All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 101 - Chapter 110

“มันมืดมากครับ เจ้าหน้าที่ก็ไม่ชำนาญทางด้วย ตรอกซอกซอยมันเยอะ คนพื้นที่ก็ไวครับ แถมยังเตรียมการมาเป็นอย่างดี ทางหนีทีไล่คงจะทำกันไว้เรียบร้อยแล้วครับ”คำรายงานของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ตามติดกลุ่มคนร้ายที่อุ้มศิศิราออกไปจากรีสอร์ททำให้ฝ่ามือแกร่งต้องทุบปึกเข้าที่โคนต้นมะพร้าวริมทะเล ปรมะสบถออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรที่ดีไปกว่านี้ ทุกกิริยานั้นไม่ได้รอดพ้นไปจากนพนิตย์ที่มองมา“ถ้ามันคิดจะเอาคุณศิศิราไปขายจริงอย่างที่ไอ้ศักดิ์มันบอกก็มีไม่กี่ทางหรอกครับที่มันจะไป ไม่ชายทะเลก็ขึ้นเขาครับ” ท่าน อบต.ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์แก่เจ้าหน้าที่“งั้นเราพุ่งเป้าไป 2 ทางก่อน ไม่อย่างนั้นหาไปสะเปะสะปะอย่างนี้จะไม่ได้อะไรสักอย่าง แบ่งเป็นสองทางนะครับ คุณปรมะ คุณนพนิตย์ ท่าน อบต. หมวดและจ่าเลาะไปตามแนวชายทะเล ส่วนคุณที่เหลือตามผมมา” ท่านสารวัตรสั่งการ ปรมะวิ่งนำไปตามแนวชายทะเลเสื้อสูทถอดทิ้งไว้ที่รีสอร์ท เชิ้ตเนื้อดีพับแขนแค่ศอกและถูกกระชากกระดุมจนหลุดลุ่ยชื้นไปด้วยเหงื่อที่ไหลโทรมกายแต่ไม่มีเวลาที่จะหยุดเช็ดเพราะทุกนาทีมีค่ายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เพราะเขารู้ดี..ศิศิราผู้มีรูปเป็นทรัพย์และเป็นอันต

อะไรบางอย่างที่ลูบไล้อยู่ตามใบหน้าและสัมผัสถึงกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยที่ห่างอยู่เพียงลมหายใจรดรินทำให้ดวงตาหวานลืมโพลงขึ้นในทันที ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับลงเหมือนจะย้ำเตือนว่าสิ่งที่เห็นอยู่ไม่ห่างนี้ไม่ได้เป็นเพียงความฝันอย่างแน่นอน“ปล่อยฉันนะ ปล่อย!”“ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. อีนี่มันยังไม่ตายว่ะ กูบอกแล้วว่าลูกครึ่งนี่มันอึด อย่างนี้แหละเอามันเอานานเอาทน ฮ่า ฮ่า ฮ่า..”ไอ้เล็กพูดไปหัวเราะไปทำให้ชายต่างด้าวอีก 3 คนพลอยหัวเราะด้วยความครึกครื้นไปด้วย เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านในกระท่อม“ปล่อยให้โง่หรือวะคนสวย มามะมาเป็นเมียพี่ยอดเสียดีๆ อยากรู้นักว่าจะหอมไปทั้งตัวจริงไหม แก้มก็หอม หน้าผากก็หอม ปากก็หอม ซอกคอก็หอม แล้วหน้าอกหน้าใจนั่นจะหอมขนาดไหน”ไอ้ยอดย่างสามขุมเข้าหาในขณะที่ปิ่นรักกระทดถอยไปจนสุดผนังกระท่อม ไหล่ลู่ลงข้างหนึ่งเพราะความเจ็บชาบาดแผล ทว่ามือบางกลับประปร่ายไปตามจุดที่มันบอกพลางเช็ดแรงๆ อย่างจะลบสัมผัสที่มันลักทำ“ฮ่า ฮ่า ฮ่า.. ไม่ต้องเช็ดหรอกน้องสาว เดี๋ยวก็ได้เช็ดกันทั้งตัวพอดี พี่ยอดจะจูบ จะเลีย จะไล้ให้ทั่วทั้งตัวเลย มาให้พี่.. เสียดีๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า... พยศอย่างนี้สิพี่ยอดช

“โอว.. ชมได้ไพเราะมากค่ะ น้อมรับในคำชมทั้งหมดนะคะ มิเชลยอมรับในทุกคำที่คุณชัฎอวยพรนะคะ แต่ทั้งหมดนั้นล่ะมิเชลเลิกหมดแล้วล่ะ น่าเสียดายจังเลย ตอนนี้มิเชลแต่งงานแล้วค่ะ มีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้วนะคะ และเราก็เข้ากันได้อย่าง..สุดๆ ไปเลยค่ะ เขาน่ะอึดอย่างกับม้าศึกเลยล่ะค่ะ อยากดูทะเบียนสมรสของมิเชลไหมคะ เพิ่งไปจดมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อเช้านี้เองค่ะ”ใบหน้างามที่พยักน้อยๆ ทำให้ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ด้านข้างกางเอกสารในมือแล้วเอาไปจ่อให้ชัฎพงษ์ดูในทันที“กรี๊ดดด.. อีมิเชล อีบ้า! กูไม่เชื่อ กูไม่เชื่อ อีบ้า!” ชัฎพงษ์สั่นเป็นเจ้าเข้าเมื่อได้เห็นชื่อสามีและชื่อพยานที่เซนต์รับรองสถานะของคนทั้งคู่“ตอนนี้มิเชลก็เป็นคนไทยเต็มตัวแล้วนะคะ เพราะสามีของมิเชลเป็นหนุ่มไทย 100% ค่ะ หึหึหึ.. มิเชล ชาญลิขิต ยินดีที่ได้รู้จักคุณชัฎพงษ์นะคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”ใบหน้างามแหงนขึ้นเปล่งเสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง เมื่อชายฉกรรจ์ที่ฉุดกระชากข้อมือไว้นั้นลากเขามาที่เตียงนอน พลางจับขึงพรืดและมีอีก 2 คนจับขาที่หนีบกันแน่นให้กางออก และอีกคนที่เดินเข้ามาตรงกลางถืออะไรบางอย่างที่ทำให้ดวงตาคมเฉี่ยวเบิกโพลงในขณะที่ริม

ไอ้ยอดมองตรงไปยังแสงไฟจากกระท่อมที่อยู่ไม่ไกลนั้นฟันกรามขบกันแน่นจนเป็นสันทั้งโกรธทั้งแค้นที่ไม่สามารถทำอะไรเวคินได้ ทั้งยังถูกผู้ใหญ่บ้านและนายตำรวจท้องที่หมายหัวว่าหากมันและพรรคพวกทำอะไรที่เป็นการผิดหรือเสี่ยงต่อการผิดกฏหมายอีกละก็ เหตุการณ์ในวันนี้จะถูกรื้อฟื้นขึ้นและทั้งหมดจะให้การเป็นพยานให้กับผู้เสียหาย ซ้ำไอ้ฝรั่งตัวโตนั่นยังถ่ายภาพมันและพรรคพวกไว้จนครบทุกคน ร่างกายบอบช้ำยังไม่เจ็บเท่าใจ..ยิ่งคิดยิ่งแค้น “พี่ยอด..”เสียงไอ้เล็กที่เรียกกับอาการบุ้ยใบ้ให้มองไปที่กระท่อมทำให้ไอ้ยอดมองตาม สิ่งที่มองเห็นคือร่างอวบอัดสมวัยที่พยายามชะเง้อมองมาทางพวกมันเพราะยืนอยู่ในที่สว่างกว่าปิ่นดาวจึงต้องเขม่นมองดูคนที่มาใหม่ให้ชัดเจนและแน่ใจ เมื่อเห็นได้เพียงลางๆ ว่าไม่มีผู้หญิงร่วมขบวนมาด้วยสักคนเดียว“พี่ยอด! นี่มันอะไรกัน แล้วนังปิ่นล่ะ นังปิ่นมันอยู่ไหน พี่ยอด!”เสียงหวานแหลมดัดจริตดังขึ้นในทันทีที่แน่ใจว่าสิ่งที่หมายไม่มีมาด้วย ยิ่งเห็นไอ้ยอดนิ่งเงียบไม่พูดอะไร อารมณ์เธอยิ่งเดือดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“พี่ยอด! ฉันถามว่านังปิ่นมันอยู่ไหน พี่ทำงานพลาดใช่ไหม่ โธ่โว้ย! ฉันไม่น่ามาใช้คนอย

สัมผัสอุ่นกำซาบรดรินบริเวณหน้าผากกับแรงกอดรัดรอบเอวทำให้ศิศิรารับรู้ว่าตัวเองยังอยู่ ความรู้สึกรับรู้ได้ด้วยกายเนื้อใช่เพียงร่างโปร่งใสของดวงวิญญาณ ‘ทว่า..ใครกันล่ะ’ จะรับรู้หรือไม่รับรู้จะต่างอะไรกันในเมื่อสิ่งที่หวังและคนที่เฝ้ารอไม่มีทางเป็นไปได้“น้ำค้าง..ลืมตาขึ้นสิ มองผม”เสียงทุ้มดังชิดอยู่ข้างใบหูขณะที่อ้อมแขนแกร่งกอดกระชับร่างน้อยแนบชิดมากขึ้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว เสียงที่ได้ยินนี้..ใช่หรือไม่ หรือขวัญที่โบยบินไปทำให้ได้ยินได้ฟังผิดเพี้ยนหยาดน้ำตารินรดสองแก้มทว่าดวงตาหวานยังคงหลับพริ้ม ศิศิราสะอื้นไห้จนหอบตัวโยน หากจะเป็นเพียงฝันละเมอก็อย่าได้ตื่นขึ้นเลย ขอเพียงได้ซึมซับความรักที่หัวใจยอมรับแล้วว่าใช่..เท่านั้น“น้ำค้าง..มองผม”เสียงทุ้มย้ำเตือนชัดเจน หัวใจเต้นรัวเร็วกับสิ่งที่มองเห็น แม้ดวงตาจะพร่างพราวไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่อล้นทั้งความสลัวรายรอบกาย ทว่าภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ฝัน..ใช่ไหม“คุณปอนด์..คุณปอนด์..”ศิศิราโอบกระชับต้นคอของเขาแน่น ทั้งสัมผัสกอดรัด ทั้งความรู้สึกหรือแม้กระทั่งกลิ่นลมหายใจ เป็นเขาจริงๆ ร่างบางสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นยามแอบอิงภาพฝันที่มีตัวตนข