All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 51 - Chapter 60

“อ้าวพี่กร! ใจร้อนอะไรขนาดนี้ นี่รอให้เกดขึ้นจากเรือก่อนไม่ได้หรือไง” เกศราเอ่ยเย้าเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคุณครูคนเก่ง ผู้ชายที่เธอแอบชื่นชม แม้จะรู้ว่าไม่มีหวังเลยก็ตาม เพราะสายตาของภากรมีไว้มองแค่พรบุหลันคนเดียวเท่านั้น และเธอก็รักพรบุหลันมากจนอยากให้เพื่อนได้มีคู่ครองที่ดีอย่างภากรเช่นกัน ดังนั้นความเครียดเพราะห่วงหาพรบุหลันที่ภากรสื่อออกมานั้นเธอจึงเข้าใจได้ “พี่ร้อนใจจริงๆ เกด พี่ติดต่อจันทร์ไม่ได้เลยนะ เกดไม่ได้มีอะไรปิดพี่ใช่มั้ย” ภากรมองตรงไปยังคนขับเรือหน้าตาจิ้มลิ้มด้วยสายตาจับผิด เพื่อจะมองให้รู้ว่าสิ่งที่เกศราตอบกลับมานั้นจริง หรือว่าเธอกับพรบุหลันมีอะไรที่ตั้งใจปกปิดเขากันแน่ แต่ที่เขาเห็นก็คือเกศราถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย แถมยังกลอกตาขึ้นบนเสียอีก “ว่ายังไงล่ะเกด หรือว่าเกดกับจันทร์มีอะไรปิดบังพี่จริงๆ” “เฮ้อ! พี่กร เกดจะมีอะไรไปปิดพี่ เกดก็รู้เท่าๆ กับที่พี่กรรู้นั่นแหละ แถมจันทร์ส่งข้อความหาพี่ ไม่ได้ส่งหาเกดด้วยซ้ำ แล้วเกดจะมีอะไรไปปิดพี่ได้” “ก็พี่เห็นว่าเกดไม่ได้เดือดร้อนที่จันทร

พรบุหลันก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มด้วยความสุข เมื่อสัมผัสซาบซ่านที่อารัญกระทำต่อเธอเกิดขึ้นทันทีที่เขากลับมาถึงห้องพัก เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง แต่กลับก้าวเข้ามาหา ฉุดกระชากลากถูเธอเข้าสู่ห้องนอน หลังจากนั้นก็ไม่จำเป็นที่เสื้อผ้าชุดสวยจะต้องปกปิดร่างกายของเธออีกต่อไป นั่นทำให้เธอเป็นสุขที่สุด “ยิ้มอะไร” “เอ่อ...จันทร์...จันทร์ยิ้มเรื่อง...” เธอแทนตัวเองว่า ‘จันทร์’ ตั้งแต่คืนนั้น อารัญก้มหน้าลงใกล้ ไล้จมูกเคลียคลออยู่ที่หน้าผากนวล ก่อนจะวกลงมาที่ข้างแก้ม ไล้ไปที่ริมฝีปาก และวกกลับมาที่หน้าผากโหนกนูนอีกครั้ง “เรื่องอะไร ถ้าไม่พูดออกมาดีๆ ฉันมีวิธีทำให้เธอพูดนะ” อารัญพูดพลางตะปบฝ่ามือลงบนเต้าอวบอิ่ม ออกแรงบีบเคล้นเบาๆ ดั่งบีบคั้นให้เธอพูด ไม่อย่างนั้นแรงที่บีบลงมาคงมากกว่านี้ “บอกแล้วค่ะ บอกแล้ว” พรบุหลันช้อนสายตาที่ฉายแววแห่งความสุขขึ้นมองเขา แม้เธอจะทั้งอายและสุขหัวใจมากแค่ไหน แต่เมื่อเขาอยากรู้ เธอก็ปดไม่ได้ “จันทร์ขอบคุณนะคะ” “ขอบคุณเรื่องอะไร” แม้จะพอคาดเดาเรื่องได้ แต่แค่นั้นเหรอที่ทำให้พรบุหลันยิ้มอย่างมีความสุขมากขนาดนี

“มีอะไรให้ช่วยเหลือมั้ยคะ” เธอถามย้ำอีกครั้งเพื่อแสดงความเป็นมิตรให้มากขึ้น เพราะหากเขามาสมัครงานหรือมาติดต่อเรื่องงาน เธอกับเขาคงได้เจอกันอีกแน่ ทว่ารูปภาพในโทรศัพท์มือถือที่เขายื่นมาให้กลับทำให้ประชาสัมพันธ์หน้าสวยหุบยิ้ม “ผู้หญิงคนนี้ทำงานอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ” ภากรถามตรงประเด็นเพราะไม่มีอะไรจะกระตุ้นความอยากรู้ของเขาได้มากกว่าเรื่องของพรบุหลันอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ลางานมาเพื่อสิ่งนี้โดยเฉพาะ และก็ได้คำตอบว่าไม่มีพนักงานหน้าตาเหมือนพรบุหลันเลย เพราะประชาสัมพันธ์คนนี้ก็เพิ่งย้ายมาทำงานในหน้าที่นี้แทนคนเก่าที่ลาออกไปได้แค่สามวันเท่านั้น แต่เมื่อเขาขอร้องให้เธอช่วยตรวจสอบชื่อพนักงาน เธอกลับบอกว่าทำแบบนั้นไม่ได้เพราะอาจผิดกฎ “กฎอะไรครับ ยกเว้นให้ผมไม่ได้เหรอ ผมเป็นห่วงน้องสาวจริงๆ นะครับ” “น้อง... น้องสาวเหรอคะ” “ครับ เธอเป็นน้องสาวคนเดียวของผม” คำถามพร้อมสีหน้าที่ดูเปลี่ยนไปของเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ทำให้ภากรสบช่องทาง “ช่วยผมหน่อยนะครับ น้องผมเข้ามากรุงเทพฯ หลายวันแล้ว เธอบอกว่าจะม

เมื่อเห็นการกระทำของเขาเต็มสองตา พรบุหลันก็หลับตาแหงนหน้าครวญครางอย่างไม่รู้จบ รู้สึกไม่ต่างจากหัวใจถูกกระตุ้นด้วยความหฤหรรษ์อย่างยาวนาน รับรู้ได้แม้กระทั่งยามเขาสัมผัสลึกซึ้งแนบชิด ก่อนทำท่าจะผละออกห่าง แต่เธอก็รีบผวาตามติดให้เขากลับมาล่วงล้ำมากขึ้น จนพรบุหลันรองรับความซ่านเสียวไว้ไม่ได้อีกแล้ว ริมฝีปากบอบบางจึงอ้าค้าง ก่อนจะเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาจนสุด เมื่อสวรรค์นั้นคือสิ่งที่เธอไขว่คว้ามาได้ พรบุหลันยังคงรู้สึกถึงความซ่านเสียวต่อไป เมื่ออารัญยังได้ไม่ถึงครึ่งที่โหยหา เพราะกายรายงานว่าภากรมาที่แฟรงเกนส์ ทำให้เขาเกิดอารมณ์ที่ต้องการครอบครองเป็นเจ้าของพรบุหลันเพียงคนเดียวเท่านั้น ทุกความเคร่งเครียด ทุกแรงบีบคั้น จึงส่งผ่านไปยังเรือนร่างของเธอโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอเจ็บ อารัญรั้งรออยู่ที่ปากทางเข้าสู่วิมานแห่งความสุข แต่ยังไม่ก้าวเข้าไป เพราะเขาอยากซึมซับความสวยงามของพรบุหลันให้มากกว่านี้ เขาอยากแน่ใจว่าเธอเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น และไม่มีทางที่เขาจะปล่อยพรบุหลันไปให้ใครคนอื่น ภากรจะไม่มีวันได้พบเจอกับพรบุหลันแน่ เพราะเธอจะเป็นฝ่ายที

“พรบุหลัน พูดมา! ลืมตามองฉันเดี๋ยวนี้! ลืมตา!” อารัญเขย่าไหล่บอบบางของจนพรบุหลันหัวสั่นหัวคลอน น้ำตาร่วงริน เพราะไม่เข้าใจเลย เธอเดาอารมณ์ในแต่ละวันของเขาไม่ได้เลย เดี๋ยวเขาก็ดี เดี๋ยวเขาก็ร้าย ร้ายทั้งๆ ที่เธอไม่รู้สาเหตุ “ฉันบอกให้มองฉัน ลืมตา! พรบุหลัน!” “พอแล้วค่ะพอแล้ว จันทร์ไม่เข้าใจ คุณเป็นอะไรคะ บางวันคุณก็ดีกับจันทร์ แต่บางวันคุณก็ร้าย ถ้าคุณเกลียดจันทร์มาก คุณก็ปล่อยจันทร์ไปสิคะ คุณจะกักขังจันทร์ไว้ที่นี่ทำไม คุณจะให้จันทร์สัญญาว่าจะอยู่กับคุณตลอดไปทำไม จันทร์ตามอารมณ์ของคุณไม่ถูกแล้ว จันทร์ตามคุณไม่ทันจริงๆ” พรบุหลันพูดทั้งน้ำตา แต่คำตอบที่ได้รับจากเขากลับทำให้หยาดน้ำตาแทบจะไหลกลับไปสู่หัวใจ ให้มันกลัดหนอง ให้มันเจ็บช้ำอยู่ในใจ อย่าออกมาประจานความน่าละอายอย่างที่เขากล่าวหาเลย “นางบำเรอปลดหนี้อย่างเธอไม่ต้องเข้าใจอะไรทั้งนั้น และอย่าคิดว่าฉันดีด้วยเพราะพิศวาส เธอมันก็แค่ตัวระบายความใคร่ของฉันเท่านั้น อารมณ์ผู้ชายน่ะเวลาอยากมากๆ อะไรก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ แค่บิลด์อารมณ์ ไม่ต้องมโน ไม่ต้องสะเออะคิดว่าฉันจะพิศ