All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

“ฮึกๆ”เสียงสะอื้นจากคนข้างกายทำเอาลู่เหยียนซินที่กำลังนั่งครุ่นคิดประติดประต่อความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างนี้อยู่เป็นต้องรีบหันไปมอง“เจ้าเป็นอะไร”“ฮึก…บ่าวนึกว่าพระชายาจะไม่ฟื้นแล้วน่ะสิเพคะ”“แต่ข้าก็ฟื้นขึ้นมาแล้วอย่างไรเล่า เรื่องแค่นี้เองเจ้าจะร้องไห้ไปทำไมกัน”“ก็บ่าวดีใจนี่นาอย่างน้อยบ่าวก็จะไม่ต้องกลายเป็นบ่าวรับใช้ของพระชายาคนใหม่ผู้นั้น”“พระชายาคนใหม่อย่างนั้นหรือ”นางพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ลู่เหยียนซินมากขึ้น“ข้าก็อยู่นี่แล้วและเจ้าก็ต้องอยู่กับข้าไปอีกนาน แต่ว่านะลี่ถิงเวลานี้ข้าคอแห้งมากอยากได้น้ำชาอุ่นๆ สักแก้ว เจ้าช่วยไปต้มให้ข้าที”“บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยเพคะ”เด็กสาวรับคำสั่งก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องนอนจนเกือบสะดุดกับขอบประตูไปแล้ว ลู่เหยียนซินส่ายหัวให้นางพลางนึกเอ็นดูเด็กสาวผู้นี้อยู่ไม่น้อย‘หากนางรู้ว่าคนที่ฟื้นขึ้นมาไม่ใช่ลู่เหยียนซินพระชายาผู้นั้นของนางแล้วนางจะรู้สึกอย่างไรนะ จะเสียใจมากหรือไม่’ลู่เหยียนซินเอนกายลงนอนบนเตียงหลังใหญ่นั้นต่อเพียงไม่นานก็ได้ยินสาวใช้ในจวนวิ่งมารายงานว่าหยางซูฉินมาขอเข้าพบ ครั้นอยากจะบอกปัดไปก็ดูเหมือนว่

อ๋องฉินจ้องมองลู่เหยียนซินเล็กน้อยเขามองเห็นความหยาบกระด้างของวาจาและแววตาที่นางแสดงออกมา ความรักใคร่ที่นางเคยมีให้เขาดูเหมือนจะจางหายไปจนหมดสิ้นแล้วสร้างความประหลาดใจให้เขาอยู่ไม่น้อย‘แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ’"ท่านอ๋องพวกเราออกไปจากที่นี่กันเถอะเพคะ"“อืม” เขาหันไปมองหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยนก่อนจะหันกลับมามองลู่เหยียนซินอีกครั้ง แววตาที่มองมาตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง"เจ้าอย่าได้คิดก่อเรื่องอีก ครั้งนี้ข้าจะกักบริเวณเจ้าแต่หากเจ้ายังไม่สำนึกคิดจะก่อเรื่องขึ้นมาอีกก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าก็แล้วกัน"พูดจบก็ประคองหยางซูฉินออกไปจากเรือนแห่งนี้ด้วยความรวดเร็ว"ท่านก็ควรดูแลคนของท่านให้ดีอย่าให้นางมารบกวนข้าก็พอ!"อ๋องฉินหันกลับมามองนางขวับด้วยใบหน้าบึ้งตึงเขาเห็นนางส่งยิ้มที่มุมปากพลางโบกมือให้ ชั่วขณะหนึ่งเขาเองก็ยังนึกสงสัยว่าสตรีผู้นั้นคือลู่เหยียนซินชายาที่เขาแต่งเข้ามาหรือไม่ เพราะดูเหมือนนางจะไม่หลงเหลือแววตาของสตรีที่คลั่งรักเลยสักเพียงนิด มีเพียงความว่างเปล่า ใช่แล้วเขาสัมผัสได้ว่าแววตาของนางนั้นว่างเปล่ามาก!หยางซูฉินเองก็หันกลับมามองนางด้วยแววตาเกลียดชัง ‘สักวันเถอะ

-เจ็ดวันผ่านไป-พักนี้จวนอ๋องฉินดูจะเงียบสงบขึ้นมามากกว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก เงียบมากจนบ่าวในจวนและตัวของอ๋องฉินเองยังรู้สึกสงสัยไม่น้อยว่าพระชายาที่ร้ายกาจผู้นั้นป่วยหนักมากหรืออย่างไร เจ็ดวันมานี้นางถึงได้นิ่งเงียบไม่เข้ามารบกวนที่เรือนใหญ่เหมือนเช่นเคยอีกด้านที่เรือนซินหยางลู่เหยียนซินเข้าไปในมิติอีกครั้ง นางตั้งชื่อให้มันว่ามิติวิเศษเพราะมีทุกสิ่งที่นางต้องการหากขาดเหลือสิ่งใดเพียงแค่ร้องขอของสิ่งนั้นก็ปรากฎตรงหน้าทันทีครั้งนี้นางเข้าไปหยิบกล่องยาออกมาจากตู้ยาพร้อมตำรายาโบราณหนึ่งเล่มไม่ลืมที่จะหยิบเมล็ดพันธุ์ข้าวโพด แตงกวา เมล็ดพันธ์ผักและผลไม้ชนิดอื่นๆ ออกมาด้วยเรือนซินหยางของนางนั้นมีพื้นที่ว่างด้านหลังเรือนกว้างขวางมากพอสมควร นางใช้พื้นที่ไปเพียง 5 หมู่[1] ในการปลูกพืชผักผลไม้ ด้านหลังจวนติดกับภูเขาและแม่น้ำเหมาะกับการปลูกพันธุ์พืชเป็นอย่างมากหากอ๋องบ้าผู้นั้นจะจองจำไม่ให้นางออกไปจากจวนอีกทั้งไม่รู้ปีศาจผู้นั้นจะเกิดบ้าสั่งให้งดส่งอาหารมาให้นางเมื่อไหร่ ดังนั้นนางก็ต้องสร้างอาหารของนางเอาไว้เสียเอง"ข้าจะไม่เกรงกลัวคำขู่ของพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ฮ่าๆๆ" หญิงสาวเท้าเอวก่อนจะหั

ฮองเฮายิ้มกับตัวเองไม่สนใจเลยสักนิดว่าเวลานี้ลูกสะใภ้ของพระนางจะมีสีหน้าอย่างไร“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”ไม่มีใครสนใจลู่เหยียนซินเลยสักคนนางได้แต่มองคนนั้นทีคนนี้อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าแข้งขาของตนอ่อนแรงขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น“ไหนท่านอ๋องบอกว่าหม่อมฉันนั้นโง่เขลาหากต้องเดินทางไปด้วยไม่เท่ากับเป็นภาระของท่านหรอกหรือ หม่อมฉันไปด้วยจะช่วยอะไรท่านได้กันล่ะเพคะ” นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอยู่ไม่น้อยพลางส่งยิ้มให้อ๋องฉินไปด้วย แววตาคู่นั้นของนางเหมือนดั่งมีดที่ต้องการแทงทะลุตัวของเขาให้ได้อย่างไรอย่างนั้นอ๋องฉินไม่สนใจเขารู้ว่านางโกรธแต่เขาพยายามจะให้เรื่องนี้จบให้ไวที่สุด เขาเงยหน้าขึ้นไปจ้องมองพระพักตร์ของทั้งสองพระองค์อีกครั้ง“ไปให้กำลังใจอ๋องฉินหน่อยก็ดีสามีภรรยาควรที่จะอยู่เคียงข้างกันคิดจะทำสิ่งใดก็ควรปรึกษาหารือกันก่อนเสมอ ไปครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าใช้เวลานานเท่าใดข้าไม่อยากให้พวกเจ้าต้องอยู่ห่างจากกันอีก” ฮองเฮาพูดขึ้นมาอารมณ์ของนางดีขึ้นจากเมื่อครู่เป็นอย่างมากลู่เหยียนซินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกหมดความหวังที่จะคัดค้านแล้ว นางลอบมองอ๋องฉินหวังให้เขาปฏิเสธแต่อ๋องบ้าผู้นั้นกลับนิ่งเฉยเ

"แต่ก่อนเจ้าบังคับให้บิดาของเจ้าขอพระราชทานสมรสกับข้า มาวันนี้อยากจะหย่าก็หย่าง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”"แล้วท่านอ๋องจะเอาอย่างไรกันล่ะเพคะในเมื่อข้าต้องการหย่าท่านก็ไม่หย่า ถ้าเช่นนั้นจากนี้ไปหากว่าข้าตามตอแยท่านอีกท่านก็อย่ามาหาว่าข้าน่ารำคาญก็แล้วกัน!" พูดจบก็เดินออกไปจากวังไม่รอเขาเลยสักนิดนางยอมรับว่ารู้สึกโกรธเขามากไม่เข้าใจอ๋องบ้าผู้นั้นเลยสักเพียงนิด ไม่ใช่ว่าเขาต้องดีใจหรอกหรือที่นางจะหย่าแล้วที่เขาพูดออกมาเช่นนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน!อ๋องฉินไม่พูดสิ่งใดต่อเขาเดินตามนางไปจนถึงหน้าประตูวังหลวงก่อนจะยื่นมือไปรับอาชาประจำกายมาจากทหารผู้ดูแล แล้วยื่นมือหนาคว้าเอวบางของนางอุ้มขึ้นมานั่งบนหลังม้าก่อนที่ชายหนุ่มจะกระโดดขึ้นมาซ้อนด้านหลังด้วยความรวดเร็วหญิงสาวเอี้ยวคอหันกลับไปมองเขาก็พบเข้ากับสายตาเย็นชาที่ยากจะอ่านออกระหว่างทางกลับจวนคนทั้งคู่ไม่แม้แต่จะสนทนากันสักคำสร้างความอึดอัดใจให้แก่ลู่เหยียนซินไม่น้อย‘ก็แค่พูดเรื่องหย่าเหตุใดต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยแปลกคนเสียจริง’-จวนอ๋องฉิน-เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนเป็นอ๋องฉินที่รับนางลงจากหลังม้าเช่นเคย นางกล่าวขอบคุณแต่ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปย