All Chapters of ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน: Chapter 61 - Chapter 70

กิริยาที่ชัฎพงษ์แสดงความรักต่อเธอแม้จะดูสุภาพจนดูเหมือนเขานั้นรักและใส่ใจภรรยาของเขาจริงๆ จนทำให้พนักงานในรีสอร์ทพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ไม่เห็นนายน้อยจะตำหนิอะไรคุณผู้หญิงในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่สำหรับปรมะและนพนิตย์แล้วนั้นรู้ดีว่ามันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่ชัฎพงษ์ตีบทแตกกระจุย บทบาท ‘แฟมิลี่แมน’ ก็คืองานถนัดของเขา“ทราบจากเด็กๆ ว่าคุณปอนด์เป็นคนช่วยน้องปีโป้ไว้ในวันนั้นและยังช่วยปฐมพยาบาลเสียจนแก..เอ่อ..ไม่ได้จากพวกเราไป ผมต้องขอบคุณมากๆ เลยนะครับ ถ้าไม่ได้คุณปอนด์ช่วยในวันนั้น ผมกับน้ำค้างก็คงจะเสียใจมาก”ใบหน้าเศร้าและแววตาเอ่อคลอซาบซึ้งที่แสดงออกมามันดูสมจริงเสียจนเขาอยากจะเชื่อว่าชัฎพงษ์รู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ถ้าไม่ติดที่ว่าเจ้าของใบหน้างดงามนั้นจะแสดงอาการเจ็บปวดออกมาจากสีหน้าจนเหงื่อไหลซึมไปตามหน้าผาก ปลายจมูก และตามไรผม‘เด็ก’ ที่ชัฎพงษ์พูดถึงก็คงคือพนักงานในรีสอร์ทนี้ อย่างนั้นแล้ว..ศิศิราคงไม่กล้าบอกว่าเป็นเขาที่มาช่วย และยังมีอะไรอีกที่ชัฎพงษ์รู้จากเด็กพวกนี้..จะรวมถึงเมื่อคืนที่เขาอยู่ด้วยจนเช้า..หรือเปล่า“โธ่..ไม่เป็นไรครับ ลูกของคุณชัฎก็เหมือนลูกของผม แต่จริงๆ แล้วไม่ว่าจะเป

แสงไฟจากด้านในห้องที่สว่างไสวแม้จะเป็นเพียงช่องซ้อนกันของผ้าม่านแต่ก็ยังทำให้เขาเห็นความเป็นไปในโซนนั่งเล่นด้านข้างนั้นได้อย่างชัดเจน ร่างสูงแนบร่างกับผนังด้านนอก กำแพงไม้ตัดแต่งที่ทำไว้เพื่อบังคอมเพรสเซอร์แอร์และโซนน้ำทิ้งจากห้องน้ำเป็นที่กำบังได้เป็นอย่างดี แม้จะอยู่ในยามวิกาลแต่เขาก็ไม่ต้องการให้ใครเห็นเจ้าของร่างบางที่เดินกระโพรกกระเพรกอยู่ในห้อง ขณะที่เจ้าตัวน้อยเล่นของเล่นอยู่บนเตียงนั้นคือสิ่งที่เขาเห็น ฝ่าเท้าข้างขวาที่มีผ้าก๊อซพันไว้จนถึงข้อเท้าพร้อมกับร่องรอยยาใส่แผลสีเหลืองขมิ้นที่ซึมผ่านออกมานั้นทำให้รู้ว่าเธอมีบาดแผลบนหลังเท้า และคงฉกรรจ์น่าดูเพราะถึงขนาดต้องพันผ้าก๊อซบาดแผลก็คงไม่เล็กคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน..สีหน้าเจ็บปวดของเธอคงมาจากสิ่งนี้ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดนั้นก็คือ ชัฎพงษ์..กล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ และระหว่างที่อยู่ด้วยกัน 5 ปีที่ผ่านมานั้น เขาทำร้ายร่างกายเธอไปขนาดไหนแล้วร่างสูงหลบวูบไปอีกทางเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเข้าห้องน้ำแต่ยังไม่วายจะหันไปพูดอะไรกับลูกชายตัวน้อยที่ยังคงง่วนกับของเล่นอยู่บนเตียง อ่านจากปากและท่าทางเขาคาดเดาได้ว่าเธอจะไปอาบน้ำและสั่งให้ลูกนั่งเล่น

“อา.. ปิ่น ปิ่นทำอะไรพี่ ทำไมพี่ต้องการปิ่นมากขนาดนี้ โอวววว...” “รักปิ่นสิคะ พี่หมึก.. รักปิ่นสิคะ.. อา... โอ๊ะ!..” สัมผัสรุนแรงที่ได้รับแทรกกลางระหว่างดอกไม้งามทำให้ร่างบางกระตุกวาบ แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่มันก็ให้ความรู้สึกเต็มตื้นทุกครั้ง ปิ่นรักกัดฟันกรอดก่อนจะเป็นฝ่ายขยับกายยั่วเย้า “อะ..อา...ปิ่น อย่าขยับ อย่า.. พี่จะทนไม่ไหว อย่า..” “ทำไมล่ะค่ะ พี่หมึกไม่ชอบหรือค่ะ พี่หมึกไม่ชอบให้ปิ่นทำอย่างนี้หรือคะ อา.. แต่ปิ่นชอบ อะ..ปิ่นชอบ”เสียงเธอที่สั่นพร่าจะด้วยจริตหรือด้วยอะไรก็ตามแต่มันทำให้เวคินสติขาดผึงในทันที กายแกร่งขยับลุกขึ้นอย่างเร็วพลิกร่างบางให้คลานเข่าอยู่ใต้ร่างก่อนจะฝังกายแกร่งลงสู่กลางดอกไม้งามอย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีถูกโหมกระหน่ำอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยกับคนใต้ร่างที่ขยับเรือนกายสอดประสานเข้าจังหวะการตอบสนองจากคนใต้ร่างสร้างความตื่นเต้นตื่นตัวเต็มที่ เวคินกระตุกวาบร่างแกร่งเกร็งรัวสั่นระริก ความอุ่นวาบพวยพุ่งรุนแรงเข้าสู่กายสาวก่อนที่จะกดค้างไว้อย่างนั้นเพราะคนใต้ร่างที่เบียดกายเข้าหาเหมือนไม่อยากแยกจากกันเลยสักนิดด้วย

ใบหน้าเชิดรั้นกับดวงตาคมเอาเรื่องที่มองมามันทำให้นพนิตย์ถึงกับชะงัก กรามแกร่งขบกันแน่นจนเป็นสันดวงตาคมเข้มวาวขึ้นอย่างน่ากลัว ใบหน้าหล่อจัดที่สบมาอย่างถือดีไม่แพ้กันมันทำให้ชัฎพงษ์เกิดความรู้สึก..‘แววตาถือดีแบบนี้แหละที่ต้องการ’ ความรู้สึกบางอย่างวูบวาบขึ้นมาตามต้นขาและหน้าท้อง และร่างที่ชะงักนิ่งไม่ก้าวเดินออกไปมันทำให้เขากล้า..กล้าที่จะสัมผัส“นพ..อย่าไปเลยนะ ชัฎไม่อยากพูดแบบนี้ แต่ชัฎไม่มีทางเลือก ชัฎไม่รู้จะใช้คำพูดไหนที่รั้งนพไว้ได้ อย่าโกรธชัฎนะ นะ.. นพจะช่วยชัฎแก้ปัญหาใช่ไหม ใช่ไหมนพ..” ใบหน้าหล่อเฉี่ยวซบลงที่แผงอกแกร่งในขณะที่เจ้าของร่างสูงยังคงยืนนิ่ง“นพ..ชัฎ..นะ...”ฝ่ามือลูบไล้ไปตามกายแกร่งและค่อยๆ เลื่อนลงหาจุดหมาย ต่ำลงและค่อยๆ ต่ำลง ปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนที่รอเวลาระเบิดใส่กันและกันอย่างสุดกู่ในทุกครั้งที่เกิดอารมณ์ นพนิตย์แหงนหน้าขึ้นมองฝ้าเพดานเบื้องบน ดวงตาคมเข้มปิดลงสะกดกลั้นตนเอง“คุณชัฎ คุณชัฎ! หยุด! ไม่ครับ เราจะไม่ทำอย่างนี้อีก” นพนิตย์รั้งฝ่ามือที่พยายามปลุกเร้ากายเขาให้ออกห่างจากตัว“ทำไม ทำไมล่ะนพ นะ..นพนะ ชัฎ..ต้องการ” เสียงทุ้มแหบผ่าวบางเบาสั่นไหว“ไม่ครับ

นพนิตย์ในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากางเกงขาสั้นสีขาวเดินลุยน้ำสูงแค่หน้าแข้งไม่แตกต่างไปจากเขา เพียงแต่ว่าใบหน้าหล่อจัดนั้นไม่ได้รื่นรมไปกับฝูงปลาปู แต่อยู่ในสีหน้าเคร่งขรึมดั่งคนครุ่นคิดอะไรบางอย่างไม่จบสิ้น“เพื่ออะไรครับ คุณนพถึงคุณจะบอกว่าเข้าใจผม แต่ผมกลับไม่เข้าใจคุณเลย ผมพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่ผมรัก แต่ผมไม่แน่ใจว่าคนที่คุณนพรักนั้นจะเป็น...”“ผมรักน้ำค้าง รักปีโป้ไม่น้อยไปกว่า อะไรที่จะทำให้ทั้งสองคนมีความสุข ผมจะทำ”เสียงทุ้มที่ชิงพูดก่อนที่เขาจะพูดจบมันทำให้ดวงตาคมเข้มสั่นไหวชั่วครู่ก่อนจะปรับเป็นร่าเริงดั่งไม่ติดค้างอะไร จะเชื่อได้หรือไม่ จะเชื่อใจนพนิตย์ได้หรือไม่ ในเมื่อข่าวกรองที่ได้รับมา ตลอดช่วงเวลาเกือบ 4 ปีที่ผ่านมานั้น เขาไม่เคยสนใจใครนอกไปจากชัฎพงษ์ ไม่เคยควงผู้หญิงคนไหน ไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร และไม่เคยไปไหนมาไหนกับเธอเลยสักครั้งเธอที่ถูกดูแลอย่างนักโทษที่แม้จะสุขสบายกายแต่การใช้ชีวิตเสมือนหลบซ่อนเสมือนหายไปจากโลกภายนอก นั่นจะหมายความว่าเขารักน้องสาวจริงๆ หรือไม่ มันจะไม่ช้าไปหรือที่จะมานึกรักกันตอนนี้ แต่ถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงอะไรล่ะที่เป็นสิ่งที่ทำให้นพนิต