All Chapters of เกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

ลู่เหยียนซินเด็กคนนี้ช่างฉลาดล้ำลึกนัก…นางไม่ได้กำลังกังวลเรื่องลูกแต่กำลังส่งสัญญาณเตือนเรื่องตำหนักบูรพาและเหตุการณ์นองเลือดในอดีตที่ยังคงมีเงื่อนงำซ่อนอยู่ต่างหาก!ในเมื่อนางเข้าวังไม่ได้เพราะต้องอยู่ไฟร่างกายยังอ่อนแอ จึงเลือกใช้หมากกระดานนี้ยืมมือของข้าชี้ทางสว่าง"หลานสะใภ้คนนี้ของข้าช่างร้ายกาจนัก" ไท่ซ่างหวงพึมพำเบาๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลง"อาฉาง" ไท่ซ่างหวงเรียกขันทีคนสนิท“มีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”"พระชายาฉินให้กำเนิดเหลนแก่ข้าทั้งยังกตัญญูส่งเทียบมารายงาน ข้าผู้เป็นปู่จะนิ่งเฉยได้อย่างไร เจ้าไปนำคัมภีร์เต๋าเบญจธาตุเล่มโบราณในห้องอักษรมารวมถึงจี้หยกขาวลายกิเลนมงคลที่ข้าเคยได้มาตอนหนุ่มๆ ออกมาด้วย ข้าจะประทานเป็นของรับขวัญเหลน""พ่ะย่ะค่ะไท่ซ่างหวง"ฉางกงกงที่เดินเลี่ยงออกไปเพียงไม่นานก็นำสิ่งของที่ไท่ซ่างหวงต้องการกลับมาอย่างรวดเร็วไท่ซ่างหวงที่ประทับรออยู่บนโต๊ะอักษรก็ทรงหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนราชโองการประทานนามมงคลธรรมดา แต่ในระหว่างที่รอหมึกแห้งพระหัตถ์ชรากลับหยิบคัมภีร์เต๋าเบญจธาตุเล่มหนาขึ้นมาทรงใช้เล็บจิกทำสัญลักษณ์ลับเบาๆ ไว้ที่หน้าหนังสือบางหน้าซึ่งหากนำตัวอักษรแรกของหน้าเหล่า

“เมื่อเช้านี้ข้าเข้าไปถวายพระพรฮองเฮาจากนั้นจึงได้ไปเข้าเฝ้าพระมารดาของท่านอ๋องที่ตำหนักใน ยามที่นั่งดื่มชาพูดคุยกันพระนางทรงทอดถอนพระทัยแล้วเปรยกับข้าว่า...ยามนี้ที่ตำหนักบูรพากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่องค์รัชทายาททรงเตรียมจะรับอนุเข้ามาเพิ่มอีกคนแล้วเพคะ”“เรื่องนี้...” ลู่เหยียนซินนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตาผ่านไหล่ของพระชายาซุนตรงไปยังบานประตูห้องโถงรับแขก นางเห็นเงาร่างสายหนึ่งทาบทับอยู่รางๆ ก็พอจะเดาได้ทันทีว่าฉินอ๋องกำลังยืนแอบฟังอยู่ตรงนั้นเป็นแน่“พี่สะใภ้ ท่านคิดเห็นเช่นไรเจ้าคะ”“เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องภายในของตำหนักบูรพา ข้าที่เป็นคนนอกไหนเลยจะกล้าสอดปากออกความเห็นกันเล่า”“พี่สะใภ้ ท่านไม่ค่อยได้เข้าวังหลวงจึงมิรู้เลยใช่หรือไม่ว่ายามนี้พระชายารัชทายาทช่างน่าเวทนาเพียงใดแม้แต่แม่สวามีของข้าเองยังทรงทนดูมิไหว”“คือว่าข้า..”“พระองค์ตรัสว่าพระชายารัชทายาททรงตรอมพระทัยจนพระวรกายที่เคยสดใสในเวลานี้ซูบผอมหมองคล้ำลงไปมากเลยนะเจ้าคะ”“พระชายาซุน ข้าว่าพวกเราอย่าได้วิจารณ์เรื่องนี้ในสถานที่เช่นนี้เลยจะดีกว่า หากมีผู้ใดบังเอิญมาได้ยินแล้วนำไปลือต่อข้างนอกย่อมจะเกิดขี้ปากชาวบ้านจนเป็นที่ค

“ที่อยากให้ข้าไปรักษานางเป็นความคิดของท่านคนเดียว หรือว่ามีผู้อื่นรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่เจ้าคะ”“ก็มีแค่ข้า สามีของข้า แล้วก็พวกท่านสองสามีภรรยาอย่างไรเล่า”“เช่นนั้นเท่ากับมีเพียงแค่พวกเราสี่คนอย่างนั้นหรือ”“แน่นอนว่าใช่” ลู่เหยียนซินได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับว่ากำลังสนทนากับเด็กคนหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น“พระชายาซุนท่านกำลังหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวอยู่นะ ท่านรู้หรือไม่ว่าในโลก...”ลู่เหยียนซินชะงักคำพูดไปชั่วครู่นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายามนี้ตนไม่ได้อยู่ในจวนอ๋องฉิน และเกือบจะพลั้งปากเอ่ยคำว่า ‘ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด’ ออกไปเสียแล้วหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเอ่ยต่อ“ข้าหมายถึง... พระชายารัชทายาทไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา หากจะทำการสิ่งใดย่อมมีหูตาคนคอยจับจ้อง และหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมาศีรษะของเราสองคนจะยังตั้งอยู่บนบ่าได้อีกหรือเจ้าคะ”เมื่อได้ยินดังนั้นพระชายาซุนก็มีสีหน้าคิดไม่ตกไปพักใหญ่เพราะนางเองก็คงคิดไม่ถึงในจุดนี้เช่นกันลู่เหยียนซินมองสีหน้าที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนักของอีกฝ่ายพลางลอบส่ายหัวเบาๆ หญิงสาวตรงหน้าอายุยังน้อยความคิดความอ่านบางครั้งย่อมไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมกลโกง

ณ ร้านโอสถ“องค์ชายสี่เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นเล่าเพคะ”“ข้าไม่ชอบกลิ่นยา”“หอมจะตายไป”“พี่สะใภ้จมูกของท่านน่าจะใช้การไม่ได้แล้วกระมัง กลิ่นฉุนกึกถึงเพียงนี้มันจะหอมไปได้อย่างไรกันเล่า” อ๋องซุนบ่นอุบพลางเอามืออวบๆ ปิดจมูกแน่นดวงตาก็กวาดมองไปทั่วราวกับกำลังหาทางหนีทีไล่“เช่นนั้นก็รอข้าอยู่ข้างนอกดีหรือไม่ ข้าเข้าไปไม่นานหรอก”“ไม่ได้หรอก ท่านเป็นสตรีข้าจะปล่อยให้ไปคนเดียวได้อย่างไร หากมีใครลอบทำร้ายท่านขึ้นมาจะทำอย่างไร”“ท่านคิดมากเกินไปแล้วที่นี่ใจกลางเมืองหลวง อีกทั้งผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้ใครจะกล้าลอบทำร้ายข้ากัน อีกอย่าง...ข้าไม่มีศัตรูที่ไหนเลยนะเพคะ”ลู่เหยียนซินเอ่ยปลอบชายหนุ่ม‘หรืออาจจะมีแต่ข้าไม่รู้ก็เป็นได้’นางแอบแย้งในใจพลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านโอสถอย่างว่องไว แม้อ๋องซุนจะไม่ชอบกลิ่นยาสมุนไพร แต่ก็ไม่อาจละทิ้งหน้าที่ดูแลพี่สะใภ้ได้จึงต้องเดินตามเข้าไปอย่างเสียไม่ได้“ข้ามาขอพบเจ้าของร้านเจ้าค่ะ” ลู่เหยียนซินเอ่ยถามชายชราผมขาวหนวดยาวรุงรังผู้หนึ่งหันกลับมามองนางครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วค่อยๆ ใช้ไม้เท้านำพาตัวเองเดินหายเข้าไปด้านหลังร้าน อ๋องซุนที่เดินต

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม[1] อ๋องฉินก็เดินทางกลับมาถึงจวนอ๋องของตนเสียที ชายหนุ่มเดินเข้าเรือนด้วยท่าทีผ่อนคลายลงไปมากหลังจากได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกับไท่ซ่างหวงครั้นย่างก้าวเข้าสู่เรือนใหญ่ก็พบเข้ากับลู่เหยียนซินที่กำลังนั่งหยอกล้อกับบุตรสาวและบุตรชายฝาแฝดอย่างอบอุ่น ข้างกายของนางมีเหล่าบ่าวไพร่และแม่นมหรูซึ่งเป็นสตรีที่ฮองเฮาส่งมาช่วยดูแลท่านชายและท่านหญิงน้อยคอยอำนวยความสะดวกอยู่ไม่ห่างเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากของทารกตัวน้อยทั้งสองพลอยทำให้ผู้คนที่ได้ยินต่างพากันอมยิ้มไปตามๆ กัน อ๋องฉินเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะทรุดตัวนั่งยองลงข้างกายภรรยาพลางยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของบุตรสาวเพี๊ยะ!ลู่เหยียนซินฟาดมือของเขาเสียงดังลั่นจนชายหนุ่มสะดุ้ง“อะไรกันเล่าเหยียนเอ๋อ...”“ท่านเพิ่งกลับมาถึงยังไม่ได้ล้างมือเลยมิใช่หรือเพคะ”“คือข้า...” ชายหนุ่มชะงักงันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านางเคยกำชับนักหนาว่าหากกลับมาจากนอกจวน ห้ามเข้าใกล้ลูกๆ เด็ดขาดหากยังไม่ได้ล้างมือล้างไม้และเปลี่ยนเครื่องแต่งกายชายหนุ่มได้แต่ส่งยิ้มแห้งแล้งอย่างยอมจำนน พลางขยับกายลุกขึ้นไปนั่งสงบเสงี่ยมบนเก้าอี้หินอ่อนอีกตัวแทน“ข้าไปพบเส