LOGINหากพรหมลิขิตทำให้เราพบกัน ได้โปรดทำให้ฉันรักเขาได้เต็มหัวใจ +++++ เพราะไม่แน่ใจในความเป็นชายของคู่หมั้น ‘ศิศิรา’ จึงต้องพิสูจน์ แต่นั่นกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความสูญเสีย ‘ปรมะ’ นักเขียนและจิตรกรหนุ่ม ปลีกวิเวกมาหาโลเคชันเขียนนิยายอยู่ชายทะเล แต่โชคดีที่สวรรค์ส่งนางฟ้าแสนบริสุทธิ์ผุดผ่องมาให้ ทว่า ‘นางฟ้าคืนเดียว’ กลับจากไปก่อนรุ่งสาง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจ ปรมะต้องหาเธอให้พบ เบาะแสเดียวมีเพียงชื่อ ‘น้ำค้าง’
View Moreนิทรรศการภาพวาดแห่งรักที่ศิลปินสร้างสรรค์ผลงานและจัดแสดง เต็มไปด้วยกรุ่นอายบรรยากาศแห่งรักที่โอบล้อม เหล่าศิลปิน สื่อมวลชน และแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับบัตรเชิญให้เข้าร่วมงานต่างจับกลุ่มวิจารย์ภาพวาดที่แสดงออกถึงความรักมากล้นที่ศิลปินมีต่อผู้หญิงในภาพ แต่แล้วทุกสายตาก็เหมือนถูกสะกดด้วยหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในงานน้ำตาไหลลงอาบสองแก้มขณะที่มือบางปิดกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ทุกภาพที่ก้าวผ่านนั้นเธอได้เห็นแล้ว ภาพหญิงสาวคนหนึ่งในอิริยาบทต่างๆ กันออกไป ภาพที่แสดงออกทั้งความสุข ความเศร้าที่เธอคนนั้นเป็น และอีกภาพหนึ่งที่ไม่เคยเห็นทว่ากลับจดจำทุกเหตุการณ์นั้นได้อย่างชัดเจนชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนแค่ศอก เส้นด้ายบางเบาบริเวณกระดุมที่เกิดจากการกระชากให้หลุดออกเผยให้เห็นช่วงอกกว้าง ช่วงขาเรียวนั้นกางเกงขายาวก็ถูกพับทบขึ้นมาจนถึงเข่า สองเท้ากำลังก้าวละริมชายทะเล ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับกระชับต้นขาเรียวที่โอบกระชับเบื้องหลังนั้นไว้หญิงสาวในภาพเอนใบหน้าลงซบที่หัวไหล่ ฝ่ามือบางแตะประทับบนไหล่หนา ดวงตาคู่หวานนั้นปิดสนิทหลับพริ้ม เขาในภาพชำเลืองมองใบหน้างดงามที่ห่างกันแค่คืบอย่างแ
ร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีขาวสะอาดตาดูซูบซีดลงไปมาก ดวงตาที่เคยเจิดจ้าไปด้วยแรงโทสะทอแสงอ่อนลง สายตาจับจ้องมองดูร่างเล็กที่ก้มๆ เงยๆ ขีดเขียนอะไรบางอย่างอยู่ข้างเตียงก่อนที่เจ้าตัวน้อยจะเงยหน้าขึ้นมองเขาและยิ้มให้ทั้งดวงหน้าดวงตาและหัวใจ ภาพที่เห็นคงติดตรึงใจไปอีกนาน“พ่อครับ ปีโป้ให้”ภาพที่ยื่นมาตรงหน้าหมายถึงให้เขารับ แต่มือที่ไร้แรงแม้แต่จะกระดิกนิ้วนั้นไม่สามารถรับไว้ได้ เจ้าตัวน้อยมีสีหน้าสลดลงก่อนจะขอโทษที่ลืมตัว“ปีโป้ขอโทษครับพ่อ มานี่เดี๋ยวปีโป้เอาให้ดูเอง ภาพครอบครัวของเราครับพ่อ”เจ้าตัวน้อยพยายามปีนขึ้นมานอนข้างๆ ก่อนจะชูภาพในมือที่เจ้าตัวตั้งใจวาด ภาพวาดสีเทียนที่ไร้เดียงสาไร้จริตมารยาใดๆ ทั้งสิ้น ภาพวาดที่มีค่าแก่จิตใจของเขามากมายจนไม่มีคำพูดใดที่จะเปรียบเทียบ ภาพวาดมุมหนึ่งเป็นภาพครอบครัวพ่อแม่ลูก ที่นั่งเล่นกันอยู่ที่สนามหญ้า และไม่ไกลกันนักมีผู้ชาย 2 คน และผู้หญิงอีก 1 คนที่ยืนอยู่“นี่พ่อ แม่ และก็ปีโป้ครับ ส่วนตรงนี้ก็เป็นพ่อปอนด์ ลุงนพ และก็ป้ามิเชลครับ ปีโป้ให้พ่อนะครับ แม่บอกว่าพ่ออาจจะคิดถึงปีโป้มากถ้าปีโป้ไม่อยู่ และปีโป้ก็จะคิดถึงพ่อมากๆ เช่นกันค
ปรมะทอดสายตามองมาพร้อมขยับเข้าใกล้ศิศิราพลางโอบกอดร่างบางไว้อย่างปกป้อง ทว่าแววตาที่เขามองตรงมามันหมายถึงอยากจะฆ่าให้ตาย ทั้งน้ำคำเชือดเฉือนนั่นอีกเล่า ผู้ชายที่เคยแสนดีคนนั้น ไม่น่าเชื่อว่าปรมะจะเพียงเล่นละครตบตา เขาแค่แกล้งทำดี เขาแค่แกล้งทำเหมือนคนแบบเดียวกัน ทั้งที่จริงแล้ว‘เขา..รักมัน นังน้ำค้าง เขารักนังน้ำค้าง’“หึ! คุณปอนด์รู้อย่างนี้แล้วยังจะเอามันอีกรึ หรือคุณปอนด์อยากจะโง่เป็นควายกินของเหลือเดนคนอื่นรึไง นังน้ำค้างฉันถามจริงๆ แกใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรหลอกล่อให้คุณปอนด์ทำแบบนี้ แกใช้มารยาอะไร สำออย คนอย่างแกก็ดีแต่สำออย อีร่าน! แกทำอะไรให้คุณปอนด์หลงรักแกจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างนี้ อีเลว! แกใช้มารยาอะไร!”ชัฎพงษ์ระงับอารมณ์ไม่อยู่กระโจนเข้าใส่ศิศิรา ทว่าบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของมิเชลยังรั้งไว้ได้ทัน ศิศิราลุกขึ้นยืนประจันหน้า ดวงตาหวานพรั่งพรูไปด้วยหยาดน้ำตามากมาย ในชีวิตนี้ไม่เคยคิดจะมีศัตรูแต่ทำไมคนที่คิดร้ายอยากฆ่าเธอให้ตายนั้นกลับได้ชื่อว่าเป็นเขา..ชัฎพงษ์แม้จะเป็นเพียงสามีแต่ในนาม แต่วันเวลาดีๆ ที่เคยใช้ชีวิตอยู่เป็นครอบครัวที่ต่างประเทศมันไม่ทำให้เกิดความผูกพันธ์ เกิดความรู้สึกด
“มิเชลจะใส่ร้ายคุณชัฎทำไมคะ ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลย แต่มิเชลมีของขวัญมาเซอร์ไพรส์คุณชัฎด้วยล่ะค่ะ เพราะมิเชลรู้ว่าคุณชัฎชอบอะไรที่มันเซอร์ไพรส์ๆ”บอดี้การ์ดคนสนิทโค้งคำนับก่อนจะให้สัญญาณคนที่อยู่ข้างนอกให้เข้ามา และคนที่ก้าวเข้ามาใหม่นั้นถึงกับทำให้แข็งขาอ่อนแรงจนบอดี้การ์ดร่างยักษ์ต้องเข้ามาหิ้วปีกสองข้างบังคับให้มองตรงไปนายตำรวจ 6 นายที่เดินเข้ามาพร้อมๆ กับกลุ่มชายหน้าเหี้ยมที่ไม่มีทางที่จะลืมได้เพราะหนึ่งในนั้นคือ..ไอ้ยิ่ง คนรับงานที่ทรยศ“คุณชัฎพงษ์ผมขอจับคุณในข้อหาจ้างวานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาและไตร่ตรองไว้ก่อน ขอความร่วมมือยอมมอบตัวเสียดีๆ ครับ” ท่านสารวัตรที่เดินนำเข้ามาเป็นผู้แจ้งข้อหา“อะไรกับครับ คุณตำรวจพวกคุณพูดเรื่องอะไรกัน ผมไม่เห็นเข้าใจ ใครจ้างวานฆ่าใครผมไม่รู้เรื่อง พวกคุณรวมหัวกันใส่ร้ายผมใช่ไหม ผมจะฟ้องพวกคุณทุกคน คุณเตรียมตัวย้าย 24 ชั่วโมงได้เลย คุณเตี่ยผมไม่มีทางยอมแน่ๆ ผมจะฟ้องพวกคุณทุกคน!” ชัฎพงษ์ปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่มีทางเสียล่ะที่จะยอมรับ เงินจะสามารถปกปิดทุกอย่างได้“แต่ฉันยอม”เสียงทรงอำนาจที่ดังมาจากด้านหลังของกลุ่มนายตำรวจสร้างความหนาวสะท้านวิ่งไปถึงหนังศีรษะ
“ข้อแม้..พี่จ๋า..ต้องรักน้ำค้าง พี่จ๋า..ทำได้ไหม รักน้ำค้าง..ได้ไหม ได้โปรด..น้ำค้างอยากให้พี่จ๋า..รัก..อุ๊บ!..อึม..”ข้อแม้ที่เอื้อนเอ่ยพร้อมลมหายใจหอมแอลกอฮอล์อ่อนๆ ขาดห้วงไปเพราะรสสัมผัสอุ่นวาบที่จาบจ้วงล่วงเกิน ความอุ่นวาบทาบทับริมฝีปากบอบบางช่างจำนรรจา เรียวลิ้นสากชื้นตวัดไล่ลิ้นเรียวเล็กหยอกเ
“คู๊ณ!.. ได้ยินข้าเจ้าบ่ ได้ยินแล้วตอบด้วยยยยย...”น้ำเสียงเมาได้ที่ที่ได้ยินเรียกรอยวาบขึ้นในดวงตาคมเข้ม“ผู้หญิงอย่างว่า เฮอะ!” ปรมะสะบัดเสียงอย่างสมเพช“นางแมวออกมาหาเหยื่อถึงที่ เมืองไทยนี่บริการดีจริงจริ๊ง.. อยู่ไกลขนาดนี้ยังตามมาบริการได้ ให้มันได้อย่างนี้สิโว้ย! ไม่ต้องเก็บต้องกดมันแล้ว ไหนๆ
เสียงตะโกนออกมาจากกระท่อมริมทะเลทำให้ดวงตาคมเข้มต้องชะงักนิ่งเหมือนจะรู้ว่าเจ้าของกระท่อมคงจะรีบไปธุระที่ไหนแน่ ก็พี่หมึกเจ้าของเรือและเป็นลูกของลุงหมายคนเก่าแก่ของบิดานั้นที่เห็นอยู่ทุกวันก็มีเพียงกางเกงเลเพียงตัวเดียวเพราะทุกครั้งที่เขาแวะมาหาโลเคชั่นหรือสร้างบรรยากาศในงานเขียนที่นี่ พี่หมึกก็มัก
ริมฝีปากแตะต้องสัมผัสกันโดยความตั้งใจของศิศิราแต่เป็นความตกใจของอีกฝ่าย ริมฝีปากบางพยายามบดเบียดริมฝีปากอ่อนนุ่มเกินบุรุษของอีกฝ่ายตามที่เคยพบเห็นในละครทีวี โดยไม่สนใจแรงดิ้นหนีของชัฎพงษ์ที่พยายามแกะมือที่โอบกอดรอบต้นคออย่างสติแตก“ปล่อย!!!! นังบ้า! แกมันบ้า! ไปแล้ว อีนังบ้า! นังร่าน! อดยากปากแห้งน