All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

วันเวลาเดินเร็วยิ่งนักเพียงไม่นานพวกนางก็มาอยู่ที่เมืองแห่งนี้ย่างเข้าเดือนที่สี่แล้ว สภาพบ้านเมืองในเวลานี้นั้นดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเพราะพวกโจรภูเขาถูกอ๋องฉินจัดการจนสิ้นซากแล้วนั้นทำให้ชาวเมืองจี้โจวและเมืองโดยรอบกลับมาดำเนินชีวิตเฉกเช่นปกติที่เคยเป็นเมืองจี้โจวแห่งนี้เริ่มมีชื่อเสียงในด้านการส่งออกม้าพันธ์มากขึ้นเรื่อยๆหากไม่มีพระชายากับอ๋องฉินแล้วพวกเขาคงไม่รู้จะจัดการกับปัญหาที่พบเจอนี้อย่างไรเช่นกัน“ใต้เท้าท่านฟังข้าอยู่หรือไม่”“อ่อ เอ่อ..ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะพระชายาหุบเขาทางด้านตะวันออกของเมืองมีชื่อเรียกว่าหุบเขามรณะ หลายปีมานี้ไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปส่วนหนึ่งก็เพราะกลัวพบเจอกับโจรภูเขาและอีกส่วนหนึ่งได้ยินมาว่าหุบเขาลูกนั้นมีสัตว์ป่าที่ดุร้ายอย่างยิ่งแต่ก็อุดมไปด้วยพันธ์พืชสมุนไพรและของหายากพ่ะย่ะค่ะ”‘ชื่อหุบเขาก็น่ากลัวอยู่แล้วยังจะมีสัตว์ป่าดุร้ายอีกงั้นหรือ’ ลู่เหยียนซินคิดในใจเงียบๆ“แต่ว่ามีเพียงท่านหมอโจที่เคยเข้าไปในหุบเขาแห่งนั้นเพื่อเข้าไปเก็บสมุนไพรมีเพียงเขาผู้เดียวที่กล้าเข้าไปที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านหมอโจอย่างนั้นหรือ”“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”เขาตอบนางไปก่อนจะเพิ่ง

นางไม่สนใจชิงอีก่อนจะค่อยๆ ปีนลงไปตามกิ่งของต้นไม้ ท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิดเข้ามานั้นส่งผลให้สีของสมุนไพรชนิดนี้เปล่งแสงประกายออกมารางๆ มันยื่นออกมาจากต้นไม้ สีเขียวมรกตเปล่งแสงแวววับราวหยกมีดอกไม้สีม่วงงอกออกมาดูเป็นพุ่มที่สมบรูณ์สวยงามพืชชนิดนี้มีผงบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่งแสงที่เปล่งออกมาเกิดจากผงนี้ที่เคลือบอยู่บนผิวส่วนนอกของมัน แต่มันมีพิษ! พิษนี้ช่วยปกป้องสมุนไพรตัวนี้ได้เป็นอย่างดีถ้าหากว่าค้นหาในตอนกลางวันย่อมไม่มีทางมองเห็นมันอย่างแน่นอน!นางไม่ลืมที่หยิบถุงมือชนิดพิเศษจากกล่องยาของนางติดมาด้วย ก่อนจะสวมเอาไว้แล้วค่อยๆ เก็บมันออกมาอย่างเบามืออย่างกับกลัวว่าจะเกิดการเสียหายขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น ทันใดนั้นใต้เท้าก็มีเสียงดังเป๊าะ!ต้นไม้ต้นนี้ยืนต้นแก่มากแล้วไม่รู้ว่าอยู่มานานกี่ปีเช่นกันและเวลานี้ดูเหมือนมันจะรับน้ำหนักนางไม่ไหวอีกแล้ว ไม้สั่นเสียงดังกร๊อบอีกครั้งโยกไหวไปมา ลมวูบหนึ่งหมุนวนกวาดมาจนเกือบจะพัดร่างนางร่วงลงไปแล้ว“พระชายา!” ชิงอีตะโกนร้องจนสุดเสียงๆ ของเขาดังก้องไปทั่วทั้งป่าทำให้ทั้งเฟยหยาและหนานเปียนรีบหันกลับมามองทันที เหตุการณ์ตรงหน้าสร้างความตื่นตกใจให้พวก

นางเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าคมเข้มของเขาแล้วยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบเขาแต่อย่างใดเพราะไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทุกๆ อย่างอาจจะไม่เหมือนเดิมไม่มีอะไรที่แน่นอนจริงๆนางยังไม่รู้แน่ชัดว่ายังต้องอยู่ที่แห่งนี้ไปอีกนานเท่าใดหรืออาจจะมีโอกาสได้กลับบ้านก็เป็นได้บ้านที่นางจากมาที่แห่งนั้นนางไร้ซึ่งญาติขาดมิตรมีเพียงเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวเท่านั้นต่างจากที่นี่ลิบลับเลยก็ว่าได้“ไปกันเถอะ”อ๋องฉินจูงมือนางไปขึ้นรถม้าก่อนจะเดินทางออกนอกเมืองไปสมทบกับแม่ทัพหยางและกองกำลังทหารนอกเมืองทันทีรถม้าของจวนเจ้าเมืองแล่นมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูเมือง ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยชาวบ้านที่มายืนรอส่งหนึ่งในนั้นคือคนจากจวนแม่ทัพฮั่วนั่นเอง“พระชายาเดินทางปลอดภัยนะเพคะ”ฮูหยินฮั่วยืนอุ้มเด็กน้อยในอ้อมอกบอกลานาง ดวงตาแดงก่ำมีน้ำตาซึมออกมาเป็นแม่ทัพฮั่วที่คอยเช็ดน้ำตาและคอยยืนปลอบนางอยู่ใกล้ๆ“ฮูหยินไว้ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่ อย่าเสียใจไปเลยพวกเราจากเป็นไม่ได้จากตายเสียหน่อย”“ขออภัยเพคะ หม่อมฉันแค่เพียงรู้สึกเศร้าใจที่ท่านไม่อยู่ที่นี่แล้ว”“เจ้าอย่าได้พูดเช่นนั้นเดี๋ยวแม่ทัพฮั่วจะน้อยใจเอาได้”ลู่เหยียนซินยิ้มพยายามพู

“ว่าแต่แม่ทัพน้อยหยางไม่ได้มากับเจ้าด้วยหรอกหรือ”“ทูลฝ่าบาทแม่ทัพน้อยหยางอยู่นอกท้องพระโรงพร้อมคุณหนูหยางแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เฉินกงกงรีบเข้ารายงานฮ่องเต้“อย่างนั้นหรือ รีบเรียกให้พวกเขาเข้ามาสิรอช้าอยู่ทำไมกัน”“พ่ะย่ะค่ะ”เฉินกงกงรีบวิ่งออกไปแจ้งกับคนด้านนอกไม่นานนักแม่ทัพหยางถิงเฟิงก็เร่งฝีเท้าเดินเข้ามาด้านในโดยมีหยางซูฉินเดินตามมาด้านหลังอีกคน“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”“ถวายบังคมฝ่าบาท ฮองเฮาเพคะ”“ลุกขึ้นเถอะแม่ทัพน้อยหยาง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเดินทางจากชายแดนใต้ไปยังเมืองจี้โจวเพื่อช่วยเหลือชาวเมืองพร้อมกับฉินอ๋อง เจ้าช่างมีความมุมานะยิ่งนักข้าจะตกรางวัลให้เจ้าๆ สามารถร้องขอกับข้าได้ทุกสิ่ง”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมย่อมมีเรื่องที่ต้องร้องขออย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ข้ารอฟังอยู่”แม่ทัพหยางหันไปมองอ๋องฉินทั้งสองสบตากันอย่างรู้ความหมายอ๋องฉินพยักหน้าให้เขาไปทีหนึ่ง แม่ทัพหยางรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่งร่างกายของเขาสั่นสะท้านขึ้นมาไม่น้อยหากว่าเรื่องที่จะทูลออกไปนั้นทำให้ฮ่องเต้ทรงพิโรธและไม่ยอมรับฟังเหตุผลจากเขาต่อ เกรงว่าคนด้านหลังของเขานั้นอาจจะหัวหลุดออกจากบ่าเป็นแน่

“พวกเราไปถวายพระพรเสด็จปู่ด้วยดีหรือไม่เพคะ”“อะไรนะ”“หูของท่านมีปัญหาหรือ ข้าบอกว่าพวกเราไปถวายพระพรเสด็จปู่กันเถอะ”“หากเจ้าเหนื่อยแล้ววันหลังพวกเราค่อยมาใหม่ก็ยังได้”“ไม่เหนื่อยเลยสักนิดรีบไปกันเถอะกลับเมืองหลวงมาทั้งทีคงไม่ดีแน่หากไม่เข้าไปถวายพระพรพระองค์”หญิงสาวพูดขึ้นพลางจับมือของเขาลากไปยังเส้นทางมุ่งสู่ตำหนักซูหนิง ชายหนุ่มปล่อยให้นางเดินนำทางไปโดยไม่คิดที่จะคัดค้านเลยสักเพียงนิดใช้เวลาเพียงไม่นานทั้งคู่ก็เดินทางเข้าสู่ตำหนักซูหนิงแล้ว สองข้างทางก่อนเข้าสู่ตัวตำหนักเป็นอุทยานสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานชูช่อสวยงาม เมื่อเดินมาถึงหน้าพระตำหนักก็พบเข้ากับฉางกงกงที่ยืนรออยู่นอกตำหนักก่อนแล้วสีหน้าของเขารวมไปถึงเหล่านางกำนัลที่ยืนอยู่นอกตำหนักดูไม่ได้เอาเสียเลยเหมือนว่ามีเรื่องร้ายแรงบางอย่างเกิดขึ้น!แต่หากว่ามีเรื่องเลวร้ายขึ้นจริงๆ เหตุใดฮ่องเต้ถึงไม่รู้เรื่องกันล่ะฉางกงกงเดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจแต่เมื่อเขาหันมาเห็นอ๋องฉินกับลู่เหยียนซิน ชายแก่ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที“ท่านอ๋อง พระชายากระหม่อมนึกว่าพวกท่านจะไม่แวะมาที่นี่เสียแล้ว”“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือฉางกงกง หากว่าข้ามองไม่ผิ