All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 71 - Chapter 80

“ปีโป้ครับ ปีโป้..รอแม่ด้วยลูก อย่าเพิ่งวิ่งไปตรงนั้น ปีโป้ครับ ว้าย!”ศิศิราถลาไปตามแรงวิ่งเมื่อสะดุดเข้ากับรากไม้เล็กๆ บนผืนทราย แต่ก่อนที่ร่างบางจะล้มลงกับมีแรงฉุดรั้งจากด้านหลังที่ยื้อไว้ดวงตาหวานตกตื่นเมื่อมองเห็นเขาเต็มตา วงแขนแกร่งที่โอบกระชับรอบเอวคอดของเธอไว้นั้นเหมือนจะหยุดเวลาไว้ชั่วครู่ เขาคนที่อยู่ในทุกห้วงแห่งความคิด หัวใจเต้นรัวเพราะอาการเก้อๆ ที่เธอมีไม่เท่าความเป็นห่วงเจ้าตัวน้อยที่วิ่งรี่ไปทางด้านชะง่อนเขา ร่างบางจึงพยายามฝืนออกเพื่อจะตามเจ้าตัวน้อยให้ทัน“จะไปไหน”ลมเพียงแผ่วเบาที่เกิดจากคำพูดข้างๆ หู ทำให้เธอต้องชะงักอีกครั้งเพราะทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ต้องรีบสลัดไล่ความคิดนั้นโดยเร็ว“ปล่อยค่ะ ฉันจะไปตามลูก ปล่อยก่อน..”“ไม่ปล่อยมีอะไรไหม” คำพูดยียวนอีกทั้งสัมผัสยังคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง“เอ๊ะ! คุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ! คุณไม่ห่วง...”“ห่วงใคร พูดมาน้ำค้างว่าผมต้องห่วงใคร”เสียงที่เข้มขึ้นเหมือนดุแต่เธอก็ยังรู้ว่านั่นมันเพียงยั่วเย้าให้เธอตบะแตก“ปล่อยฉัน คุณปอนด์ ฉันจะไปตามลูก ขอร้องเถอะแกวิ่งไปคนเดียวไม่ปลอดภัย”ดวงตาหวานเว้าวอนช้อนขึ้นมองสบเจ้าของดวงตาคมเข้มที่ก้มลงมาช

ดวงตาคมอ่อนโยนคู่นั้นที่มองมามันทลายกำแพงความเข้มแข็งของเธอเสียหมด หยาดน้ำตารินหลั่งรดสองแก้ม ‘ความอ่อนโยนจากความเข้มแข็ง’ สิ่งที่เธอต้องการ น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนที่ได้ยินช่วยปลอบประโลมหัวใจเดียวดายให้อุ่นขึ้น‘เขาใส่ใจลูกมากกว่าเรา’เขาที่ไม่คลาดสายตามองเห็นลูกที่หกล้มลงไปได้ก่อนเธอ ความรักและความใส่ใจที่เป็นหน้าที่ของเขาโดยตรง‘พิสูจน์ เขาพิสูจน์แล้วสินะ เหลือแต่เราเท่านั้นที่จะตัดสินใจ’“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ”นิ้วแกร่งปาดไล้น้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวล ฝ่ามือบางสัมผัสที่ฝ่ามือแกร่งนั้น หัวใจของเธอกำลังเริ่มจะเปิดรับเขาเข้ามาทีละน้อย“อืม..ไม่เป็นไร ไปทำแผลกันใหม่นะ”ศิศิราก้มมองตามสายตาเขา อาการแสบแผลเกิดขึ้นในทันที เพราะความตกใจจึงไม่รู้สึกเมื่อบาดแผลถูกน้ำทะเล แต่ขณะนี้เจ้าตัวถึงกับซูดปากเพราะอาการแสบของน้ำทะเลซอกซอนเข้าไปชะล้างบาดแผลอย่างตั้งใจปรมะอุ้มเจ้าตัวน้อยมือหนึ่งในขณะที่อีกมือรั้งร่างบางแนบชิดราวกับจะพยุงไว้ไม่ให้ต้องเจ็บเพราะแรงกดทับจากน้ำหนักเดิน ศิศิรายอมให้เขาทำอย่างนั้นโดยไม่ขัดขืน ใบหน้างามก้มลงน้อยๆ ซ่อนรอยยิ้ม‘ความสุขเพียงนิดที่เธอขอไขว่คว้า เพียงนิดเดียวเท่านั้น’ .

ปิ่นดาวเดินกลับมายังรถที่จอดทิ้งไว้ด้านนอกก่อนจะหันกลับไปมองอดีตที่เคยหลีกหนี แต่วันนี้สถานการณ์ที่บีบบังคับทำให้เธอต้องกลับมาอีกหน บ้านไม้ยกพื้นสูงที่อยู่จนสุดทางติดแนวเขา..บ้านของเขาสถานที่ที่เธอและพี่สาวเคยมาวิ่งเล่นตั้งแต่ครั้งเยาว์วัย สถานที่ที่เป็นความทรงจำทั้งดีและเลวที่มีทั้งอยากจดจำและอยากลืม เหตุการณ์ที่ทำให้เธอไม่เคยมาเหยียบที่นี่อีกตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา..ไม่เคยคิดที่จะกลับมา‘นังดาว! มึงออกไปจากบ้านกู ออกไป! อีลูกชั่ว มึงกล้าหลอกพี่มึงไปให้คนอื่นข่มขืนรึ อีลูกเลว! มันเป็นแฝดของมึงนะ ทำไมมึงถึงไม่รักมันบ้าง ทำไม! มึงไปซะแล้วอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้ามึงอีก ไป!’เสียงพ่อที่ร้องด่าเหมือนจะยังก้องอยู่ในหู ภาพแม่ที่โอบกอดนังมุกไว้พร้อมกับร้องไห้น้ำตาไหลพรากยามมองมาที่เธอ ความเจ็บช้ำที่มองเห็นมันยิ่งทำให้เจ็บปวด มีแต่คนรุมรักมัน ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของเรือนนี้.. รีสอร์ทสุดหรูที่จัดสรรปันส่วนไว้เป็นโซนแต่ละหลังทำให้ดูแยกเป็นสัดส่วนให้ความเป็นส่วนตัวแก่ผู้อาศัย ถึงจะดีในด้านความเป็นส่วนตัวแต่ในด้านสาธารณูปโภคส่วนรวมกลับกลายเป็นจุดอ่อนที่ทำให้การสังสรรค์ที่ต้องการทำเป็นหมู

“ลุงปอนด์ครับ..แก้มแม่น่ะหอมนะครับ ไม่เชื่อถามคุณพ่อดูสิครับ”เจ้าตัวน้อยที่โพร่งคำขึ้นมากลางวงทำเอาผู้ใหญ่สามคนต้องเงียบงัน ปรมะนั้นแทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป ศิศิราวางสีหน้าไม่ถูก ส่วนชัฎพงษ์นั้นเหมือนเลือดลมจะตีกลับขึ้นใบหน้า“ปีโป้! เหลวไหลใหญ่แล้วนะลูก ไปครับ..ไปเดินเล่นตรงโน้นกับแม่ดีกว่า”ศิศิราก้มประคองเจ้าตัวน้อยให้รีบออกจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุด โดยไม่กล้าแม้แต่ชำเลืองมองสายตาพิฆาตที่จ้องมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เจ้าตัวน้อยยังคงติดใจกับสิ่งที่ครุ่นคิดพยายามเบี่ยงตัวหลบเพื่อจะคุยกับบิดาและเขาให้ได้“ปีโป้จะคุยกับคุณพ่อกับลุงปอนด์ครับ”“ไปกับแม่ตรงโน้นดีกว่าลูก คุณพ่อกับคุณลุงจะได้คุยธุระกันได้สะดวก”“จริงนะครับลุงปอนด์ แก้มแม่น่ะไม่เหม็นหรอกครับ เนอะคุณพ่อเนอะ แก้มคุณแม่น่ะหอมที่สุดเลย”ใบหน้าน้อยๆ พยายามเลี่ยงจากผู้เป็นแม่และโผล่หน้าน้อยๆ นั้นขึ้นมาพยักเพยิดกับผู้เป็นพ่อ..หวังจะให้เอ่ยสนับสนุน ศิศิราทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจ้าตัวน้อยบทจะดื้อขึ้นมาและดูเหมือนเพิ่งจะมาดื้อมากขึ้นตั้งแต่มาเจอ..เขา ร่างบางย่อกายลงนั่งข้างๆ ลูกพลางกระซิบกระซาบเข้ากับใบหูน้อยๆ นั้น ซึ่งได้ผล

เสียงคลื่นกระทบฝั่งสลับกับเสียงนกร้องดังแทรกเข้ามาในความเงียบสลัวเป็นระยะๆ ดวงตาคมเปิดออกรับกับวันใหม่ที่มาเยือน เพดานห้องที่มองเห็นกลับเป็นระบายมุ้งสีแดงเพลิงร้อนแรงนพนิตย์ทะลึ่งพรวดลุกขึ้น สภาพร่างกายที่ไร้เสื้อผ้าอาภรณ์กับสิ่งรอบกายที่มองเห็นช่วยยืนยันว่าตลอดช่วงเย็นจนถึงค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ใช่ความฝัน ความร้อนแรงความเร่าร้อนที่ได้รับและส่งมอบยังฝากหลักฐานไว้ให้เห็นเป็นด่างเป็นดวงไปทั่วทั้งเตียง พื้นพรมหรือแม้กระทั่งโซฟาตัวใหญ่ ไม่เว้นแม้กระทั่งอ่างจากุชชี่ที่มีหยาดน้ำเปียกชื้นเรื่อยลงมาจนถึงพื้นพรมด้านล่าง..หลักฐานมัดตัวจนดิ้นไม่หลุด ร่างสูงก้าวพรวดลงจากเตียง เธอคนนั้น..ไม่เห็นอยู่ในห้องนี้ ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นไปได้ไหมที่จะถูกสร้างมาเพื่อเขา ความเจ็บปวดที่สอดประสานกับผู้ที่ชอบรับในความเจ็บนั้น เธอที่จะไม่ทำให้เขารู้สึกแตกต่างไปจากผู้ชายคนอื่น เธอที่รับเขาได้หมดทุกความต้องการ เธอที่ร้อนแรงแผดเผาเขาให้หลอมละลายและพร้อมจะร้อนเป็นไฟไปพร้อมๆ กัน ‘..คืนนี้พบกันนะคะ.. มิเชล จาง..’ ภาษาอังกฤษตัวโค้งอ่อนช้อยแต่กลับแอบลากหางยาวที่นามสกุลช่างเหมาะกับเธอโด