All Chapters of หนี้เสน่หาจอมมาร: Chapter 101 - Chapter 108

ภาพในความคิดฉายชัดย้อนหลังไปเมื่อเจ็ดเดือนก่อน ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบพรบุหลัน ความร้ายกาจต่างๆ ของเขาที่กระทำต่อเธอ จนถึงค่ำคืนแรกที่เขาได้เป็นเจ้าของเธออย่างแท้จริง ความภาคภูมิใจตีรวนกับความแค้นที่ยังคงอยู่ แต่ก็เบาบางไปมาก จนถึงภาพความสุขในช่วงต่างๆ ที่มีร่วมกับเธอ และครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไปโดยไม่ร่ำลา กระทั่งได้พบกันอีกครั้งในวันนี้ สุดสายตานั้นอารัญมองเห็นร่างอุ้ยอ้ายกำลังเดินออกมาจากโรงอาหาร มีเกศราเดินถือถาดอาหารขนาบข้าง พรบุหลันในวันนี้ดูอวบอิ่มมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิมมาก โดยเฉพาะช่วงท้องที่ยื่นใหญ่ แต่ใบหน้างดงามนั้นยังคงดูอ่อนโยนใจดี ไร้พิษสงใดๆ ทั้งสิ้น หากในวันนั้นเขาคิดได้ วันนี้ก็คงจะไม่เสียเธอไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืนมาอีก “ผมขอโทษนะครับที่วันนั้นผมต่อยคุณ” คงไม่มีคำใดจะดีไปกว่าคำขอโทษ เพราะอารัญรู้แล้วว่าทั้งหมดนั้นคนผิดคือเขาเอง “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ เป็นผมก็คงต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน” ภากรพูดพลางหันมองตามสายตาของอารัญ และก็พบว่าสุดสายตานั้นเขามองใครอยู่ “จันทร์ท้องได้เกือบเจ็ดเดือนแล้วครับ” “ครับ...ผมยินด

และก่อนที่ภากรจะมารับตำแหน่งครูใหญ่ที่นี่เมื่อสองเดือนก่อน เขาได้มีโอกาสไปพบและบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณอรัญญาฟังแล้ว แผนการทุกอย่างจึงดำเนินไป แต่ต้องรอเวลาที่เหมาะสมเพราะตอนนั้นพรบุหลันอารมณ์ไม่ปกติเลย ทั้งยังแพ้ท้องหนัก คุณอรัญญาเองก็ร้อนใจอยากจะมาอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พรบุหลันฟัง แต่ติดตรงที่สภาพอารมณ์แปรปรวนของคนท้องอาจทำให้พรบุหลันไม่รับฟังและหนีไปอีก คุณอรัญญาจึงปรึกษากับเอ็ดเวิร์ด และรอคอยจนกว่าพรบุหลันจะพร้อมมากกว่านี้ ทั้งที่ท่านอยากมาดูแลพรบุหลันใจจะขาด และทริปนี้ก็ได้เอ็ดเวิร์ดออกหน้า เพราะคนที่จะทำให้อารัญมาที่นี่ได้คงมีเพียงพ่อของเขาเท่านั้น “จันทร์รู้อย่างนี้แล้ว จันทร์ยังจะปฏิเสธคุณอารัญอีกเหรอ” เกศราเอ่ยถามเมื่อภากรบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบลง “จันทร์ไม่รู้อ้ะเกด จันทร์... จันทร์คิดอะไรไม่ออก” ภากรกับเกศรามองหน้ากันแล้วยิ้ม เพราะพรบุหลันในเวลานี้ทำสีหน้าเง้างอนแต่สับสน ไม่ต่างจากเด็กสาวที่เลือกทางเดินไม่ถูกว่าจะไปซ้ายหรือขวาดี ภากรจึงเลือกเส้นทางให้พรบุหลันเอง “จันทร์ ลูกของจันทร์ต้องการพ่อนะ คุณพ

เอ็ดเวิร์ดประคองคุณอรัญญาที่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหยาดน้ำตาเพราะแอบดูอารัญกับพรบุหลันอยู่นานแล้ว คุณอรัญญาสงสารลูกเหลือเกิน ทว่าทั้งเธอและสามีก็ได้เห็นลูกชายในอีกมุมทำให้เธอต้องยิ้มทั้งน้ำตา เมื่ออารัญคนเดิมที่อ่อนโยนกลับมาแล้ว “เราไปนอนกันเถอะที่รัก ไปคิดหาของรับขวัญหลานกันดีกว่า” เอ็ดเวิร์ดพูดพลางประคองภรรยาออกไป ปล่อยให้หนุ่มสาวอีกสองคู่ยังยืนนิ่งมองตรงไปที่ระเบียงบ้าน คู่หนึ่งนั้นคือภากรกับจีน่า ส่วนอีกคู่คือกายกับเกศรา จีน่าเลี่ยงเดินออกมาให้พ้นจากภาพบาดหัวใจ แม้จะยอมรับและช่วยทำให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี แต่เมื่อต้องมองดูคนที่เธอรักมอบความรักจนหมดหัวใจให้ผู้หญิงอื่น สุดท้ายความเจ็บก็มาเยือนจนได้ “ขอบคุณมากนะครับ” “ขอบคุณเรื่องอะไรคะ” จีน่าถาม แต่ไม่หันกลับไปมอง เพราะเธอไม่มีอารมณ์จะมองหน้าใครในเวลานี้ “ขอบคุณที่ทำให้จันทร์กับคุณอารัญเข้าใจกันได้” “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เรื่องที่เขาจะเข้าใจกันมั้ยนั้นก็เป็นเรื่องของเขาสองคนค่ะ ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันก็แค่ทำเพราะเป็นสิ่งที่ถูกต้องเท่านั้นแหละ เดี๋ยวจะหาว่ารู้แล้วแต่ไม่ทำอ

“อุ๊ย!” อาการเสียดลึกตามมาด้วยความเจ็บหน่วงที่จุดนั้น ทำให้พรบุหลันตกใจจนบีบมืออารัญแน่น “จันทร์ ลูกดิ้นเหรอ ลูกครับ อย่าดิ้นแรงนักสิครับ คุณแม่เจ็บนะครับ” “คุณไม้คะ ลูก...อื๊อ...คุณไม้” “ครับจันทร์ จันทร์...จันทร์เป็นอะไร” สีหน้าที่บ่งบอกว่าเจ็บของพรบุหลันทำให้อารัญตกใจ “ลูก... จันทร์ว่า...จันทร์ว่าลูกจะออกแล้วค่ะคุณไม้” “ฮะ! ลูกจะออก!” แล้วความโกลาหลก็เกิดขึ้นบนดอย เมื่อเฮลิคอปเตอร์ของโรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งของเมืองไทยบินลง ณ ลานกว้างหน้าโรงเรียนอย่างฉุกเฉิน เพื่อนำครูจันทร์ของเด็กๆ ไปผ่าคลอดโดยด่วน เพราะแพทย์ที่ประจำการบนเครื่องวินิจฉัยแล้วว่าพรบุหลันไม่อาจคลอดเองได้ “คุณไม้คะ จันทร์กลัว” “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะอยู่กับจันทร์ตลอดเวลา ไม่ต้องกลัว ผมไม่ทิ้งจันทร์กับลูกไปไหนแน่” ความเจ็บที่ค่อยๆ ถี่ขึ้นทำให้พรบุหลันหวาดหวั่นไปทุกอย่าง แต่เพราะมีอารัญอยู่เคียงข้าง คอยกระชับฝ่ามือของเธอตลอดการเดินทาง พรบุหลันจึงยิ้มทั้งน้ำตา เพราะนี่เป็นบททดสอบอีกหนึ่งอย่างที่จะพิสูจน์ว่า