All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 1 - Chapter 10

‘พี่นาเขาจำคนผิดหรือเปล่าพัชร ก็วันที่เธอบอกน่ะ พี่ชัฎเขาไปภูเก็ตกับฉัน แล้วพี่ชัฎเขาจะไปโผล่อยู่ที่ฮ่องกงได้ยังไง’‘เฮ้ย! แต่พี่นาบอกว่าเป็นคุณชัฎจริงๆ นะ พี่นาจะจำคนผิดได้ไง หน้าแบบพี่ชัฎนี่..โหยเธอ เห็น 500 เมตรยังจำได้เลย’‘แต่ก็ฝากขอบคุณพี่นากับเธอด้วยนะที่เป็นห่วง ยังไงฉันก็จะระวังไว้ ถ้าพี่ชัฎเขามีพฤติกรรมอย่างว่าจริง ฉันก็คงไม่กล้าหรอก’ศิศิรายิ้มรับพลางเอ่ยขอบคุณทั้งพัชราและฝากขอบคุณไปถึงพี่สาวของพัชราที่เปิดร้านอาหารไทยอยู่ที่ฮ่องกง แม้สมัยเรียนเธอจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับพัชราที่ตอนนี้ผันตัวเองไปเป็นแอร์โอสเตสประจำสายการบินไทย-ฮ่องกงก็ตามแต่เมื่อเรียนจบและโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ความไม่ลงรอยก็กลายกลับเป็นสนิทสนมกันไปอย่างไม่รู้ตัว ศิศิรามองเพื่อนสาวสวยที่เขี่ยปลายเส้นผมตัวเองไปมาอย่างสับสน รอยยิ้มสดใสส่งไปถึงเพื่อนแต่ทว่าภายในใจนั้นอยากจะร้องไห้โฮ ข่าวร้ายที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่มีมูล..อย่างเช่นตอนนี้ไงโต๊ะสีขาวเข้าชุดกับเก้าอี้ไม้และตัวบ้านตัดกับแสงสีส้มนวลในยามพระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ลำแสงอุ่นๆ ริมทะเลประกอบกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งขับขาน สร้างบรรยากาศโรแมนติครายล้อมรอบกาย

ริมฝีปากแตะต้องสัมผัสกันโดยความตั้งใจของศิศิราแต่เป็นความตกใจของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางพยายามบดเบียดริมฝีปากอ่อนนุ่มเกินบุรุษของอีกฝ่ายตามที่เคยพบเห็นในละครทีวี โดยไม่สนใจแรงดิ้นหนีของชัฎพงษ์ที่พยายามแกะมือที่โอบกอดรอบต้นคออย่างสติแตก“ปล่อย!!!! นังบ้า! แกมันบ้า! ไปแล้ว อีนังบ้า! นังร่าน! อดยากปากแห้งนักนะแก อีนางฟ้าจอมปลอม อีนางมารของจริง แหว๊ะ!.. อ๊วก!.. อีบ้า! อีเลว! แก..ฉันหมดความอดทนกับแกแล้ว อีบ้า! อี..อี..อีเรยา ฉันไม่รู้จะด่าจะเปรียบเปรยแกกับอะไรดี แค่ฉันลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับแกก็มากพอแล้ว ยังจะมาทำทุเรศให้ฉันสมเพชความบ้าความปัญญาอ่อนของแกมากเข้าไปอีก อีร่าน! รู้ไว้ด้วยว่าฉันอยากจะอาเจียนทุกครั้งที่เรียกแก..นางฟ้า อยากจะเรียกว่า..นางมาร ซะมากกว่า ฉันจะกลับกรุงเทพฯ แกอยากจะร่านอยู่ต่อ หรือจะไปร่านระริกกับใครก็เรื่องของแก อีบ้า!”เสียงเดินลงส้นด้วยความโมโหจากออกไปจนไม่ได้ยินอะไรอีก แต่ก็ไม่ทำให้ร่างบอบบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงมีปฏิกิริยาอะไร ท้องฟ้าข้างหน้าที่มืดมนไม่เท่ากับใจที่มองไม่เห็นแสงสว่างใดหลงเหลือ น้ำตาที่ไหลลงอาบสองแก้มยังคงไหลต่อดังก๊อกรั่วแต่ไม่มีแม้เสียงสะอื้นเพียงนิด

“คู๊ณ!.. ได้ยินข้าเจ้าบ่ ได้ยินแล้วตอบด้วยยยยย...”น้ำเสียงเมาได้ที่ที่ได้ยินเรียกรอยวาบขึ้นในดวงตาคมเข้ม“ผู้หญิงอย่างว่า เฮอะ!” ปรมะสะบัดเสียงอย่างสมเพช“นางแมวออกมาหาเหยื่อถึงที่ เมืองไทยนี่บริการดีจริงจริ๊ง.. อยู่ไกลขนาดนี้ยังตามมาบริการได้ ให้มันได้อย่างนี้สิโว้ย! ไม่ต้องเก็บต้องกดมันแล้ว ไหนๆ ก็มีน้องนางมาให้บริการถึงที่ ฟ้าได้เหลืองกันบ้างล่ะว่ะ” กระแสเลือดสูบฉีดไปทั่วร่างยามนึกถึงความรู้สึกที่ต้องเก็บกดของตัวเองกำลังจะได้รับการปลดปล่อย“คุณ..จ๋า.. ได้ยินเสียงน้ำค้างร้องเรียกไหมจ๊ะ ฮู้! ได้ยินแล้วตอบด้วย เอิ๊ก!..”ดวงตาคมเข้มทอดมองร่างบอบบางที่เดินโซเซเข้าใกล้อย่างตื่นตะลึง ผู้หญิงอย่างว่าที่คิด..สวยขนาดนี้เชียวหรือ ร่างบอบบางในชุดเดรสสีอ่อนเข้ารูปแต่ทว่าช่วงคอกลับปาดเฉียงต่ำลึกเสียจนเผยให้เห็นไหล่นวลเนียนที่เหมือนจะมีออร่าล้อแสงจันทร์เล่นร่างขาวนวลเนียนที่ยิ่งเดินเข้าใกล้นั้นเหมือนจะมีสปอร์ตไลท์อยู่ในตัว เพราะในบรรยากาศที่มีแสงสลัวจากกองฟืนกลับสามารถมองเห็นเธอได้อย่างชัดเจน เรือนผมซอยไล่ระดับตั้งแต่กรอบหน้างดงามยาวจรดแผ่นหลังรับกับเอวคอดกิ่วที่มีสะโพกผายทิ้งตัวเชิญชวน ช่วงขาย

ปรมะรับรู้ได้ถึงน้ำหวานแห่งรักที่ซึมแทรกผ่านลูกไม้ตัวจิ๋ว ความหวานที่รับรู้ได้เพียงปลายลิ้นกับกลิ่นหอมรัญจวนเร้าอารมณ์อย่างประหลาด มันทำให้กายแกร่งถึงกับสั่นไปทั้งตัว แอลกอฮอล์ที่ได้รับมันอาจจะมากแต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาทิ้งสัญชาตญาณแห่งสัตว์เพศผู้ไปได้ กลิ่นที่กระตุ้นความตื่นตัวของเขาให้พร้อมสำหรับกลไกทางธรรมชาติที่เรียกร้องประท้วงอยู่ช่วงกึ่งกลางกายริมฝีปากและเรียวลิ้นไต่ไปตามขอบบิกินี่ตัวจิ๋วอย่างย่ามใจก่อนจะใช้ไรฟันขบกัดและดึงรั้งเจ้าตัวจิ๋วให้หลุดออก ดอกไม้งามภายใต้กลุ่มแพรไหมบางเบาเชิญชวนยั่วเย้าให้ชายหนุ่มเด็ดดมเรียวลิ้นสากลากไล้หยอกเย้าเจ้าดอกไม้งามลิ้มรสหวานซ่านลิ้นส่งผลให้เจ้าของดอกไม้บอบบางนั้นสั่นไหวบิดเร้าเรือนกายไปมาอย่างไม่สามารถระงับความรู้สึกรุกเร้าที่เจ้าตัวไม่อาจรู้ได้ว่าคืออะไร ยิ่งเจ้าของร่างบางบิดกายไปมาเขายิ่งย่ามใจว่าสามารถนำพาให้เธอไปแตะขอบสวรรค์รำไรได้เพียงปลายลิ้น“อา...อืมมม...ทำอะไร..ทำอะไร...อืม...”ใบหน้าคมเข้มละออกจากดอกไม้งามในทันทีที่ได้ยินเสียงกระเส่าร้องถาม ‘ทำอะไร เธอถามเขาว่า..ทำอะไร’ ดวงตาคมเข้มชะงักเพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจอย่างแน่แน

“คุณแม่คร๊าบ..คุณแม่คร๊าบ”“อ่ะ..จ้ะลูก ว่าไงจ๊ะ”“ปีโป้ว่าคุณแม่ต้องไม่สบายแน่ๆ งั้นเดี๋ยวปีโป้โทรบอกคุณพ่อก่อนว่าคุณแม่ไม่สบาย”เจ้าตัวเล็กพยายามดิ้นรนจะลงจากตักของผู้เป็นแม่แต่ศิศิรากลับยิ่งกอดกระชับร่างน้อยไว้แน่นอย่างเกรงกลัวอะไรบางอย่างที่จะมาถึง“ไม่ต้องลูก แม่ไม่เป็นอะไร มา..งั้นเราไปซุปเปอร์มาเก็ตกันดีกว่า เดี๋ยวน้องปีโป้ต้องช่วยแม่คิดด้วยนะจ๊ะว่าเราจะทำอะไรให้คุณพ่อกับคุณลุงทานดี”“ครับผ๊ม!”ฝ่ามือน้อยๆ ยกขึ้นตะเบ๊ะ เรียกร้อยยิ้มได้จากใบหน้างามพลางโอบกอดลูกน้อยไว้ด้วยความรัก ‘ลูกน้อยที่เธอจะต้องรักษาเขาไว้ให้ได้ และจะไม่ยอมให้ใครมาพรากจาก จะไม่มีวันยอม’..“ยังไงครับคุณปอนด์ นี่มันก็ตั้ง 4 ปีแล้ว ถ้าเธอจะมาน่ะ เธอก็คงมานานแล้วล่ะครับ คงไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปตั้ง 4-5 ปีหรอก ผมว่าคุณปอนด์เลิกรอเหอะ”เสียงห้าวที่เอ่ยมาจากทางด้านหลังมีผลเพียงทำให้ดวงตาคมเข้มละจากภาพสเกตในมือเพียงครู่ แต่แล้วก็กลับมาจ้องมองภาพในมืออย่างต้องการค้นหาอะไรบางอย่างในนั้น‘นางฟ้าคืนเดียว’ เส้นสายหวัดๆ ที่เขียนไว้ใต้ภาพบ่งบอกถึงเรื่องราวในภาพได้เป็นอย่างดี ภาพสเกตดินสอเป็นรูปหญิงสาวในสรีระที่งดงามสมส่วน