เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

เกือบหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่ลู่เหยียนซินต้องเดินทางไปมาระหว่างจวนอ๋องอี้และจวนอ๋องซุน เหตุเพราะรถม้าของจวนอ๋องฉินจู่ๆ ก็ชำรุดจนมิอาจใช้งานได้ครั้นจะจัดซื้อหาคันใหม่ทว่านางยังต้องเก็บออมเงินทองเอาไว้สำหรับสร้างโรงหมออีกมาก จึงมิต้องการสิ้นเปลืองกับสิ่งของที่ยังมิใช่ความจำเป็นเร่งด่วนในเวลานี้นับว่ายังโชคดีที่อ๋องอี้มีน้ำใจส่งรถม้าของจวนมารับนางทั้งยังกำชับสารถีให้ดูแลรับส่งนางไปยังจวนอ๋องซุนด้วย ทำให้หญิงสาวคลายความกังวลไปได้มาก“เหยียนเอ๋อ วันนี้เจ้าพักผ่อนสักวันดีหรือไม่”เสียงของอ๋องฉินดังขึ้นจากเบื้องหลัง หญิงสาวหันไปมองเขาเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันกลับไปปิดกล่องยาแล้วยกขึ้นสะพายบ่า“ข้าจะไปดูที่จวนอ๋องซุนเสียหน่อย ว่าทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”“หืม? ข้าคิดว่าเจ้าจะไปที่จวนพี่รองเสียอีก”“เมื่อวานข้าจัดเทียบยาบำรุงเผื่อไว้ให้พระชายาอี้สำหรับสามสี่วันแล้วเพคะ”“ไม่มีสิ่งใดน่ากังวลใช่หรือไม่”“อาการครรภ์ไม่มีสิ่งใดน่าห่วง...แต่เมื่อไหร่ท่านจะบอกข้าเสียทีว่าแต่ก่อนเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างพวกเราสี่คนกันแน่”ลู่เหยียนซินที่กำลังตั้งท่าจะเดินไปหน้าจวนจู่ๆ นางก็หมุนตัวกลับมาจ้องมองเขา แววต

เสียงฉลองพระบาทก้าวมาหยุดลงข้างกายก่อนที่นิ้วเรียวยาวอันหยาบกร้านจากการจับศาสตราวุธจะยื่นเข้ามาทัดปอยผมที่หลุดรุ่ยของนางไว้ข้างใบหูองค์รัชทายาทจ้องมองใบหน้าด้านข้างของซ่งหว่านเอ๋อ ผิวพรรณที่เคยนวลเนียนขาวผ่องมีเลือดฝาดซับสีระเรื่อบัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด‘ไฉนที่ผ่านมาเขาถึงไม่เคยมองนางให้เต็มตาเช่นนี้เลยสักครั้งนะ’“ว่าอย่างไร... เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยเช่นนั้น”“หม่อมฉันทูลสิ่งใดผิดไปหรือเพคะ” นางยังคงปักดอกไม้ลงแจกันโดยไม่ละสายตา ไม่ได้หันไปเหลียวแลผู้เป็นพระสวามีเลยแม้เพียงนิด“หน้าเจ้าซีดมากหากไม่สบายเหตุใดจึงไม่ไปพักผ่อนเล่า เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ปล่อยให้นางกำนัลจัดการก็ยังได้”“เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้หากทำแล้วสบายใจขึ้น หม่อมฉันก็ยินดีทำจนสำเร็จเพคะ”“แต่ก่อนข้าทำให้เจ้ารู้สึกระทมทุกข์ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาบางเบา ทว่ายังคงดื้อดึงที่จะไม่หันไปมองเขาอยู่ดี“องค์รัชทายาททรงสละเวลาอันมีค่ามาสนทนากับหม่อมฉัน มิทราบว่าทรงมีสิ่งใดจะบัญชาหรือเพคะ”“หว่านเอ๋อ...เจ้าเลิกประชดประชันข้าเช่นนี้เสียที”ชายหนุ่มนั่งลงเคียงข้างทว่าหญิงสาวกลับขยับกายถอยห่างออกไปเล็กน้

‘เสด็จปู่กำลังทรงส่งสัญญาณอันใด? ทรงเอ็นดูฉินอ๋องมากกว่าหรือกำลังทรงเตือนว่าตำแหน่งรัชทายาทของข้าสามารถเปลี่ยนมือได้ทุกเมื่อหากว่าข้ายังไร้ทายาท!’“องค์รัชทายาทโปรดทรงฟังคำทัดทานของพวกกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีเฒ่าคุกเข่าลงโขกศีรษะ“การเสด็จไปจวนฉินอ๋องของไท่ซ่างหวงครั้งนี้คือการกดดันทางอ้อมที่น่ากลัวยิ่งนัก ยามนี้ขุนนางหลายฝ่ายเริ่มเอนเอียงแล้ว หากพระองค์ยังทรงเพิกเฉยไม่รีบมีพระโอรสเพื่อประกาศความมั่นคงของตำหนักบูรพา...เกรงว่าวันข้างหน้าสายตาของไท่ซ่างหวงอาจจะมองข้ามพระองค์ไปจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!”“บังอาจ!”องค์รัชทายาทตบโต๊ะทรงอักษรดังปัง เสียงตวาดกร้าวทำเอาขุนนางเบื้องล่างตัวสั่นงันงก ‘เสด็จปู่กำลังบีบข้าอยู่ใช่หรือไม่? จวนฉินอ๋องมีเหลนแฝดให้ท่านเชยชมอย่างปรีดา ส่วนข้า...สตรีที่ข้ารักและอยากให้กำเนิดบุตรด้วยกันกลับมอบเพียงความเย็นชาและเฉยเมยให้ข้าในทุกค่ำคืน!’“ออกไปให้หมด...” องค์รัชทายาทสั่งเสียงต่ำลอดไรฟัน เมื่อเห็นว่าขุนนางเฒ่าพวกนั้นไม่ขยับ น้ำเสียงที่อดทนอดกลั้นก็ขาดสะบั้นลงทันที “ออกไป!”เมื่อสิ้นเสียงตวาดนั้นขุนนางเฒ่าก็รีบถอยร่นออกไป ห้องทรงอักษรก็กลับมาเงียบงันอีกครั้ง

‘เจียงอวี่เหนียงงั้นหรือ?... ขุนนางกลุ่มกรมคลังพวกนั้นคงรีบแล่นมาประเคนบุตรีให้พระองค์สินะ!’นางแค่นยิ้มเย็นชาดวงตาทอดมองกระจกทองเหลืองเบื้องหน้า บรรจงลูบไล้เรือนร่างและใบหน้างดงามของตนเอง ความไม่พอใจในตอนแรกค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความลำพองใจอันอำมหิต“จะแต่งสตรีเข้ามาอีกกี่คนแล้วอย่างไรเล่า? ในเมื่อองค์รัชทายาททรงโปรดปรานข้าเหนือผู้ใด หมากตัวนี้อย่างไรเสียคนที่ถือไพ่เหนือกว่าก็คือข้า”ขอเพียงนางตั้งครรภ์และกำเนิดพระโอรสให้ตำหนักบูรพาได้เป็นคนแรก ตำแหน่งพระชายาเอกที่กำลังจะว่างลงในเร็ววัน ก็ย่อมตกเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียวอย่างไม่ต้องสงสัย!เมื่อนึกถึงตำแหน่งที่กำลังจะว่างลง ซูม่านเหยียนก็ยกพัดขนนกขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาฉายแววเหี้ยมเกรียมนางหันไปมองสาวรับใช้คนสนิทที่ยืนก้มหน้านอบน้อมอยู่ข้างกาย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นยะเยียบไปถึงขั้วหัวใจ“ทางตำหนักของพระชายารัชทายาทเป็นอย่างไรบ้าง”“เรียนพระชายารอง...” สาวรับใช้ลอบกลืนน้ำลาย กระซิบตอบด้วยเสียงอันเบา “ยาพิษไร้รสไร้กลิ่นที่ท่านส่งไปปะปนในเทียบยาของพระชายาทุกวัน บัดนี้ออกฤทธิ์กัดเซาะอวัยวะภายในจนหมอหลวงก็มองว่าเป็น

“เช่นนั้น... พวกเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะพี่สะใภ้ หากเป็นตามที่ท่านพูดมาแล้วพระชายารัชทายาทจะอยู่รอดไปได้อย่างไรกัน!”ลู่เหยียนซินเปรยตามองลึกลงไปในน้ำชาที่กระเพื่อมไหว“พระชายาซุน... อาการที่ท่านเล่ามาเมื่อครู่นี้ละม้ายคล้ายกับอาการของผู้ต้องพิษชาหญ้าดับจิต ยาพิษประเภทนี้ไร้สี ไร้กลิ่น ไร้รส หากผสมลงในอาหารหรือน้ำแกงบำรุงวันละหยด พิษจะค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือดอย่างเชื่องช้า หมอหลวงทั่วไปที่ไร้ความชำนาญย่อมตรวจไม่พบคิดว่าเป็นเพียงอาการอ่อนเพลียธรรมดาเท่านั้น”“สวรรค์…มีคนลอบวางยาพิษพระชายารัชทายาทงั้นหรือ!” พระชายาซุนอ๋องอุทานเบาๆ มือบางยกขึ้นทาบอกด้วยความตกตะลึง“แต่ใครกันที่จะกล้าลงมือในตำหนักบูรพาอันแน่นหนา ทั้งยังจับมือใครดมไม่ได้เช่นนี้”“คนในย่อมยากระแวงเจ้าค่ะ... หากลงมือได้แนบเนียนถึงครึ่งเดือนเพียงนี้ ผู้ลงมือย่อมต้องเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่เข้าออกห้องบรรทมได้ตลอดเวลา” ลู่เหยียนซินอธิบายแววตาของนางฉายประกายเยือกเย็นเฉียบคม“และที่สำคัญที่สุด... เหตุใดต้องเป็นเวลานี้? เหตุใดพิษจึงเริ่มสำแดงอาการเด่นชัดในยามที่งานชมบุปผากำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันกันเล่า”เมื่อเห็นพระชายาซุนอ๋