All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ชิงอี... เหตุใดเจ้าถึงตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นกันเล่า”นางมองออกไปอย่างนึกสงสัยก็เห็นเฟยหยาจูงเสือขาวสองตัวเข้ามา ตอนนี้พวกมันนั่งอยู่บนพื้นหน้าตำหนักจ้องมองนางอย่างน่ารักน่าเอ็นดู ลู่เหยียนซินรีบเดินไปหาพวกมันนางยื่นมือออกไปลูบหัวเล็กๆ ขนนุ่มปุกปุยนั้นแล้วพูดขึ้นว่า"เด็กดี"อ๋องฉินที่เดินตามนางออกมาถึงกับขมวดคิ้วแน่นมองไปยังเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ผมเผ้ารุงรัง นี่เขากล้าแต่งตัวเช่นนี้เข้าวังได้อย่างไรกัน“พระชายาช่วยข้าน้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยรับมือไม่ไหวแล้ว”ลู่เหยียนซินเห็นเขาร้องไห้ออกมาก็นึกสงสารขึ้นมาทันทีไท่ซ่างหวงเองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นเสือขาวสองตัวนี้ก่อนจะเอ่ยปากถามนาง“เสือขาวสองตัวนี้เป็นของเจ้าอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วเพคะเสด็จปู่ หม่อมฉันพบมันที่หุบเขาในเมืองจี้โจวเพคะ” นางตอบไท่ซ่างหวงก่อนจะหันไปหาพวกมัน“เด็กดีนั่งลงตรงนี้นะเดี๋ยวข้ามา”พวกมันนั่งลงตามคำสั่งของนางพลางจ้องมองผู้เป็นนายที่เดินเข้าไปหาผู้มาใหม่อีกสองคน“หม่อมฉันตั้งใจนำพวกมันกลับมาเพื่อถวายพระองค์เพคะ”“ให้ข้า?”“ใช่แล้วเพคะ”"ให้ข้าแล้วถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าเสือสองตัวนี้เป็นของข้าแล้วสินะ”“เพคะ”ไท่ซ่างหวงมอง

ห้องพักแพทย์ที่นางเข้าไปพักผ่อนหลังการผ่าคลอดแม่ลูกคู่นั้นเกิดเป็นภาพให้เห็นหลังประตูบานนั้นนางคิดว่าที่อ๋องฉินตื่นตกใจไม่น่าจะใช่เห็นประตูบานนี้แต่น่าจะเห็นนางอีกคนที่กำลังก้มหน้าลงนอนบนโต๊ะทำงานตัวนั้น‘เหตุใดถึงปรากฏภาพนี้ขึ้นมากันนะ สถานที่หลังประตูบานนั้นไม่ใช่มิติวิเศษที่เคยเป็นทุ่งหญ้าสวนผักผลไม้ของข้าหรอกหรือ หรือว่าข้าสามารถที่จะกลับบ้านได้แล้วอย่างนั้นหรือ’ลู่เหยียนซินใจเต้นแรงนางกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกอ๋องดึงแขนของนางเอาไว้ทั้งยังสวมกอดไว้แน่น“อย่าไปเลย”“ท่านอ๋อง ความจริงแล้ว…ข้าไม่ใช่คนที่นี่ข้ามาจากที่ไกลแสนไกลชีวิตนี้ของข้าก่อนหน้านี้ไม่เคยพานพบความสงบสุข ความรู้สึกรัก ตื่นเต้น ดีใจมาก่อน”“ที่ที่ข้าจากมานั้นช่างโดดเดี่ยวเดียวดายข้ามีสหายเพียงคนเดียวต่างจากที่นี่ ข้ามีท่าน มีบ่าวรับใช้ มีเสด็จปู่ เสด็จพ่อเสด็จแม่และข้าไม่ใช่ลู่เหยียนซินชายาที่แต่งกับท่านคนนั้น”“ข้าไม่สนใจ เจ้าอย่าไปเลยนะอยู่กับข้าที่นี่”นางเหม่อมองไปที่ประตูบานนั้นก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของอ๋องฉินที่มองนางอยู่ดวงตาของเขาแดงก่ำ ดวงตาสองข้างของเขาฉายแววความกังวลขึ้นมาอย่างชัดเจน เขากลัวว่านางจะจากเขาไ

เพราะลู่เหยียนซินที่ถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากจวนก็รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก วันเวลาผ่านไปจนครรภ์ของนางก็เข้าสู่เดือนที่เก้านางกำลังเดินออกมาจากห้องอาบน้ำขณะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก็รู้สึกได้ว่ามีของเหลวบางอย่างไหลออกมาจากต้นขาของนางเมื่อก้มมองดูถึงกับต้องรีบสูดหายใจเข้าปอดช้าๆ เพื่อลดอาการตื่นเต้น‘ถุงน้ำคล่ำของนางแตกแล้ว!’“ลี่ถิงมาช่วยข้าที”ลี่ถิงที่กำลังนั่งจัดของขวัญต้อนรับคุณหนูคุณชายน้อยอยู่นั้นก็ตกใจเสียงตะโกนเรียกของพระชายา นางรีบวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วยความรวดเร็วเกือบสะดุดขอบพักประตูไปแล้ว“พระชายาเกิดอะไรขึ้นเพคะ”นางเห็นเพียงพระชายาของตนสวมเสื้อเพียงชั้นเดียวจึงรีบเข้าไปช่วยพยุง“ดูเหมือนว่าข้าจะคลอดแล้ว เจ้ารีบไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า”“ถ้าเช่นนั้นให้หม่อมฉันประคองพระชายาไปที่เตียงก่อนนะเพคะ”นางไม่กล้าทิ้งพระชายาไว้ลำพังจึงตะโกนเรียกชิงอีที่เวลานี้คอยให้อาหารเสือน้อยสองตัวอยู่ด้านนอกเรือน เมื่อได้ยินเสียงเรียกเขาก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว“เกิดอะไรขึ้น” ชิงอีได้ยินเสียงร้องโหวกเหวกก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตกใจเล็กน้อย“พระชายาจะคลอดแล้วท่านรีบไปตามหมอหลวงเร็วเข้า”“จะ…จะคล

“ข้ารู้มาโดยตลอดว่าองค์รัชทายาททรงปรารถนาพระโอรสเพื่อความมั่นคงในบัลลังก์มากเพียงใด ถึงขั้น...”พระชายารัชทายาทเว้นจังหวะเนิ่นนาน ดวงตาที่เคยงดงามทอดมองออกไปอย่างเศร้าหมองทอแววเจ็บปวดคล้ายมีบาดแผลลึกซุกซ่อนอยู่ภายในนางจะอดทนเพื่อความรักที่เขาเคยมีให้ไปได้อีกนานเพียงใดในเมื่อเวลานี้บุรุษที่เคยผูกพันกลับถูกความกระหายอำนาจครอบงำ และต้องการเพียงพระโอรสมาค้ำจุนบัลลังก์ให้มั่นคงยิ่งขึ้นเท่านั้นความเย็นชาที่เขาแสดงออกมาในพักนี้ก็คงเป็นเพราะโกรธที่นางไม่สามารถให้กำเนิดพระโอรสแก่เขาได้ และยิ่งเวลานี้ฉินอ๋องมีทั้งซื่อจื่อและท่านหญิงพร้อมๆ กันเช่นนี้ไม่เท่าเป็นการตอกย้ำถึงความสั่นคลอนในตำแหน่งรัชทายาทของเขาหรอกหรือหญิงสาวหลับตาลงพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาในส่วนลึกของหัวใจที่เคยอ่อนแอและยอมจำนน บัดนี้เริ่มตระหนักรู้แล้วว่า ‘ตนเองควรทำอย่างไรต่อไป’พระชายารัชทายาทลืมตาขึ้นจ้องมองกลุ่มคนที่เดินห่างออกไปจนลับสายตาทว่านางยังมิคิดกลับคืนสู่ตำหนักในเวลานี้แต่เลือกที่จะสาวเท้าไปยังอุทยานหลวงซึ่งอยู่ไม่ไกลร่างระหงทรุดกายลงนั่งบนโขดหินริมสระบัวอันงดงาม ผิวน้ำสะท้อนแสงแดดระยิบระยับขับเน้นให้ทั้งคนและมวลหม

ฉินอ๋องเห็นสีหน้าอาลัยอาวรณ์สุราชั้นดีของซุนอ๋องก็ลอบกระตุกยิ้มบางเบา ก่อนจะเดินนำคนทั้งคู่ตรงไปยังหน้าประตูจวนเพื่อส่งเสด็จเมื่อมาถึงหน้าประตูจวนองค์รัชทายาทก็ตรัสขึ้นว่า“ข้าจะไปส่งเขาเอง เจ้าไม่ต้องตามมาหรอกอยู่ดูแลชายาของเจ้าเถอะ” ตรัสจบก็หันไปทอดพระเนตรซุนอ๋องที่ดูเหมือนจะเมาได้ที่เล็กน้อย“เช่นนั้นกระหม่อมไม่ส่งแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” ฉินอ๋องพูดขึ้นพลางเหลือบมองเสี้ยวพระพักตร์ขององค์รัชทายาทเพียงชั่วครู่ ก่อนจะสลับสายตาไปมองแววตาล้ำลึกของสาวใช้ที่ติดตามพระองค์มา“ไม่รบกวนเจ้ากับชายาแล้ว” องค์รัชทายาทแย้มสรวลก่อนจะหันไปประคองซนอ๋องขึ้นรถม้าหลวง เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปประทับเรียบร้อยสารถีจึงบังคับอาชาให้มุ่งตรงไปยังจวนซุนอ๋องในทันทีฉินอ๋องยังคงยืนอยู่หน้าประตูทอดสายตามองตามเงาอันเลือนรางของรถม้าคันใหญ่ที่ค่อยๆ ลับตาไป“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”“ว่าอย่างไร”“กระหม่อมคิดว่าเรื่องที่พวกเรากำลังสงสัยอาจมีมูลความจริงอยู่ก็เป็นได้” เป็นชิงอีที่สืบเท้าเข้ามาขยับกระซิบรายงาน“พูดมา”“สตรีที่มากับองค์รัชทายาทผู้นั้น...กระหม่อมคาดว่านางอาจมีวรยุทธ์พ่ะย่ะค่ะ”“มีวรยุทธ์อย่างนั้นหรือ...” ฉินอ๋องพึมพำเบาๆ