All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

“ก็รถม้าของจวนพี่รองของข้าอย่างไรเล่า ท่านเองก็เคยเห็นในตอนที่เขาใช้มันเดินทางไปที่วังหลวงในพิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาทมาก่อนนะ”“ข้าเคยไปงานนั้นด้วยหรือ”“พี่สะใภ้เรื่องพวกนี้ท่านลืมไปได้อย่างไรกัน”“คือว่าข้าอาจจะทำงานหนักมากเกินไปหรือไม่ก็ตอนที่เกิดเรื่องในจวนอาจจะทำให้ข้าจดจำเรื่องราวบางอย่างในอดีตไม่ได้น่ะ”“เป็นเช่นนั้นเองหรือ”ลู่เหยียนซินพยักหน้าให้เขาพลางหันกลับไปมองที่รถม้าคันนั้นอีกครั้ง“พี่รองของข้าก็คือองค์ชายรอง อ๋องอี้อย่างไรเล่า”“แล้วเหตุใดท่านถึงทำท่าทางเหมือนตกใจที่เห็นเขาล่ะ”“ก็พี่รองไปอยู่ที่ชายแดนตะวันออกนานแล้วตั้งแต่ครั้งที่เสด็จพ่อแต่งตั้งองค์รัชทายาทเขาก็เดินทางออกนอกเมืองหลวงไปเลย ไม่คิดว่าอยู่ๆ ก็กลับมาน่ะสิถึงได้แปลกใจนิดหน่อย”“อย่างนั้นเองหรือ”“ว่าแต่พี่สะใภ้ท่านบอกว่ามีที่ที่ต้องไป จะไปที่ไหนงั้นหรือ”ลู่เหยียนซินหันมาจ้องมองน้องสามีอีกครั้งพลางระบายยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนร้านโอสถ“องค์ชายสี่เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้น”“ข้าไม่ชอบกลิ่นยา”“หอมจะตายไป”“พี่สะใภ้จมูกของท่านน่าจะใช้การไม่ได้แล้วกระมังกลิ่นฉุนเพียงนี้มันจะหอมไปได้อย่างไรกันเล่า”เขาพูดพลางเอามื

ลู่เหยียนซินจับชีพจรของพระชายาอี้ได้เพียงไม่นานก็ระบายยิ้มออกมาก่อนจะหันไปหยิบเอากล่องยาข้างกายของตนขึ้นมาวางบนตัก แล้วหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาหนึ่งกระบอกพลางไล่อากาศออกจนมองเห็นน้ำในหลอดบางส่วนกระเซ็นออกมาพระชายาอี้จ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายตาโตโดยที่ไม่รู้เลยว่ามืออีกข้างของลู่เหยียนซินดึงสาบเสื้อของนางลงตั้งแต่เมื่อไหร่พระชายาอี้รู้สึกได้ถึงความเย็นจากบางสิ่งหญิงสาวก้มหน้าลงไปก็เห็นมือขาวๆ ของลู่เหยียนซินถือของบางอย่างที่มีสีขาวสะอาดตานุ่มละมุนแต่กลับเย็นสบาย นางถูวนรอบหัวไหล่เพียงไม่นานไม่ทันที่พระชายาอี้จะเอ่ยถามลู่เหยียนซินก็ใช้เข็มในมืออีกข้างนั้นแทงไปที่แขนของนางอย่างรวดเร็ว“อ๊ะ! อะไรกันเนี่ย”“ข้าแค่ฉีดยาให้ท่าน อย่าได้กังวลไปเลยท่านอ๋องเองก็โดนบ่อย”“ห้ะ” สีหน้างุนงงของพระชายาอี้ทำเอาลู่เหยียนซินแอบขำเล็กน้อย“นางเป็นอย่างไรบ้างหรือ”อ๋องอี้ที่เดิมถูกอ๋องฉินชักชวนให้นั่งรอที่ห้องโถงรับแขกแต่จนแล้วจนรอดชายหนุ่มก็เดินกลับมาในห้องรับรองเพื่อมาเฝ้าดูอาการพระชายาอี้อีกครั้งสีหน้าวิตกของเขาทำให้ลู่เหยียนซินนึกไปถึงวันที่อ๋องฉินได้รับรู้ว่านางตั้งครรภ์ลูกแฝด คนทั้งคู่แม้จะต่างมารดาแ

ตำหนักเหลียนฮวา“องค์รัชทายาทเสด็จกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ”พระชายารัชทายาทที่กำลังนั่งจัดแจกันดอกไม้อยู่ในห้องโถงของตำหนักนั้นได้เอ่ยถามสาวใช้คนสนิทของตนพลางปาดเหงื่อที่เริ่มผุดขึ้นบริเวณหน้าผากออกพักนี้ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองนั้นแปลกไปรู้สึกว่าเหนื่อยง่ายมากขึ้น หมอหลวงที่มาตรวจอาการก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่พบความผิดปกติใดๆ เลยสักเพียงนิดเมื่อก่อนอาจจะเป็นเพราะว่านางคิดมากเรื่องการมีลูกมากเกินไปจึงทำให้ร่างกายอ่อนแอลง แต่เมื่อพักหลังมานี้ที่องค์รัชทายาทเริ่มเปลี่ยนไปนางก็เริ่มปลงตกเลิกคิดฟุ้งซ่านในทุกวันจึงหางานในวังทำเพื่อไม่ให้จิตใจว้าวุ่นแต่เหตุไฉนถึงยังมีอาการเหมือนเดิม‘หรือเพราะว่านางพักผ่อนไม่เพียงพอกระนั้นหรือ’“ใช่แล้วเพคะพระชายา”สาวใช้คนสนิทที่ติดตามนางมาตั้งแต่ยังเล็กพูดขึ้น เด็กสาวมีสีหน้ากังวลอยู่ไม่น้อยเพราะก่อนหน้านี้ก็ดูเหมือนว่าองค์รัชทายาทจะห่างเหินกับผู้เป็นนายของตนและเวลานี้ยิ่งเขากลับมาแล้วแต่พระชายาไม่ได้อยู่ต้อนรับนั่นอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แย่ลงหรือไม่และยิ่งไปกว่านั้นคือคนที่องค์รัชทายาทไปพบเป็นคนแรกดันเป็นซูม่านเห

“เพล้ง!”เสียงกระเบื้องเคลือบตกกระทบพื้นห้องทำเอาเสี่ยวอี้สะดุ้งสุดตัวนางรีบก้มลงกวาดเศษกระเบื้องอย่างร้อนรนจนเสียกิริยา สีหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษเพียงแค่เห็นแววตาหวาดหวั่นที่ลอบมองมาลู่เหยียนซินก็มั่นใจได้ทันทีว่าเด็กสาวคนนี้รู้ตัวแล้ว“ขอออภัยเพคะพระชายา หม่อมฉันจะรีบไปนำมาใหม่”“ไม่ต้องหรอกข้าไม่ดื่มแล้ว”ลู่เหยียนซินหันไปเก็บอุปกรณ์การแพทย์ของนางลงในกล่องยาต่อโดยไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะมีท่าทีอย่างไร“ดูสิเพคะเด็กคนนี้คงจะห่วงท่านมากจริงๆ ถึงกับมือไม้สั่นเมื่อรู้ว่าท่านมีอาการป่วย คนที่ซื่อสัตย์และภักดีเช่นนี้หาได้ยากจริงๆ ไม่สู้มอบรางวัลให้นางสักชิ้นดีหรือไม่”“รางวัลอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วล่ะเพคะ ข้าเองก็มอบรางวัลให้สาวใช้ของข้าอยู่บ่อยครั้งตอบแทนที่นางเสียสละความสุขส่วนตัวมาดูแลทั้งข้าและลูกๆ”ลู่เหยียนซินยิ้มอย่างอ่อนโยนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองพระชายารัชทายาทเพียงครู่เดียวแล้วหันกลับมาสนใจกล่องยาของตัวเองต่อ“บ่าวไม่ต้องการรางวัลอะไรหรอกเพคะขอแค่พระชายาหายป่วยก็พอแล้ว”“เอาเถอะๆ เรื่องนี้คงต้องให้พระชายาของเจ้าจัดการเองแต่ว่าตอนนี้ได้เวลาสมควรที่เราต้องกลับกันแล้วกระมังพร

“นำตัวพวกนางไปขังที่คุกหลวงรอการตัดสินจากข้า”“พ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท”“ไม่นะเพคะองค์รัชทายาท หม่อมฉันภักดีกับพระองค์เพียงผู้เดียวเหตุใดจึงทำเช่นนี้กันเพคะ”ซูม่านเหยียนสะบัดตัวหลุดจากการควบคุมของเหล่าองค์รักษ์พวกเขาดูจะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่สตรีรูปร่างบอบบางเช่นนางจะมีพละกำลังมหาศาลที่สามารถสู้แรงของชายฉกรรจ์หลายคนได้แต่กับองค์รัชทายาทกลับไม่มีสีหน้าแปลกใจออกมาแต่อย่างใด เขาไม่คิดจะมองหน้านางแม้เพียงนิด“องค์รัชทายาทได้โปรดทุกสิ่งที่หม่อมฉันทำล้วนเพื่อพระองค์ทั้งนั้น ได้โปรดไว้ชีวิตหม่อมฉันด้วยเพคะ”เสี่ยวอี้ที่เห็นว่าองค์รัชทายาทไม่ได้ให้ความสนใจในตัวของซูม่านเหยียนก็เข้าไปรั้งชายเสื้อขององค์รัชทายาทในทันที หญิงสาวทั้งสองคนจ้องมองกัน