หนี้เสน่หาจอมมาร

นิ้วมือยกขึ้นแตะซับที่หน้าผากด้านซ้ายภายใต้ไรผมปกปิด ความรู้สึกวาบลึกวิ่งเร้าอยู่ภายใต้ร่องรอยแผลเป็นจางๆ เพราะเสียงร่ำร้องในหัวใจบอกว่าบาดแผลนี้ไม่มีวันหายขาด แม้ด้านนอกจะแทบไม่เห็นรอย แต่ใครจะรู้เล่าว่าความเจ็บปวดนั้นหยั่งรากลงลึกจนถึงหัวใจ เปรี๊ยะ! แก้ววิสกี้เนื้อดีถูกบีบจนแตกคามือ เลือดสีแดงสดซึมออกมาตามร่องนิ้ว ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้แสดงความเจ็บปวดเลยสักนิด มีเพียงดวงตาคมเข้มเท่านั้นที่กร้าวขึ้นแลดูเจ็บปวดอยู่ลึกๆ เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก บาดแผลแค่นี้ไม่ทำให้เจ็บได้หรอก เพราะสิ่งที่เจ็บอยู่นี้มากมายเกินกว่าแล้ว ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ ในโลกที่เขาจะทนไม่ได้อีก เพราะความเจ็บจากการโดนกระชากหัวใจออกจากร่างทั้งที่ยังมีชีวิตเกินกว่าที่คนจะทนไหว แต่ที่เขายังมีชีวิตอยู่ได้ก็เพราะมี ‘ความแค้น’ และ ‘ความอดสู’ ที่ถูกทอดทิ้ง เป็นเหมือนเชื้อเพลิงให้ร่างกายยังหายใจ และไม่บ้าบอคิดตัดช่องน้อยแต่พอตัวไปก่อน ดวงตาคมกร้าวขึ้นตวัดมองภาพเคลื่อนไหวนั้นต่อ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนทั้งคู่ยังดังต่อเนื่อง เด็กหนุ่มทำโจทย์ข้อยากๆ ได้โดยง่าย เขาตั้งใจเรีย

สายตาของแขกที่อยู่ร่วมในงานคล้ายจะสนใจการมาของเขา ตั้งแต่รถเลี้ยวเข้ามาจอดด้านข้างศาลา เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่าผู้วายชนม์หรือเจ้าภาพของงานจะมีผู้มาร่วมงานในฐานะเทียบเท่ากับเขา ก็แน่ละ เพราะตั้งแต่รถเขาเคลื่อนเข้ามาในอำเภอแห่งนี้ ทั้งบ้านเรือนสองฝั่งข้างทาง ทั้งชีวิตความเป็นอยู่ของคนในพื้นนี้ และทั้งสิ่งที่แม่บอก ก็พอคาดเดาได้ว่าบั้นปลายชีวิตของเธอคนนั้นคงไม่ได้สบายสักเท่าไร แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่เธอเลือกเอง เมื่อเลือกผิดก็ต้องยอมรับผลจนตัวตาย “เอ่อ...บอสจะลงไปเลยมั้ยครับ” เลขาฯ คู่ใจที่ควบตำแหน่งคนขับรถจำเป็นหันไปถามเจ้านายที่นั่งหน้านิ่ง ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เดินทางออกมาจากกรุงเทพฯ และเขาก็ไม่ถามด้วย เพราะนายหญิงสั่งไว้ว่าถ้าฝ่ายนั้นไม่พูดออกมาก่อน เขาก็อย่าได้สะเออะเอ่ยปากก่อนเด็ดขาด ถ้ายังอยากมีอวัยวะครบอาการ 32 กลับไปกรุงเทพฯ แต่ครั้งนี้เขาจำเป็นต้องฝืนคำสั่ง เพราะภาพบรรยากาศตรงหน้าแสดงให้เห็นว่าพิธีกรรมกำลังเริ่มขึ้นแล้ว อารัญ แอนโทนี แฟรงเกนส์ ตวัดดวงตาคมเข้มที่สะท้อนลูกแก้วสีน้ำตาลขึ้นมอง ใช้สายตาปราม กาย เลขาฯ ส่วนตัวผ่านกระจกมองหลัง ย้ำเตือนว่าอย่าตั้งคำถ

‘ผมเป็นห่วงว่าเดือนเขาจะไม่สบายหรือเปล่า เขาไม่มาสอนผมตั้งหลายวันแล้วนะครับแม่ นี่ก็ใกล้จะสอบแล้วด้วย หรือเขาบอกแม่ครับว่าจะไปธุระที่ไหน นี่ผมโทร. ไปเขาก็ไม่รับสาย ว่ายังไงล่ะครับแม่ แม่รู้หรือเปล่าว่าเดือนเขาไปไหน แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่’ เขาพูดเร็วรัวเพราะหวาดหวั่นไปหมด กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า เธอไม่เคยหายไปแบบนี้ ถ้าจะไม่มาก็น่าจะโทร. บอก หรือโทร. ไปถ้าไม่ติดธุระด่วนจริงๆ ก็น่าจะรับสาย หรือไม่ก็โทร. กลับมาหาเขาสักนิด แต่เธอกลับเงียบหายไปโดยไม่บอกกล่าว ความเป็นห่วงทำให้หัวใจเขาใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว ‘ไม้ ฟังแม่นะ เดือนเขาไม่มาแล้วละ’ คำตอบของแม่ทำให้เขาชาวาบไปทั่วทั้งร่าง สิ่งที่คิดไว้ไม่ผิด แม่รู้เรื่องของเธออยู่ก่อนแล้ว ร่างกายตอบสนองต่อสิ่งเร้าแห่งความเจ็บปวดนั้นด้วยคำถามที่ส่งไปอย่างตะกุกตะกัก ‘แม่พูดว่าอะไรนะครับ! ใคร...ใครจะไม่มาแล้ว แม่ครับ... แม่พูดอะไร ใครจะไม่มา...’ เขาถลาเข้าไปเกาะกุมต้นแขนของแม่ เขย่าให้แม่ตอบคำถาม ไม่มีใครรู้ดีเท่าแม่อีกแล้ว ‘เดือนเขาจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว และวันนี้คุณครูพิเศษคนใหม่ก็จ

“ฉันดีใจค่ะ ดีใจที่สุดที่คุณมาได้ แม่พูดถึงคุณตลอด เอ่อ... เชิญด้านล่างก่อนนะคะ พระท่านต้องขึ้นมาทอดผ้าน่ะค่ะ” พรบุหลันเสียงสั่นเพราะดีใจกับแม่จนน้ำตาจะไหล แต่ก็ต้องเชิญเขาลงไปด้านล่างก่อน เพราะพิธีการต่างๆ กำลังเริ่มขึ้น ใจจริงเธออยากจะพูดอยากจะถามเรื่องราวต่างๆ ของแม่จากเขาตั้งมากมาย ทั้งอยากให้เขารู้ว่าวาระสุดท้ายของแม่มีเขาเป็นคนสำคัญ และการที่เขามาเผาศพแม่ในวันนี้ได้ ก็ย่อมแสดงให้เห็นแล้วว่าแม่ก็สำคัญสำหรับเขาไม่น้อยไปกว่ากัน แต่เธอต้องยั้งทุกสิ่งไว้เพราะต้องให้งานพิธีผ่านพ้นไปก่อน และก็คงจะเสียมารยาทมากถ้าเธอจะถามหรือพูดคุยเรื่องส่วนตัวของเขามากกว่านี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกัน ภากรทำหน้าที่เรียนเชิญผู้ใหญ่ซึ่งมาร่วมงานขึ้นเป็นผู้ทอดผ้าบังสุกุล เพื่อให้พระภิกษุสงฆ์พิจารณาผ้านั้นไปใช้ ถือเป็นการทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ผู้วายชนม์ “เขาคือคนที่จันทร์ตามหาเหรอ” ภากรกระซิบถามในจังหวะที่พระกำลังพิจารณาผ้าบังสุกุล ไม่ใช่เพียงเขาหรอกที่อยากรู้ว่าผู้ชายดูดีและหล่อจัดจนดูแตกต่างจากคนที่นี่อย่างสิ้นเชิงเป็นใครกัน เพราะคนทั้งงานก

“จันทร์ขอบคุณพี่กรมากๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ได้พี่ จันทร์ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำให้แม่ได้ดีแบบนี้หรือเปล่า ถ้าพี่กรอยากให้จันทร์ทำอะไรให้ พี่กรบอกจันทร์ได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจเลย จันทร์จะทำให้พี่ทุกอย่างเลยค่ะ ทุกอย่างที่พี่ต้องการ” คำพูดอย่างซาบซึ้งในบุญคุณของพรบุหลันทำให้ภากรชะงักไปชั่วครู่ ‘ทุกอย่างที่พี่ต้องการ’ คำนั้นดังซ้ำๆ อยู่ในสมอง แล้วถ้าเขาขอให้เธอเลิกติดต่อกับอารัญล่ะ เธอจะทำได้ไหม แววตาของผู้ชายคนนั้นที่มองพรบุหลัน หรือแววตาของพรบุหลันที่มองเขาคนนั้น ไม่น่าไว้ใจเลย ในเมื่อคนหนึ่งพึงพอใจ ส่วนอีกคนนั้นเหมือนเหยื่ออันโอชะที่กำลังจะติดเบ็ด “ไม่เป็นไรหรอก พี่เต็มใจอยู่แล้ว ว่าแต่เสร็จงานครูแล้วจันทร์จะทำอะไรต่อล่ะ” “จันทร์ว่าจะเข้ากรุงเทพฯ น่ะค่ะพี่ ถ้าอยู่ที่นี่คงไม่มีงานให้จันทร์ทำ” พรบุหลันนึกถึงงานที่ตรงกับสาขาคหกรรมที่เธอเรียนมา เธอยื่นใบสมัครผ่านทางอินเทอร์เน็ตไปหลายที่ และก็ได้รับคำตอบรับใบสมัคร บางที่ก็นัดเธอไปสัมภาษณ์ แต่นั่นก่อนที่แม่จะอาการทรุดหนักลง ช่วงนั้นเธอจึงไม่มีกะจิตกะใจจะโทร. ไปเลื่อนนัด จนถึงป่านนี้งาน