All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 41 - Chapter 50

พรบุหลันยืนจังก้าต่อปากต่อคำพร้อมปล่อยหยาดน้ำตาให้ไหลลงเป็นสาย ทำให้อารัญยิ่งเดือด ใช่ว่าเขาไม่อยากฆ่าเธอ แต่เขาอยากให้เธอตายทั้งเป็น อยากให้เธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ชนิดที่ว่าแม้อยากจะตายแค่ไหนก็ไม่ได้ตาย เจ็บให้สาสมกับที่รัชนีกรทำไว้กับเขา เมื่อรัชนีกรไม่อยู่ชดใช้ ก็มีเพียงพรบุหลันคนเดียวเท่านั้นที่จะชดใช้หนี้สินให้เขาได้ “เธอนี่มันเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิด มารยา เจ้าน้ำตา” “จะด่าก็ด่าที่ฉัน ฉันยอมรับทั้งหมด ไม่ต้องมาด่าแม่ฉัน แม่ฉันไม่รับรู้อะไรแล้ว จะด่าก็ด่าที่ฉันคนเดียว” “อ้อเหรอ...มันจะต่างอะไรกันเล่า ในเมื่อเธอเป็นเลือดเนื้อของผู้หญิงคนนั้น และฉันจะบอกให้นะ อย่าบอกว่าแม่เธอไม่รับรู้ เพราะความทรมานที่เธอได้รับจะทำให้รัชนีกรต้องดิ้นเร่าด้วยความร้อน มากเสียยิ่งกว่าอยู่ในกระทะทองแดง ต้องเจ็บแสบยิ่งกว่าถูกหอกทิ่มให้ปีนต้นงิ้วเพราะบาปกรรมที่แม่เธอก่อไว้กับฉัน เธอเป็นลูกต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม ฉันจะทำให้เธอไม่มีแม้แต่รูจะอยู่ จะเงยหน้ามองฟ้าก็ไม่กล้า จะก้มหน้ามองดินก็ละอายใจ แมลงสาบยังมีที่อยู่ แต่เธอไม่มี!” “คุณมันคนบ้า! คนบ้

“อืม...หวาน...” เสียงพึมพำที่ดังชิดติดริมฝีปากเรียกรอยยิ้มได้จากริมฝีปากบอบบางของพรบุหลันราวกับละเมอ เธอยิ้มเพราะความสุขที่ได้รับนี้ทำให้ร่างกายและหัวใจล่องลอย เมื่อจมูกโด่ง ริมฝีปากร้อน รวมทั้งลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดบนซอกคอ ก่อนอารัญจะซุกไซ้สูดดมความหอมและละเลียดไล้ปลายลิ้นชอนชิม “อื๊อ...คุณอารัญ... อื๊อ...” หัวใจของพรบุหลันกระเจิงไปแล้ว เธอปล่อยให้เขาลากปลายลิ้นไปทุกส่วนตามที่เขาต้องการ จากริมฝีปากลากไปที่ซอกคอ ก่อนจะเลื่อนลงไปอยู่เหนือเนินอกอวบ “สวยเหลือเกิน อืม... หอมและก็หวานที่สุด” เสียงทุ้มต่ำของเขาแว่วชมเธอ “อื๊อ...คุณอารัญ...” คำว่าหวานสิ้นสุดที่ปลายยอดชูชันพร้อมกับที่ปลายลิ้นแลบลงมาสัมผัส ทำให้พรบุหลันสั่นผวา ส่งผลให้อกอวบอิ่มชิดติดใบหน้าของอารัญมากขึ้น เพราะสัญชาตญาณในร่างกายร้องสั่งว่าเธอต้องทำเช่นนี้ และอารัญก็ไม่ปล่อยให้เธอรอคอย ริมฝีปากร้อนผ่าวนั้นอ้าออกอมส่วนยอดสีชมพูนั้นเข้าไป ความชื้น อบอุ่น และพลิ้วไหวที่ส่ายสะบัดอยู่เหนือยอดอก พร้อมทั้งการดูดดุนความยืดหยุ่นอย่างเมามัน ตามมาด้วยฝ่ามือทั้งสองข้างที่

พรบุหลันปลดชุดแม่บ้านวาบหวิวออกจากเรือนร่างและทรุดกายลงนั่งข้างเตียง เพียงเขาก้าวออกมาจากห้องน้ำ เธอจะรีบชดใช้หนี้ร้ายที่ค้างคาไว้ให้หมด ไม่ว่าเขาจะเรียกร้องให้เธอต้องเจ็บปวดร้าวรวดสักแค่ไหน เธอก็จะอดทน เธอจะไม่ฝืน ไม่ร้อง ไม่ดิ้นรนอีกแล้ว เพียงแค่ผ่านไปได้ เธอก็จะโบยบินจากที่นี่ในทันที แกร๊ก และเสียงนรกสั่งก็ดังออกมาจากประตูห้องน้ำ เมื่อบานเลื่อนสีเทานั้นเคลื่อนออก แม้จะไม่ได้มองโดยตรง แต่การเคลื่อนไหวของคนทางนั้นก็ทำให้พรบุหลันต้องนิ่ง เพราะตั้งใจแล้วว่าจะไม่หลบหลีก จะยอมในสิ่งที่เขาต้องการ จะเหยียบย่ำตัวเองดีกว่าให้เขาเป็นฝ่ายเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะคำขู่ของเขาที่ว่าหากวันนี้เธอไม่ยอมเล่นตามเกมนี้ เขาก็จะคิดเกมอื่นๆ ขึ้นมาเก็บหนี้เก็บดอกกับเธอต่อไป “มองฉัน พรบุหลัน” อารัญสั่งเสียงเข้มเพราะอยากเห็นสายตาของเธอที่มองเขา อยากเห็นว่าเธอจะมองเขาด้วยสายตาแบบไหน จะชื่นชมเรือนร่างของเขา เหมือนที่เขากำลังชื่นชมความสวยงามที่ล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้าหรือเปล่า และริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของเธอ กับทรวงอกอวบที่สะท้อนขึ้นน้อยๆ อย่างคนกำล

“อา...คุณอารัญ...อื๊อ...” ความรุนแรง ความเร่าร้อน ความเจ็บปวดปะปนมากับความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยสัมผัส ทำให้หัวใจของพรบุหลันแตกกระเจิง สมองที่มึนงงไปกับรสจูบจาบจ้วงกำลังสับสนและลอยคว้างเพราะสิ่งที่ตรงเข้ามาสัมผัส “คุณ...อื๊อ...” ริมฝีปากของเขาเคลื่อนไปหยุดเหนือเนินอก ก่อนที่ความอบอุ่นจะครอบครองยอดดอกไม้ชูชันของเธอ พรบุหลันสะท้านจนต้องเปิดตาขึ้นมอง และก็ได้เห็นสิ่งที่ตรงกับความคิด เพราะใบหน้าของเขาลอยเด่นอยู่เหนือเนินอกของเธอจริงๆ และความฉ่ำชื้นจากที่เขามอบให้ก็ทำให้เธอเสียจริตไปแล้ว ทั่วทั้งร่างกายราวกับมีไฟแผดเผา ร้อนจนเธอต้องแอ่นอกเข้าหาความฉ่ำชื้นที่ตวัดเลียไล้ไม่หยุด และเมื่อเขากอบกุมปทุมทั้งสองดอกเข้าด้วยกัน ก็ขยับริมฝีปากเลียไล้ยอดบัวทั้งสองสลับกันไปมา เธอก็ดิ้นพราดเพราะความเสียวซ่านจู่โจมจนสั่งการร่างกายไม่ได้ รู้แต่ว่าเธอต้องการมากกว่านี้ ต้องการให้เขาสัมผัสร่างกายของเธอจนทั่ว โดยเฉพาะที่จุดนั้น ความร้อนวูบวาบ คล้ายเลือดลมอัดอั้นรวมกันอยู่ ณ จุดนั้น ทำให้เธอต้องบดเบียดต้นขาเข้าหากัน “อื๊อ...คุณอารัญ อื๊อ...คุณ.

พรบุหลันไม่รู้ว่าความรู้สึกใดคือจริง และอะไรกันที่หลอกลวง เธอเจ็บหรือเธอสุขกันแน่ในเวลานี้ เมื่อความสุขก็ยังรับรู้ แต่ความเจ็บก็ยังไม่จางหาย ซ้ำยังถูกกระตุ้นในทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ความอัดอั้นจึงแสดงออกด้วยทรวงอกที่สะท้านสะเทือนจากแรงสะอื้นเท่านั้น “จันทร์ครับ อดทนหน่อยนะ ผมจะทำให้จันทร์มีความสุข” พรบุหลันมองใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มหน้าลงมาพูดกับเธอก่อนจะประทับจูบอ่อนหวานที่ริมฝีปากอีกครั้ง เธออยากจะค้านว่านี่คงไม่ใช่เรื่องจริง ผู้ชายที่หยามเหยียดเธอด้วยความเกลียดชัง จนสร้างเงื่อนไขบ้าๆ แบบนี้ขึ้นมา เขาจะเป็นคนที่ใช้คำพูดอ่อนหวานแบบนี้กับเธอได้ยังไง แวบหนึ่งนั้นพรบุหลันคิดว่าเขาคนเดิมคนนั้นกลับคืนมา ผู้ชายที่แสดงความเห็นใจเธอในครั้งแรกที่พบหน้า ซึ่งไม่ใช่ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด คนที่สร้างความเจ็บทั้งร่างกายและหัวใจให้กับเธอ โดยเฉพาะจุดที่เจ็บก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจางหายไป “เจ็บ... อื๊อ...ฉันเจ็บ...คุณ...อื๊อ...” แม้ความเจ็บยังมีอยู่อย่างมากล้น ทว่าร่างกายกลับกระทำสิ่งที่ตรงกันข้าม เมื่อเรือนร่างงดงามอ้าต้นขาออกจากกันจนกว้