Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ความริษยาบดบังไร้ซึ่งสติปัญญา บัดนี้นางไม่อาจรอคอยให้ยาพิษชาหญ้าดับจิตค่อยๆ ออกฤทธิ์อย่างเชื่องช้าได้อีกต่อไปแล้ว ตราบใดที่พระชายาเอกยังคงประทับอยู่บนตำแหน่งนั้นแม้จะไร้อำนาจแต่ก็นับเป็นก้างชิ้นใหญ่ที่ขวางทางนางไม่ให้ก้าวขึ้นไปครอบครองตำหนักบูรพาแห่งนี้อย่างเต็มตัว“จิ้งอี๋!” ซูม่านเหยียนหันไปหาบ่าวรับใช้คนสนิทของพระชายารัชทายาทที่ถูกนางข่มขู่ขู่ขวัญจนยอมรับใช้ ซึ่งยืนก้มหน้าเหงื่อตกอยู่ข้างกาย“เพคะ พระชายารอง”ซูม่านเหยียนเอื้อมมือไปหยิบขวดยาสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้ฐานเรือนออกมา แล้วยัดลงในมือของจิ้งอี๋ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม“น้ำแกงบำรุงของพระชายารัชทายาทวันนี้ ไม่ต้องหยดแค่เพียงหยดเดียวเหมือนทุกวันอีกต่อไปแล้ว อัดตัวยานี้ลงไปในน้ำแกงของนางเพิ่มเป็นสามเท่า!”จิ้งอี๋เบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ เบาเสียงลงด้วยความหวาดหวั่น“พระ... พระชายารองเพคะ! หากเพิ่มปริมาณยาพิษมากถึงเพียงนั้น พิษชาหญ้าดับจิตจะกำเริบจนพระนางแทบสิ้นใจในทันทีเลยนะเพคะ! หากหมอหลวงหรือคนภายนอกสังเกตเห็นอาการผิดปกติขึ้นมาก่อนวันงานชมบุปผา...”“โง่เง่า!” ซูม่านเหยียนตบหน้านางอย่างแรงจนหน้าหัน“ยามนี้รัชทายาททรงดึงสตรีตระกูลใหญ

“ถ่ายทอดพระราชโองการ...เรียกตัวฉินอ๋อง เยว่เหวินหมิง เข้าพบข้าเดี๋ยวนี้!”ยังไม่ทันที่องครักษ์เงาจะทันได้ค้อมศีรษะรับคำสั่ง เสียงก้าวเท้าอันมั่นคงก็ดังขึ้น พร้อมกับฉางกงกงขันทีคนสนิทที่รีบเดินนำหน้าเข้ามารายงานการมาถึงของฉินอ๋องร่างสูงสง่าผ่าเผยในชุดเกราะก้าวเข้ามาภายในตำหนักคุณหนิง ฉินอ๋องถวายบังคมตามราชประเพณีทว่าสายตาอันแหลมคมกลับรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายคาวเลือดและจิตสังหารที่อบอวลไปทั่วทั้งห้อง“หลานถวายบังคมเสด็จปู่”ไท่ซ่างหวงไม่ได้ตอบรับในทันที พระองค์หมุนพระวรกายกลับมา สายพระเนตรจดจ้องมองหลานชายผู้มีผลงานทางการทหารอันโดดเด่นและเปี่ยมด้วยความซื่อสัตย์ เบื้องหน้าของพระองค์ ป้ายมังกรอาญาสิทธิ์ทองคำแท้ในมือของหลานชายสะท้อนแสงวาบวับราวกับเปลวเพลิงที่กำลังโชติช่วง“เสด็จปู่... หลานมาตามคำสั่งเรื่องการตรวจค้นตำหนักบูรพาทว่าก่อนจะลงมือสะสางความ จึงแวะมาเข้าเฝ้าแจ้งความกับพระองค์ก่อนพ่ะย่ะค่ะ”ฉินอ๋องรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกจากร่างของเสด็จปู่อยู่ตลอดเวลา“เจ้าสาม... พระชายารัชทายาทถูกพิษสังหาร ชายารองและบ่าวคนสนิทก่อกรรมทำชั่วอย่างไม่เกรงกลัวอ

คำพิพากษาอันเด็ดขาดของไท่ซ่างหวงเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเขา องค์รัชทายาทล้มพับลงกับพื้นหมดสติไปทั้งน้ำตา อำนาจ บัลลังก์และความทะเยอทะยานที่เคยไขว่คว้า บัดนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงตราบาปใหญ่หลวงที่จะจองจำดวงวิญญาณของเขาไว้ในนรกบนดินไปตลอดกาลท่ามกลางความเงียบสงัดหลังจากทหารลากร่างขององค์รัชทายาทออกไป ฉินอ๋องยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้องบรรทม ทอดสายตามองแท่นบรรทมอันว่างเปล่าของพระชายารัชทายาทด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก แววตาคมกริบที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่ายชายหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายพระเนตรของไท่ซ่างหวงที่จับจ้องมายังเขาในยามนี้... สายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความคาดหวังทว่าภาพชะตากรรมอันน่าอนาถของพี่ชายและพระชายา เป็นหลักฐานชั้นดีที่ตอกย้ำว่าวังหลวงแห่งนี้ไม่ใช่ที่อยู่ของมนุษย์ที่มีหัวใจ หากเขาก้าวขาข้างหนึ่งขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น สิ่งที่จะตามมาในอนาคตคือฎีกานับร้อยนับพันจากพวกขุนนางเฒ่าที่จะบีบให้เขาต้องรับสตรีจากตระกูลใหญ่เข้ามาเป็นสนมเพื่อคานอำนาจทางการเมืองเขาจะยอมให้ลู่เหยียนซิน สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจต้องมานั่งอมทุกข์และเผชิญหน้ากับกลอุบายสกปรกในว

“มาแล้วหรือ...”น้ำเสียงทรงอำนาจแผ่วเบาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยพระพักตร์“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะแกล้งทำเป็นคนตาบอดหูหนวก ยอมอุ้มพระชายากับเหลนน้อยทั้งสองของข้าหนีออกจากเมืองหลวงไปเสียตั้งแต่เมื่อคืน”ฉินอ๋องยิ้มเจื่อนพลางคุกเข่าลงถวายบังคมอย่างนอบน้อม ก่อนจะลุกขึ้นนั่งลงฝั่งตรงข้ามกระดานหมากตามพระราชานุญาต“เสด็จปู่ตรัสล้อข้าเล่นแล้ว... ยามนี้ในวังหลวงยุ่งเหยิงถึงเพียงนี้ ข้าจะกล้าทิ้งเสด็จปู่ไปได้อย่างไร”ฉินอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องมองเม็ดหมากบนกระดาน“แต่หากเป็นเรื่องตำแหน่งรัชทายาท...หลานขอเรียนตามตรงว่า หลานไร้ซึ่งความทะเยอทะยานในบัลลังก์ทองนั้นจริงๆ พะย่ะค่ะ”ไท่ซ่างหวงทรงวางเม็ดหมากสีดำลงบนกระดานดัง ‘แค้ก’ ก่อนจะยกชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย“เจ้าไม่อยากได้แต่บิดาของเจ้าก็ไม่มีคนให้เลือกแล้ว เสด็จพี่รองของเจ้าก็ดีแต่เฝ้าเมีย เจ้าสี่ก็วันๆ คิดแต่เรื่องของกิน...หากไม่ยกให้เจ้าจะให้ข้าส่งแผ่นดินนี้ให้ใคร?”“เสด็จพี่รองหรือเจ้าสี่ แม้จะมีข้อเสียอยู่บ้างแต่ก็ใช่ว่าจะอบรมไม่ได้” ฉินอ๋องพยายามปัดภาระ“หรือหากเสด็จปู่และเสด็จพ่อทรงเห็นว่ายามนี้ยังไร้ผู้ที่เหมาะสม...เหตุใดจึงไม่ทอดสายตาทอดมองไป

“และเสด็จปู่ทรงมีราชโองการแต่งตั้งรัชทายาทคนใหม่แล้ว”“อย่างนั้นหรือเพคะ แล้วท่านต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่ตำหนักบูรพาหรือไม่” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกหรือกังวลใจแม้แต่น้อยชายหนุ่มพลิกกายของนางให้หันกลับมาสบตากัน แววตาของเขาในยามนี้ไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงความอบอุ่นและรักมั่นเพียงผู้เดียวที่มอบให้นาง มือหนาเอื้อมไปลูบแก้มเนียนเบาๆ“ข้าปฏิเสธตำแหน่งนั้นไปแล้ว...ข้าบอกเสด็จปู่ว่าข้าต้องการเพียงจวนหลังเล็กๆ ที่มีเจ้า มีลูก และข้าจะไม่มีวันรับสตรีใดเข้ามาให้เจ้าต้องเป็นทุกข์เด็ดขาด”คำสารภาพอันหนักแน่นทำให้ลู่เหยียนซินแย้มยิ้มหวาน แววตาสั่นคลอนด้วยความตื้นตันในความรักของเขา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงความนัยบางอย่างที่ทำให้ฉินอ๋องต้องเลิกคิ้วขึ้นชายหนุ่มลอบยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงละมุนแกมเอ็นดูหมายจะเห็นสีหน้าประหลาดใจของนาง“แต่ข้าถูกเสด็จปู่ดัดหลัง...พระองค์ไม่บังคับข้า ไม่ส่งสตรีนางใดมาให้เรายุ่งเหยิงทว่าพระองค์ทรงแต่งตั้งเยว่เหวินหลงลูกชายของเราขึ้นเป็นหวงไท่ซุนโดยตรง ส่วนข้าต้องดำรงตำแหน่งเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน คอยแบกฎีกากองโตและปกป้องบัลลังก์ใ