All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 91 - Chapter 100

“คุณปอนด์..ดึกแล้ว..เรากลับกันเถอะครับ” คำพูดลองใจใส่จริตเหมือนเด็กสาวที่ไม่ประสาในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ถูกส่งออกไป“ทำไมล่ะครับ หรือคุณชัฎจะรีบกลับไปนอน พรุ่งนี้เช้าจะได้เป็นเจ้าบ่าวที่สมบูรณ์”แม้คนพูดจะยังคงทอดสายตาไปยังความมืดมิดของทะเลตรงหน้า ทว่ายังรู้สึกได้ถึงกระแสเสียงที่เหงาๆ ตัดพ้อ“ชัฎ..เอ่อ..ไม่ใช่ เพียงแต่ผมรู้สึกสับสน” หัวใจเต้นแรงตื่นเต้น‘หรือ..หรือเขาจะสารภาพรักกับเรา ใช่ไหม ชัฎ..ใช่ไหม’“สับสนเรื่องอะไรครับ”ใบหน้าหล่อเหลาหันมาเผชิญหน้า ดวงตาคมเข้มมองสบมาอย่างท้าทายราวจะบีบคั้นให้เขาต้องเป็นคนที่เอ่ยคำนั้นออกมาก่อน ฝ่ามือบีบกระชับเข้าหากันแน่นขึ้น ความรู้สึกภายในที่ร่ำร้องบอกว่า ‘รสนิยมเดียวกัน’ เริ่มจะขัดแย้งกับหน้าที่ที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้..จะยอมรับหรือปฏิเสธชัฎพงษ์ไม่อาจละสายตาไปจากเขา เขาที่ทำให้หัวใจเรียกร้องมากมายเหลือเกิน ความรู้สึกรุนแรงที่อยากครอบครองผู้ชายคนนี้มันสวนทางกับหน้าที่ที่ต้องทำ ‘เจ้าบ่าว’ เขาต้องเป็นเจ้าบ่าวในวันพรุ่งนี้อีกทั้งโครงการรีสอร์ทที่เป็นที่สนใจจับจองของเหล่าสังคมไฮโซ และจะยัง ‘นพนิตย์’ ที่ยังดูคลุมเครือ..ตัดไม่ขาด รสสัมผัสรุนแรงที่ได้รับย

เสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งยามเช้าแม้หลายคนจะบอกว่ามันไพเราะยิ่งนัก แต่สำหรับเธอมันคล้ายเสียงร่ำไห้ที่มอบให้แด่เธอมากกว่า ทุกความเสียใจมักจะวนเวียนไม่พ้นทะเลสักครั้ง ครั้งหนึ่งสูญเสียสิ่งมีค่าสำหรับชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งไปและครั้งนี้เธอกำลังจะสูญเสียอิสรภาพตลอดกาล ศิศิราทอดสายตามองเหม่อละอองฟองคลื่นที่เห็นดูอ่อนโยนน่ามองอยู่จริง ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อหวนคิดได้ว่า ทะเล..เหตุผลอะไรที่เธอจะเกลียดในเมื่อชีวิตของเธอนั้น ล้วนขึ้นอยู่กับสิ่งที่เธอคิดสิ่งที่เธอตัดสินใจทั้งสิ้น จะโทษลมโทษฟ้าหรือโทษทะเลได้อย่างไรสิ่งที่เธอควรจะโทษที่สุดนั้นก็คือ ตัวของเธอเองต่างหาก เพราะหากว่าเธอจะเข้มแข็งกว่านี้สักนิด บางทีหนทางที่เธอจะเลือกเดินอาจจะเป็นสิ่งที่เขาหยิบยื่นก็ได้ “ทะเลปราณฯ สวยนะคะ”เสียงหวานที่ดังขึ้นจากเบื้องหลังทำให้เธอต้องหันมองมา “อ้อ..คุณปิ่น” “ไม่มีคุณปิ่น มีแต่..ปิ่น..ค่ะพี่น้ำค้าง”หญิงสาวที่ดูอ่อนวัยกว่าเธอนั้นเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีทำให้จิตใจที่ห่อเหี่ยวอยู่เมื่อครู่รู้สึกดีตามไปด้วย “จ้ะ ปิ่น” ศิศิรายิ้มหวาน “พี่น้ำค้างคะ ก

ภาพที่เห็นตรงหน้ามันบ่งบอกถึงความรู้สึกที่คนวาดมีแต่ภาพได้อย่างไม่ต้องมีคำอธิบายใด ศิศิรารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ทุกภาพที่ประดับล้วนแต่เป็น..ภาพของเธอ ในอิริยาบทต่างๆ ภาพที่คล้ายตัวเธอเข้าไปโลดแล่นอยู่ในเฟรมผ้าใบได้อย่างมีชีวิตโดยเฉพาะภาพที่เปรียบเสมือนหัวใจของงาน..เธอที่กำลังวิ่งไล่จับกับเจ้าตัวน้อยที่ริมทะเลแห่งนี้ รอยยิ้มของเธอที่ส่งให้ แววตาเปี่ยมสุขที่มองสบมาสร้างความอบอุ่นแผ่ซ่านท่วมท้นหัวใจ ทว่าเพียงชั่วครู่เท่านั้น เพราะไอร้อนที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้ย่อยยับเป็นจุลรับรู้ได้จากคนข้างกายเสียแล้ว“ร่าน.. ฉันจะตั้งชื่อภาพนั้นว่า..ร่าน..”เสียงเข่นเครียดดังอยู่ข้างหู พร้อมกับอาการเจ็บแทบจะเรียกน้ำตาจากข้อมือที่ถูกจิกอย่างแรง กิริยากระซิบกระซาบน่ารักที่เจ้าบ่าวกระทำต่อเจ้าสาวทำให้เธอต้องฝืนยิ้มกับช่างภาพที่กำลังรัวชัตเตอร์อยู่ด้านหน้า“แก..ไอ้เจอดีแน่ นังน้ำค้าง”ชัฎพงษ์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะหันไปตอบคำถามของพิธีกรถึงแรงบันดาลใจที่ทำให้เขาจัดงานได้สุดแสนจะโรแมนติคขนาดนี้“เพราะ..น้ำค้างเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของผมครับ เธอเป็นเหมือนนางฟ้าน้อยๆ ที่เข้ามาช่วยชุบชีวิตที่แห้

ภายในห้องหอที่ตกแต่งอย่างงดงาม เจ้าสาวในชุดฟูฟ่องนั่งนิ่งอยู่บนเตียงใหญ่สีขาวที่ประดับไว้ด้วยกลีบกุหลาบสีแดงจัดเรียงเป็นรูปหัวใจอย่างสวยงาม เจ้าสาวที่ควรจะชื่นมื่นมีความสุขกลับแสดงสีหน้าหวั่นวิตกและอมทุกข์อย่างสุดๆ เพราะเจ้าบ่าวที่เดินไปเดินมาอย่างกับหนูติดจั่นอยู่นี้ ทำให้เธอกลัว..กลัวว่าเรื่องมันจะไม่จบเพียงแค่นี้แน่ ยิ่งได้เห็นแววตาอาฆาตที่ชำเลืองมองมาที่เธอบ่อยครั้งสลับกับมองนาฬิกาข้อมือ ศิศิรายิ่งรู้สึกว่าจะหายใจไม่ทั่วท้องมากยิ่งขึ้น ภาพที่เห็นภายในห้องหอทำให้หน่วยเฉพาะกิจที่เฝ้าระวังหน้าจอมอนิเตอร์ส่งสัญญาณรายงานผลไปให้ผู้ที่กำลังรอคำตอบ ปรมะขยับหูฟังอย่างตั้งใจ คำตอบที่เขารอคอยมีผลกับการเตรียมพร้อม เวคินและไมค์ก็เช่นเดียวกัน แม้จะทำทีควบคุมการจัดเก็บสถานที่แต่ผลรายงานสถานการณ์ก็ส่งถึงให้ทุกคนได้รับทราบ “คุณคิดว่านายชัฎพงษ์นั่นจะทำอะไรคะ”เสียงหวานเอ่ยถามในขณะที่ฝ่ามือบางสอดกระชับเข้ามาลูบไล้แผงอกแกร่ง ในขณะที่นพนิตย์เพิ่งวางสายโทรศัพท์จากปรมะ ดวงตาคมเข้มมองตรงไปยังบ้านพักที่จัดเป็นห้องหอที่อยู่ไม่ไกลเกินกว่าจะมองเห็นความผิดปกติได้ นึกขอบคุณมิเชลที

“อื้อ..อื้อ..อื้อ..”ใบหน้าที่ตกแต่งเสียจนสวยงามสะบัดไปมาจนผมทรงเจ้าสาวที่เกล้ามวยหลวมๆ ไว้ด้านหลังดูหลุดรุ่ยลงมาเป็นบางส่วน คราบน้ำตาที่ยังคงเอ่อล้นอย่างไม่ขาดสายนับตั้งแต่ออกจากพื้นที่รีสอร์ทมาจนตลอดทางเดินลัดเลาะสู่ที่นัดหมายชายทะเล กลับยิ่งช่วยส่งขับใบหน้างามนั้นให้ยิ่งดูงดงามมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะร่างบอบบางที่ไม่ได้ดูบางอย่างที่เห็นเพราะทรวงอกอวบที่แทบจะล้นทะลักออกมาจากชุดเกาะอกสีขาวฟูฟ่องนั้น เหมือนนางฟ้าลงมาเดินดินก็ไม่ปรานไอ้ยิ่งกลืนน้ำลายเอิ้กกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่เคยคิดเลยในชีวิตนี้ที่จะได้เห็นผู้หญิงที่สวยสดงดงามไปทั้งตัวในระยะใกล้เผาขนขนาดนี้ ดาราบางคนที่เคยได้เห็นยามมีกองถ่ายยกทัพมาถ่ายทำที่เขากะโหลกนี้ก็ยังสวยไม่เท่าเจ้าสาวที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมนี้ มือหยาบหนาสั่นเทายามค่อยๆ บรรจงลูบไล้ไปตามเนื้อกายที่เจ้าของร่างเอาแต่สั่นสะท้านสลับกับการดิ้นรนให้พ้นการจาบจ้วงล่วงเกิน“อา..สวยเหลือเกิน ทำบุญด้วยอะไรหรือน้องสาวทำไมถึงได้สวยสดงดงามไปทั้งตัวขนาดนี้ อา..บุญของไอ้ยิ่งจริงๆ ที่ได้นางฟ้ามาครอบครอง นางฟ้าจ๋า..คืนนี้พี่ยิ่งจะทำให้นางฟ้ามีความสุขจนลืมไม่ลงเลย ลืมไอ้ผัวนุ่งกร