All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

“พวกเจ้ารีบไปเรียกหมอหลวงมาเร็วเข้า” ไท่ซ่างหวงรับสั่งกับขันทีหน้าตำหนักก่อนจะสั่งให้อ๋องฉินพานางกลับเข้าไปพักในตำหนักด้านข้างเสียก่อนลู่เหยียนซินอาเจียนเอาอาหารที่กินเข้าไปออกมาจนหมดตัวเรี่ยวแรงก็หมดลง นางถูกอ๋องฉินอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วพาเข้าไปภายในตำหนักด้านข้าง“ท่านหมอมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ฉางกงกงที่เดินตามเข้ามาตะโกนร้องออกมา อ๋องฉินลูบใบหน้านางอย่างแผ่วเบา“ไม่เป็นไรนะให้หมอตรวจสักครู่”ลู่เหยียนซินอาเจียนจนหมดเรี่ยวแรงไม่มีอารมณ์ฟังเขาแต่อย่างใด หมอหลวงผูกด้ายสีแดงแล้วค่อยๆ กดนิ้วลงบนด้ายนั้นหลังจากที่นิ้วของท่านหมอกดลงไปครู่หนึ่งคิ้วของเขาก็ยกขึ้นและมองไปที่ลู่เหยียนซินครั้งนี้เขาเอาด้ายสีแดงออกแล้วขอจับชีพจรที่ข้อมือของนางแทน ลู่เหยียนซินยื่นข้อมือให้เขาหลังจับชีพจรเสร็จแล้วก็ตรวจซ้ำอีกครั้งวนอยู่อย่างนั้นหลายรอบนักเพราะชีพจรนี้ไม่สามารถวินิจฉัยออกมาผิดได้แม้แต่น้อยถ้าหากผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวนั่นอาจทำให้เขาหัวหลุดออกจากบ่าอย่างแน่นอน หมอหลวงตรวจอาการให้นางนานแล้วจนลู่เหยียนซินเริ่มหมดความอดทน“ท่านหมอท่านจับชีพจรข้ามาหลายครั้งแล้วนะ ยังไม่รู้ผลอีกหรือ” นางถามเขาพลางหยิบเอายาห

เขายิ้มเจ้าเล่ห์ให้นางก่อนจะดึงรั้งคอของนางเข้าหาจนขยับหน้าหนีไปไหนไม่ได้ริมฝีปากหยักประกบกับริมฝีปากอวบอิ่มลู่เหยียนซินเผลอเปิดปากรับเรียวลิ้นร้อนๆ ให้สอดแทรกเข้ามาด้านในโพรงปากของนาง นางยกแขนขึ้นกอดรอบคอของเขาเขายิ้มเจ้าเล่ห์ให้นางก่อนจะดึงรั้งคอของนางเข้าหาจนขยับหน้าหนีไปไหนไม่ได้ริมฝีปากหยักประกบกับริมฝีปากอวบอิ่มลู่เหยียนซินเผลอเปิดปากรับเรียวลิ้นร้อนๆ ให้สอดแทรกเข้ามาด้านในโพรงปากของนาง นางยกแขนขึ้นกอดรอบคอของเขาใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนออกจากริมฝีปากก่อนจะซุกไซร้ที่ซอกคอขาวเนียนขบเม้มสร้างรอยรักทุกพื้นผิวที่เคลื่อนผ่าน มือหนาดึงรั้งเสื้อผ้าออกจนตัวทั้งสองเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์สวมใส่เขาบีบเคล้นสองเต้าอวบก่อนจะงับยอดปทุนถันสีหวานละเลงปลายลิ้นสะกิดดอกบัวทั้งสองข้างสลับกันไปมา ลู่เหยียนซินครางในคอเบาๆ“ข้าสัญญาว่าครั้งนี้จะอ่อนโยนกับเจ้า”เสียงแหบพร่าเอ่ยปลอบประโลมนางเบาๆ ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นนั่งคร่อมบนตัวนาง จับแก่นกายขนาดใหญ่ชักรูดเตรียมพร้อมแล้วนำไปถูไถกับใจกลางของนางกดแก่นกายเข้าไปจนรู้สึกได้ถึงความคับแน่นออกแรงกดสะโพกเข้าไปจนสุดลำ จากนั้นก็ชันแขนขึ้นแล้วเริ่มขยับเอวเข้าออกพอได้จั

“พักผ่อนเถอะข้าจะดูลูกเอง”นางพยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยให้ท่านหมอจัดการกับบาดแผลต่อไป ส่วนอ๋องฉินก็อุ้มเด็กๆ เอาไว้ในอ้อมแขนด้วยความสั่นเทาแล้วเดินออกมาด้านนอกเมื่อพ้นประตูห้องออกมาก็พบกับไท่ซ่างหวงและฮ่องเต้ที่นั่งรออยู่ทั้งคู่เมื่อเห็นเขาอุ้มเด็กน้อยออกมาก็รีบลุกขึ้นพร้อมๆ กันทันที“เสด็จปู่ เสด็จพ่อมาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”“นั่งรถม้ามา” ก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ที่คอยพูดให้เขาคลายความกังวลลง“ไหนเหลนของข้า ส่งมานี่”อ๋องฉินส่งองค์หญิงน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาไปยังไท่ซ่างหวงและส่งองค์ชายน้อยให้กับฮ่องเต้ทั้งสองพระองค์ทอดพระเนตรมองเด็กน้อยทั้งสองคนนี้ไปมา หน้าตาช่างเหมือนกันอะไรเช่นนี้นะ“เจ้าดูสิดวงตาคู่นี้เหมือนข้าไม่มีผิด ฮ่าๆๆ”“เสด็จพ่อองค์หญิงองค์ชายก็ต้องเหมือนพ่อแม่ของเขาสิเพคะ จะไปเหมือนพระองค์ได้อย่างไรกัน” เสียงฮองเฮาพูดขัดขึ้นมาไท่ซ่างหวงหันไปมองทันที“เจ้านี่อย่างไรนะเหตุใดถึงชอบพูดจาทำร้ายจิตใจข้าอยู่เรื่อย”“ฮองเฮามาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ”“ก็ตามหลังพระองค์มาไม่นานนักเพคะ ทั้งสองพระองค์จะมาที่นี่ก็ไม่บอกหม่อมฉันสักคำหลานของหม่อมฉันจะคลอดทั้งทีจะให้นั่งรออยู่แต่ในวังหม่อมฉันคงทนไม่

ขณะที่อ๋องฉินกำลังนั่งยิ้มกับตนเองอยู่นั้นก็ได้ยินทหารหน้าประตูเข้ามารายงานว่าเวลานี้องค์รัชทายาทเสด็จมาถึงจวนแล้ว“องค์รัชทายาทอย่างนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”“เขามาที่นี่ทำไมกัน”“ก็คงแค่อยากจะมาแสดงความยินดีกับท่านอ๋องกับพระชายากระมังพ่ะย่ะค่ะ”อ๋องฉินนั่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากเรือนด้านในตรงไปยังโถงรับแขกหน้าเรือนใหญ่ เมื่อมาถึงก็พบเข้ากับองค์รัชทายาทที่กำลังนั่งดื่มสุราอยู่กับองค์ชายสี่อ๋องซุนอยู่พอดี“องค์รัชทายาท น้องสี่มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่กันหรือ”“เมื่อครู่นี้เองเมื่อรู้ข่าวว่าพระชายาของเจ้าคลอดแล้วก็รีบออกเดินทางมาเลยแต่ก็ยังช้ากว่าเสด็จพ่อเสด็จแม่อีก เจ้าว่าจริงหรือไม่น้องสี่”อ๋องซุนพยักหน้าพลางยกจอกสุราขึ้นดื่ม“รสชาติกลมกล่อมกว่าสุราที่จวนของข้าอีกนะเนี่ย”“น้องสี่ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะสุรานี้ชายาของข้าทำให้ข้าเพียงคนเดียวเลยนะ กินนิดเดียวพอเข้าใจหรือไม่”“ท่านหวงอะไรนักหนากันเล่าแต่เมื่อครู่ท่านบอกว่าพี่สะใภ้เป็นคนทำสุรานี้เองอย่างนั้นหรือ”อ๋องฉินพยักหน้าหงึกหงักพลางกอดอกจ้องมองเขาไม่วางตาจนอ๋องซุนจำต้องยอมวางจอกสุราลงแล้วลุกขึ้นไปหาเขา“พี่สี่ข

สามวันถัดไปลู่เหยียนซินเข้าไปในมิติวิเศษเพื่อเก็บสมุนไพรบางอย่างที่โตเต็มที่แล้วภายในมิติวิเศษที่มีทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างไกลสุดลูกหูลูกตานั้นลู่เหยียนซินกำลังนั่งอยู่ริมคลองน้ำที่มีลูกเป็ดตัวเล็กๆ กำลังว่ายน้ำเล่นไปมาพลางหันมาจ้องมองนางเหมือนรับรู้ได้ว่าเวลานี้หญิงสาวกำลังมีเรื่องสบายใจอย่างไรอย่างนั้นนางยิ้มให้พวกมันเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ จากที่ได้รับฟังจากอ๋องฉินมานั้นนางก็รู้สึกได้ว่าเรื่องราวในวังหลวงนั้นช่างซับซ้อนน่าปวดหัวอยู่ไม่น้อยจริงๆแม้ว่านางจะได้แต่งงานกับหนึ่งในองค์ชายของราชวงศ์แต่ในใจกลับไม่คิดอยากจะยุ่งวุ่นวายกับพวกเขาเลยสักเพียงนิดในหัวยังคิดที่จะทูลขอฮ่องเต้เพื่อย้ายไปอยู่เมืองจี้โจวในเร็ววันนี้เสียอีกแต่เพราะก่อนหน้านี้นางตั้งครรภ์จึงต้องยุติความคิดนั้นไป แม้ว่านางจะเป็นหมอแต่เวลาคลอดก็ใช่ว่าจะทำคลอดเองได้เสียที่ไหนกันต้องมีหมอที่เชี่ยวชาญคอยดูแลไม่ห่างมิเช่นนั้นนางจะคลอดเด็กสองคนนี้ออกมาอย่างปลอดภัยได้อย่างไรท่ามกลางยุคที่ไม่มีเครื่องมือที่ทันสมัยเช่นนี้‘น่ากลัวเป็นบ้า’“มิติวิเศษก็น่าจะให้ข้าอยู่นานๆ กว่านี้หน่อยก็ยังดีนี่อะไรไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม[1]