All Chapters of รักต้องห้าม Forbidden Love: Chapter 21 - Chapter 30

“โอย... คุณพ่อขา ใหญ่เหลือเกิน...” มันไม่เข้า เพราะหล่อนฝึกบริหารทุกวันอย่างที่อากรบอก แต่ดุ้นของโอฬารก็เล็กเสียจนทำให้หล่อนยิ่งฟิต แต่ตอนนี้ดุ้นหัวใหญ่ของคุณพ่อกำลังจะกดเข้ามา และเมื่อคุณพ่อขยับ “โอว... คุณพ่อขา... ซี้ด... โอว... แน่น... ซี้ด... คุณพ่อขา...” “โอย... หนูรัตน์ ทำไมฟิตอย่างนี้ โอว... พ่อเชื่อแล้วว่าเจ้าโอมันไม่ได้เรื่อง โอว... สุดยอด... โอย... แน่น...” “คุณพ่อขา... ใส่เข้ามาค่ะ ใส่เข้ามา... โอว... หนูอยากได้ดุ้นของคุณพ่อ โอว... คุณพ่อขา...” “ได้เลยลูกสะใภ้ ได้เลย โอว... แน่น โอววววว...” เสียงคุณพ่อครางโฮก แต่หล่อนกลับร้องไม่ออก เพราะความสุขสมที่ยาวนานเหลือเกินไม่ได้สัมผัสปักกดลงมาสุดทาง ความแนบแน่น ตึงเครียด บีบรัด จนไม่เหลือช่องว่างทำให้หล่อนแตกระเบิด “อ๊ายยยยย... คุณพ่อขา... หนูเสร็จ! หนูเสร็จ!” มาลารัตน์รู้สึกเหมือนตอนถูกลุงสมสอดใส่ครั้งแรก ความหงี่และความร่าน บวกกับร้างราอากรมานานทำให้หล่อนเสร็จทันทีที่ลุงสมสอดใส่เข้ามา ครั้งนี้ก็เช่นกัน ร่องหล่อนตอดรัดดุ้นยาวใหญ่ของพ่อสามีแนบแน่น ปากก็ร้องครวญค

จากนั้นหล่อนก็ได้รู้ว่า มหาศาลกับมหาสมุทรกลับมาจากต่างประเทศ เมื่อมาถึงคฤหาสน์แล้วไม่พบว่าพ่อสามีอยู่ในห้องนอน ระหว่างที่เดินผ่านห้องของหล่อน ทั้งคู่ได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกดังเล็ดลอดออกไป และประตูที่ไม่ได้ล็อก บวกกับหล่อนและพ่อสามีไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ทั้งคู่จึงได้เห็นช่วงเวลาที่เจ้าม้าแก่เลียดอกไม้ให้หล่อนอย่างเอร็ดอร่อย และก็ได้เห็นหล่อนควบขี่เจ้าม้าจนขึ้นสวรรค์ สองพี่น้องต่อว่าพ่อที่ทำกับหล่อนซึ่งเป็นลูกสะใภ้แบบนี้ แต่เมื่อฟังคำอธิบายว่าโอฬารให้ความสุขหล่อนไม่ได้ และตลอดระยะเวลาที่แต่งงานกันมา หล่อนต้องทนทุกข์ ทนยิ้มหน้าระรื่นเป็นเมีย เป็นแม่ และเป็นลูกสะใภ้ที่ดี เวลานี้พ่อสามีจึงอยากชดเชย บวกกับแม่สามีก็ไม่สามารถให้ความสุขพ่อได้ ถ้าพ่อสามีไม่เอากับหล่อน ท่านก็ต้องออกไปหาเศษหาเลยนอกบ้าน แต่เมื่อท่านกับหล่อนเอากัน ความสุขก็อยู่แค่ในบ้าน ท่านยังเป็นสามีที่ดี และหล่อนเองก็ยังเป็นเมียที่ดีของโอฬาร ลูกชายทั้งสองคนฟังแล้วก็เห็นใจ จึงเสนอตัวขอเป็นผู้ช่วยพ่อสามีอีกแรง นั่นล่ะค่ะ ชะตาดอกไม้เยิ้มน้ำของหล่อนจึงเริ่มต้น น้องชายสามีอยู่เ

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ 10 ปีแล้วที่หล่อนกลับมาเมืองไทย หล่อนนำเงินที่มีมาต่อยอดธุรกิจของครอบครัว มองธุรกิจใหม่ๆ แต่ใช้ศักยภาพเครื่องจักรของครอบครัวที่สามารถทำได้ เพิ่มเติมเทคโนโลยีให้ทันสมัย หล่อนจ้างนักออกแบบรุ่นใหม่ไฟแรง สร้างกระแสนำเทรนด์ตลาด ดังนั้นลูกจ้างของหล่อนจึงค่อนข้างเป็นคนรุ่นใหม่มากกว่าคนวัยดึก แน่นอนว่าลูกน้องเด็กๆ หล่อนก็เลยต้องเด็กตาม ในวัย 40 ปี เชื่อได้ว่าหล่อนสวยไม่เป็นรองใคร เพราะหล่อนดูแลตัวเองดีเสมอ จนหนุ่มเล็ก หนุ่มใหญ่ หนุ่มโสดและไม่โสด ขยันมาขายขนมจีบไม่ว่างเว้น แต่หล่อนไม่เคยมองใคร หล่อนไม่มีใครเลย หล่อนกลัว... กลัวว่าความรักที่พัดผ่านเข้ามา จะจากไปเหมือนกับที่โอลิเวอร์จากไป หล่อนกลัว... ความเจ็บปวดนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ความรู้สึกของหล่อนจริงๆ หรอก ว่าหล่อนเจ็บปวดเจียนตายแค่ไหน ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน ในห้องนอน ห้องน้ำ ห้องหนังสือ ห้องนั่งเล่น ในรถ ที่ทำงาน ทุกๆ สถานที่มีแต่ความทรงจำของหล่อนกับโอลิเวอร์ หล่อนกลัวความเจ็บปวดที่จะเกิดขึ้นอีก และกลัวที่สุดก็คือ กลัวความทรงจำเหล่านั้นจะจางหายไป

“โชคดีนะที่แผลไม่ลึก ไม่งั้นต้องไปเย็บแน่” “โอมเป็นหลานชายของมาลัยเองค่ะคุณนัน” มาลัยบอกขณะทำแผลให้กับเด็กหนุ่ม “อ๋อ... ที่บอกว่าจะมาเรียนต่อด้วยละเหรอ” นันทิยาพยักหน้าเพราะเพิ่งนึกได้ว่ามาลัยเคยบอกไว้นานแล้วว่าหลานชายสอบติดที่กรุงเทพฯ และหล่อนก็อนุญาตให้มาลัยพาหลานชายมาอยู่ที่นี่ด้วยได้ จะได้ทุ่นค่าเช่าหอพัก “ใช่ค่ะ มาลัยต้องขอโทษคุณนันด้วยนะคะ ที่ไม่ได้แจ้งคุณนันก่อนว่าโอมจะมาวันนี้ ก็พี่ชายของมาลัยน่ะค่ะ เข้าใจว่าโอมเขาบอกมาลัยแล้วว่าจะขึ้นมาเมื่อคืน ส่วนโอมก็เข้าใจว่าพ่อบอกอาแล้ว มาถึงหมอชิตตีสามก็โทร.มาหามาลัยเลยค่ะ มาลัยก็เลยให้นั่งวินมาที่นี่เลย ว่าจะพาไปสวัสดีคุณนันเช้านี้ละค่ะ” “ไม่เป็นไร คุณนันก็ลืมไปเหมือนกัน เมื่อกี้โอมเขาบอกว่าจะมาอยู่ คุณนันยังงงว่ามาลัยจะมีแฟนเด็กเหรอ” “ว้ายคุณนันก็ มาลัยไม่กล้าคิดหรอกค่ะ อยู่เป็นสาวทึนทึกแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วค่ะ จะได้มีกำลังส่งโอมเขาเรียนสูงๆ จะได้ทุ่นค่าใช้จ่ายพี่ชายบ้าง” คำพูดของมาลัยทำให้นันทิยาครุ่นคิด ดวงตาสวยหวานมองสองคนอาหลานตรงหน้า โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ได

“รัตน์ นันจะทำยังไงดีละ นันคิดถึงแต่หน้าเขา นัน...” “ไม่ต้องทำไงเลยเธอ ลุยเลย” “ว้าย... ไม่ได้นะ ถ้าทำแบบนั้นก็เสียภาพลักษณ์หมดน่ะสิ” “โธ่... นันจ๋า ก็กินเงียบๆ อย่าให้ใครรู้สิ” “กินเงียบๆ ยังไงเหรอรัตน์” ปากถามแต่สมองคิดไปไกลแล้ว หล่อนควรกินโอมเงียบๆ อยู่ในบ้านใช่ไหม แล้วเด็กหนุ่มนั่นจะไม่ปากโป้งไปบอกใครใช่ไหม “ก็กินกันลับๆ ไม่ให้ใครรู้ไง รู้แค่เรากับคนนั้นแค่สองคน หรือถ้ามีคนอื่นอีก ก็รู้แค่เรากับคนอื่น ไม่มีใครรู้หรอกว่าเรากินกับใครบ้าง และรัตน์จะบอกให้นะนัน กินลับๆ แบบนี้น่ะ อร่อยสุด...” “รัตน์... ทำไมเธอถึง...” นันทิยาอยากถามว่าทำไมเพื่อนรักถึงพูดเรื่องแบบนี้ราวกับเป็นผู้มีประสบการณ์ และฤดีรัตน์ที่ยิ้มกว้าง ปรายตามองมาก็ทำให้หล่อนต้องป้องปากกันอุทาน “รัตน์...” “ในฐานะที่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก และรัตน์ก็รักนันมาก รัตน์อยากให้นันมีความสุขนะ เราอยู่มาจนป่านนี้แล้วนัน ผ่านโลกมาเยอะ เรารู้ความต้องการของตัวเราเอง ถ้าเก็บแล้วมันทุกข์ ก็อย่าไปเก็บ ตัวของเรา ความสุขของเรา ไขว่คว้าเอาไว้ แล้วเร