All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 81 - Chapter 90

“งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จ ผมไปเอาให้เองครับ คุณชัฎกับน้ำค้างจะได้อยู่เตรียมงานที่นี่ อย่าลืมนะครับว่าพรุ่งนี้นอกจากจะเป็นวันแต่งงานแล้วยังเป็นวันเปิดตัวรีสอร์ทด้วย ถ้าทั้งสองคนมัวแต่ตื่นเต้นอยู่หลงลืมอะไรไปบ้างคงไม่ดี ยังไงลองตรวจสอบดูอีกครั้งด้วยละกัน งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า”“อ้าว! นพยังทานข้าวไม่เสร็จเลย”“ไม่เป็นไรครับคุณชัฎ เดี๋ยวผมมาจะได้กลับไม่ค่ำมาก คุณปอนด์ครับฝากคุณชัฎและน้ำค้างด้วยนะครับ ปีโป้ครับเดี๋ยวลุงกลับมานะครับ หรือว่าไง..ไปกับลุงไหม พ่อกับแม่เขาจะได้ไม่ยุ่งด้วย” นพนิตย์เอ่ยชวนเจ้าตัวน้อยที่ทำท่าว่าจะทานข้าวอิ่มพอดี“ไปครับ ปีโป้อยากไปกับลุงนพ ปีโป้อยากไปเซเว่น”“พี่นพไปเถอะค่ะ ปีโป้ไปด้วยจะไม่สะดวกเปล่าๆ”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะเอาเด็กที่รีสอร์ทไปด้วย เราน่ะดูแลความเรียบร้อยไปเถอะ พรุ่งนี้ขายหน้าไม่ได้นะ” นพนิตย์ขยี้เรือนผมนุ่มไปมาอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะก้มลงอุ้มเจ้าตัวน้อยที่ยืนชูมือเร่าๆ ให้เขาอุ้ม“งั้นผมก็ขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ คืนนี้ต้องเก็บสีให้เสร็จ” ปรมะเอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน“คุณปอนด์จะเอาอะไรเพิ่มบอกชัฎได้นะครับ”“ไม่เป็นไรครับ ยังไงคืนนี้คงจะดึกหน่อย คุณชัฎไป

“มันก็แค่หัวโขนเท่านั้นครับ มาถึงวันนี้สิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้มีค่าอะไรกับผมเลยสักนิด ทุกวันนี้ผมมีพ่อที่ต้องดูแล มีเมียที่ต้องปกป้อง ความสุขที่ได้มันก็เพียงแค่เอื้อมมือคว้าขึ้นอยู่ที่ว่าเราจะคว้ามันไว้หรือเปล่าก็เท่านั้น แต่เสียดายอย่างเดียวครับ”“เสียดายอะไรพี่”“ก็เสียดายที่ไม่รู้ว่าพวกปลามันคุยอะไรกันสิครับ แต่คุณปอนด์ไม่ต้องห่วง ไอ้พวกนี้มันคนพื้นที่ยังไงคืนนี้ผมจะเคล้นคำตอบจากพวกมันคนใดคนหนึ่งให้ได้”“พี่หมึก ผมขอบคุณพี่มากจริงๆ ถ้าไม่ได้พี่ช่วยผมก็คงจะทำอะไรแบบนี้คนเดียวไม่ได้แน่”“โธ่! คุณปอนด์พูดเหมือนผมเป็นคนอื่นไปได้ ผมน่ะใคร ก็ไอ้พี่หมึกคนเดิมของคุณปอนด์นั่นแหละ” ฝ่ามือแกร่งกระชับกันแน่น มิตรภาพยาวนานที่มีให้กันและตลอดไป“ไปล่ะ ผมกลับก่อน เดี๋ยวต้องไปรับสองสาวที่ห้องคุณน้ำค้างอีก พรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้า..คุณปอนด์ก็นอนด้วยนะครับ คืนนี้..อย่าหักโหมล่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่มีแรงวิ่ง”เสียงหัวเราะต่ำๆ อย่างรู้ทันส่งมา ทำให้ปรมะต้องหัวเราะตามเพราะเวคินทำราวกับว่าเข้ามานั่งอยู่ในใจของเขา รู้แม้กระทั่งว่าคืนนี้เขาคงจะทนที่จะไม่ไปหา..ไม่ได้‘คืนหมาหอน..สินะ’เวคินที่ออกจากห้องทำงานของป

ดวงหน้าใสไม่มีแววแปลกใจที่เขารู้ เพราะการแสดงออกจากชัฎพงษ์กับเขานั้นมันก็ฟ้องทุกอย่างไว้หมดแล้ว ยิ่งขณะนี้ดูเหมือนชัฎพงษ์จะอยากเป็นภรรยาของเขาเสียเองด้วยซ้ำ อารมณ์หึงหวงที่มักจะทำให้เธอต้องเจ็บทั้งตัวทั้งใจอยู่เสมอนั้นเป็นคำตอบอยู่แล้ว“น้ำค้าง..ได้โปรด ถ้าเขาเป็นพ่อเป็นสามี แล้วผมล่ะเป็นอะไร ผมก็เป็นทั้ง..พ่อ ทั้ง..สามี เหมือนกัน” ฝ่ามือประคองใบหน้านวลให้มองสบ ดวงตาสื่อรักอย่างมากล้นอยากให้เธอรับรู้“และสิ่งหนึ่งที่ผมมี แต่เขาไม่มีก็คือ..ความรัก..ที่ผมมีต่อคุณ”แทนคำตอบของเธอ..ศิศิรากลับโผเข้ากอดอ้อมอกแกร่งพลางเบียดกระแซะร่างบอบบางแนบอกอุ่น สิ่งที่เธอทำ..ทำให้เขารู้ว่าไม่อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ ดวงตาคมเข้มปิดลงด้วยความปวดร้าวยามสัมผัสได้ถึงความสะเทือนใจของคนในอ้อมกอด“คุณเจ็บช้ำ..แต่คุณก็ยังจะทำเพื่อคนอื่น..ทำไม..เพราะอะไรถึงต้องยอมเจ็บให้กับคนที่ไม่เห็นคุณค่าของคุณเลย..น้ำค้าง รู้บ้างไหมว่างูพิษมันไม่มีวันเชื่องกับชาวนาหรอกไม่ว่าจะทำดีกับมันแค่ไหน สุดท้ายแล้วมันก็รอคอยเวลาที่จะแว้งฉกกัดเอาเท่านั้น..รู้บ้างไหม”ความปวดร้าวที่สะท้อนออกมาในคำพูด ขณะฝ่ามือบอบบางประคองใบหน้าคมเข้มของเขา..เธ

ไมค์ถูกสั่งการให้ประจำอยู่ ณ บริเวณซีกเขาที่สามารถรับสัญญาณกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ในรีสอร์ท ส่วนเวคินนั้นลอบเดินลัดเลาะไปตามชายหาดเพื่อตรวจดูอะไรบางอย่างที่น่าสงสัย รวมทั้งจะเข้าไปหาเป้าหมายที่คาดคิดไว้อะไรบางอย่างที่ปรากฏในหน้าจอมอนิเตอร์ทำให้ไมค์ตื่นตัวทันที เจ้าของร่างสูงที่เดินวนเวียนอยู่บริเวณด้านหน้าห้องทำงานของปรมะทำให้ดวงตาสีฟ้าเข้มต้องเขม่นมองให้ชัดเจน กิริยาที่เขาทำไม่น่าไว้วางใจฝ่ามือจับลูกบิดค่อยๆ บิดคลายให้เงียบที่สุด แต่..ประตูถูกล็อคจากด้านใน ชัฎพงษ์ออกอาการหัวเสียเล็กๆ แต่ก็ไม่กล้าจะแสดงออกอะไรมากเพราะไม่อยู่ในสถานที่ที่ทำได้ ร่างสูงหันรีหันขวางหาคนช่วยแต่เมื่อไม่เห็นใครผ่านมาจึงต้องใช้ทางเลือกสุดท้าย ฝ่ามือเคาะเรียกคนที่อยู่ข้างในหวังจะใช้มุขบังเอิญผ่านมากับเขาแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับใดๆ ทำให้ต้องเคาะเรียกอีกหลายครั้ง“ไม่อยู่..ไปไหน..”แววครุ่นคิดและหวั่นไหวปรากฏในดวงตา ทั้งสงสัยที่เขาไม่อยู่และหวั่นไหวในที่ที่เขาจะไปแต่ก่อนจะตัดสินใจอะไรไปนั้น ปลายหางตาเหลือบเห็นอะไรที่เคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกล“นี่! มานี่หน่อยสิ นายนั่นแหละ มาซี่!” เสียงตวาดแว๊ดไม่เก็บกิริยายามร้องเร

ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมหลังโกนนวดและอุ่นไอจากกายแกร่ง ‘เขาจงใจ’ รอยยิ้มมุมปากอย่างขวยเขินเมื่อคิดได้ว่าเขาตั้งใจ..กลิ่นนั้นและความอุ่นของเนื้อกายเข้ามายั่วเย้าเล่น“มะ..ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่คุณปอนด์ทานอะไรมาหรือยังครับ เดี๋ยวชัฎจะให้เด็กไปหามาให้”“ดีครับ เดินตั้งนานไม่เจอพนักงานเลย ขออะไรง่ายๆ ก็ได้นะ แซนวิสก็ได้”คำหลังจงใจบอกพนักงานหนุ่มที่ได้แต่ยืนอึ้งๆ พูดไม่ออก“ชัฎ..เอ่อ..ผมว่าเราออกไปเดินเล่นกันข้างนอกไหมครับ ที่ชายทะเลนั่นก็ได้”“ครับ..”แววตาคมเข้มที่มองสบมาสื่ออะไรบางอย่างที่ทำให้ชัฎพงษ์ที่ก้าวเดินออกไปก่อนแทบจะเดินขาขวิดกัน อาการวูบวาบตื่นตัวเมื่อนึกได้ว่าเขาเดินอยู่ใกล้ชิดขนาดไหน หากแกล้งหยุดเดินสักนิดมีหวังเนื้อกายได้กระทบกันแน่ ความคิดที่โลดแล่นไปจากความเป็นจริงยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเฉี่ยวๆ อยากจะกรี๊ดกับลมกับฟ้ากรามแกร่งกัดกันแน่นจนเป็นสัน นึกสมเพชตัวเองที่ทำอะไรทุเรศๆ ออกมา รู้ว่าต้องเข้าถ้ำเสือถึงจะได้ลูกเสือออกมา แต่เสือที่อยากจะกลายร่างเป็นเก้งทุกครั้งที่พบหน้าเขานั้น มันทำให้เขาอยากกระโจนเข้าไปตั้นไอ้หน้าหล่อปนสวยนั่นสักที ถ้าไม่ติดว่าต้องอดทน..เพื่อสิ่