“ให้ผมไปส่งนะครับ” “ไม่ต้องหรอก คุณนันเดินเองได้ แล้วนี่มาลัยนอนหรือยัง” “อานอนแล้วครับ บอกว่าตัวรุมๆ เหมือนจะมีไข้น่ะครับ ก็เลยนอนเร็ว” นันทิยาพยักหน้า เม้มริมฝีปาก ฝ่ามือยังทาบอยู่บนแผงอกกว้างของเด็กหนุ่ม หัวใจหล่อนสั่นสะท้าน แค่แสร้งเมาก็ว่ามากแล้ว แต่นี่โอกาสเหมือนจะเป็นใจ เพราะกลายเป็นว่ามีเขากับหล่อนที่ตื่นกันอยู่สองคน “ให้ผมไปส่งคุณนันที่ห้องนะครับ” เสียงเด็กหนุ่มกระซิบผ่าวอยู่ข้างใบหู นันทิยาพยักหน้ารับ เอนซบที่อกเขา และยอมให้เขาประคองหล่อนเข้าไปในตัวบ้านด้านใน ผ่านห้องรับแขก ขึ้นบันไดชั้นสอง จนไปถึงห้องนอน แปลกใจนิดหน่อยที่โอมพาหล่อนเดินตรงไปยังห้องนอนได้ถูกโดยที่หล่อนไม่ได้บอกเลยสักนิด ทั้งๆ ที่ชั้นบนนี้มี 4 ห้องนอน “คุณนันนั่งตรงนี้ก่อนนะครับ ผมจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้” โอมพาหล่อนนั่งที่โซฟาตัวเล็กที่หล่อนมักใช้ไว้นั่งเล่น แล้วทำท่าจะผละไป แต่หล่อนไม่ต้องการนั่งตรงนี้ “ไม่เอา พาคุณนันไปที่เตียง คุณนันอยากนอนแล้ว” น้ำเสียงอ้อแอ้ ดวงตาปรือขึ้นเล็กน้อย ไขว่คว้ามือเขาไว้ ทั้งยังแอ่นอก
Read more