอารัญทำได้ตามที่เขาบอกจริงๆ เมื่อเขาพาเธอโลดแล่นขึ้นไปอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร และจัดการกับร่างกายของเธอไม่ต่างจากเขากำลังเตรียมส่วนผสมสำหรับปรุงอาหาร เริ่มจากฝ่ามืออุ่นจัดตรงเข้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอ เคล้นคลึงจนเธอสะท้านสั่นแล้วสั่นอีก จากนั้นเขาก็ใช้ปลายลิ้นทำความสะอาดตลอดทั่วทั้งตัวเธอ ไม่เว้นแม้สักตารางนิ้ว จนเนื้อตัวของเธอสะอาดสะอ้านทั้งภายนอกและภายใน ไม่ว่าส่วนนั้นจะลึกลับซับซ้อนสักเท่าไร เขาก็ทำความสะอาดได้ทั่วถึง จนเธอต้องกรีดร้องด้วยความซ่านเสียวที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน “อืม... ส่วนผสมสะอาดทุกซอกทุกมุม ได้เวลาปรุงแล้ว” เสียงเขาทุ้มแหบพร่าราวคนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์อย่างสุดๆ ดังอยู่เหนือร่าง ทำให้พรบุหลันต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมอง และเธอก็ได้เห็นพ่อครัวหัวป่าก์ในชุดแรกเกิด เตรียมพร้อมสำหรับปรุงอาหารเ

แสงไฟสว่างไสวที่ประดับอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา เคยเป็นจุดสนใจให้ดวงตาคมเข้มทอดมอง เพื่อชื่นชมความอลังการ ความงดงาม และเทคโนโลยีน่าทึ่ง ที่ให้ประโยชน์ทางตรงคือช่วยลดปัญหาการจราจรที่แออัด และประโยชน์ทางอ้อมคือเป็นจุดชมวิวอีกแห่งหนึ่งที่งดงาม ส่งผลให้มีร้านอาหารริมน้ำเกิดขึ้นมากมายหลายแห่ง รวมทั้งที่นี่ด้วย แต่ในค่ำคืนนี้ความพิสมัยที่น่าทึ่งเหล่านั้นถูกบดบังด้วยอารมณ์ที่ยังครุกรุ่นอยู่ในใจอารัญ เพราะเขาต้องทำอีกสิ่งที่อาจเรียกได้ว่า ‘ฝืนใจ’ หรือเปล่า ในเมื่อสิ่งนี้เขาเลือกเอง เลือกที่จะให้ทุกอย่างจบแบบนี้ จบแบบแฮปปีเอนดิงตามแบบฉบับนิยายสักเรื่อง ซึ่งตัวละครที่โลดแล่นอยู่ในท้องเรื่องนั้นอาจมีบางคนต้องสูญเสียน้ำตา มีบางคนที่ต้องหวานอมขมกลืนเพราะสิ่งที่ก่อเอาไว้รุนแรงจนแก้ไขไม่ได้ และก็มีบางคนที่ต้องได้รับความยุติธรรมเพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เสียงร้องไห้ราวคนใจจะขาดยังแว่วอยู่ในหัวใจ ทั้งที่อยากกลับเข้าไปปลอบโยนและโอบกอดเธอเอาไว้ พร้อมกับสัญญาว่าเขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แต่สุดท้ายเขากลับไม่ทำ เขาเลือกที่จะจากมาและปล่อยให้เธอเข้าใจผิดอยู่แบบนั้น เพราะเข

“ผมอยากรู้เรื่องของจันทร์” ภากรยังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ แม้ว่าฝ่ายโน้นจะกราดเกรี้ยวกลับมา เขาก็ยังต้องใจเย็นให้มากที่สุด เพราะเธอคือความหวังเดียวที่จะทำให้เขารู้ความเป็นไปของพรบุหลัน “งั้นคุณคงถามผิดคนแล้วละ ฉันมันคนสวยแต่ไร้สมอง คงช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก ถ้าคุณอยากรู้ก็โทร. ไปถามอารัญหรือไม่ก็ถามคุณกายดู” จีน่ายังใส่อารมณ์เต็มที่ เพราะในวันนั้นเมื่อพรบุหลันยืนกรานที่จะไม่กลับไปกับเขา เขาก็ลากเธอไปที่ลิฟต์ พอเธอโวยวายเขายังกล้าบอกให้เธอใช้สมองมากกว่าอารมณ์ ก็เพราะต้องใช้สมองไงเธอกับอารัญถึงได้ขาดกันแบบนี้ เมื่อคิดทบทวนดูแล้วอารัญไม่เคยหวงแหนเธอเช่นพรบุหลันเลย “คุณถอดใจ” “ฉันไม่ได้ถอดใจ แต่ฉันรักตัวเอง ในเมื่อคุณทำให้เธอกลับไปกับคุณไม่ได้ นั่นก็เป็นเรื่องของคุณ เพราะฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วยแล้ว” “แปลว่าคุณถอดใจจริงๆ” “เอ๊ะคุณ! พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ฉันไม่ยอมเป็นตัวเลือกของใครหรอกนะ และไอ้การแก้แค้นบ้าๆ ของอารัญ ฉันก็ไม่รู้ด้วยหรอก จะแก้แค้นหรือว่าแก้ผ้ากันไปถึงไหน คุณก็ต้องไปถามคนของคุณเอาเอง

“ทุกข์ เหอะ! ใครบอกนายว่าพรบุหลันทุกข์ เธอสุขจะตาย อยากฟังเสียงตอนเธอครวญครางหรือเปล่าล่ะ หรือว่าอยากดูภาพด้วย ฉันมีครบทั้งภาพทั้งเสียง” “แก...ไอ้เลว!” ภากรถลันเงื้อหมัดเข้าไปต่อยอารัญ แต่อารัญซึ่งได้เปรียบด้วยรูปร่างที่สูงใหญ่กว่ากลับหลบไปอีกทาง ทั้งยังสวนหมัดเข้าใส่ปลายคางของภากรจังๆ จนภากรถลาลงไปนอนแทบพื้น ก่อนจะตามไปกระชากและประเคนอีกหมัดตามลงไป แต่หมัดที่สามถูกยั้งไว้โดยพรบุหลัน “คุณอารัญ! พอแล้วค่ะ พอแล้ว พี่กร! ออกไปก่อนค่ะ ออกไป!” พรบุหลันยื้อยุดท่อนแขนของอารัญเอาไว้พร้อมตะโกนบอกให้ภากรออกไปก่อน แต่ภากรซึ่งพยุงตัวลุกขึ้นมาได้กลับไม่ยอมที่ออกไปตามที่เธอบอก ทั้งยังพยายามจะพาเธอออกไปให้ได้ และพรบุหลันก็ต้องกรีดร้องเมื่ออารัญสะบัดมือออกจากเธอไปคว้าคอเสื้อของภากร แล้วลากออกไปที่นอกประตู “เอามันไปโยนทิ้ง!” เสียงอารัญตะโกนสั่งบอดีการ์ดทำให้พรบุหลันสะท้านไปทั้งร่าง ขนหัวลุกซู่ แข้งขาอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ และเธอก็ไม่ต้องยืน เพราะอารัญกระชากเธอจนถลาไปหาเขา แล้วลากไปที่ห้องนอนจนพรบุหลันต้องกรีดร้อง