All Chapters of ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย: Chapter 121 - Chapter 130

คราวนี้คนเป็นพ่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “…แต่งขน”“ผมควรซื้อแปรงสำหรับแปรงขนสัตว์ให้พวกเขาหรือ?”“การแต่งขนไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์”“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอย่างอื่นอีกเหรอ?”“นอกจากแต่งขนก็มีปีนต้นไม้ อาบแดด จริงสิ…พักหลังมานี้ดูพวกเขาจะชอบทำอาหารกับคุณนะ”“จริงด้วย! ถ้างั้นผมซื้อผ้ากันเปื้อนให้ดีกว่า” ชายตบมืออย่างชอบใจ จากนั้นก็ออกคำสั่งให้แอ๊บบี้แสดงตัวเลือกผ้ากันเปื้อนสำหรับเด็กขึ้นมา แน่นอนว่าเพราะกระแสความนิยมในการทำอาหารทำให้มีสินค้าประเภทนี้อยู่เยอะ ชายหนุ่มกวาดตามองผ้ากันเปื้อนไปสองสามแถวก็ถามว่า“เด็กๆ มีสีที่ชอบเป็นพิเศษหรือเปล่า?”“สีที่ไม่ฉูดฉาด แล้วก็อย่าสั่งพวกที่มีไฟวิ่งมาล่ะ”“ผมนึกว่าพวกแมวจะชอบแสงเลเซอร์ซะอีก”“เลเซอร์? มันมีประสิทธิภาพในการเจาะทะลวงก็จริงแต่มันทำให้ปืนร้อนและยากจะควบคุมความเสียหาย ถ้าเลือกได้ผมว่าปืนยิงอนุภาคเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า”“ปืนยิงอนุภาค?” ชายเริ่มสับสน ไม่เข้าใจว่าจากเลเซอร์ล่อแมวกลายเป็นของที่ฟังดูอันตรายได้อย่างไร“เป็นอาวุธที่สะดวก คุณภาพสูงและเสียงไม่ดัง บีสต์ตระกูลแมวแบบพวกผมชอบใช้กัน”“เดี๋ยว! ผมแค่พูดถึงเลเซอร์ แสงไฟวับวาบแบบที่แมวชอบเ

การทำอาหารไปด้วยตรวจงานไปด้วยนั่นค่อนข้างจะกินพลังงานแต่ท้ายที่สุดแล้วทั้งหมดก็ผ่านไปได้ด้วยดี หรืออย่างน้อยๆ ชายก็มั่นใจว่าพวกเขาก็ทำอาหารได้ครบตามแผนที่วางไว้ ส่วนผลตอบรับทางฝั่งผู้ใหญ่จะเป็นอย่างไรนั้นพ่อครัวหนุ่มไม่อาจทราบได้ ทั้งนี้ก็เป็นเพราะว่าตั้งแต่งานเริ่มจนถึงเดี๋ยวนี้พ่อครัวหนุ่มยังออกจากวงล้อมของเด็กๆ ไม่ได้เลย“พี่ชาย พี่ชายแต่งงานกับราร่านะ ราร่าจะได้มีขนมอร่อยๆ กินทุกวันเลย!” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเสียงใสพร้อมกับเกี่ยวกระหวัดรากไม้เล็กๆ รอบแขนของชายหนุ่ม ฝ่ายคนถูกจองตัวเป็นเจ้าบ่าวในอนาคตก็ได้แต่ยิ้มแห้งอย่างลำบากใจ และก่อนจะได้ตอบอะไรเสือดำน้อยเจ้าของงานก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ใบหน้ากลมฉายชัดถึงความไม่พอใจ สองหูลู่ไปด้านหลัง สองมือน้อยๆ พยายามแกะรากไม้ของเพื่อนออกจากแขนพี่ชายสุดที่รัก ปากก็เถียงว่า “ขนมอร่อยๆ ซื้อเอาก็ได้ อย่ามาแย่งพี่ชายของเราสิ!”“แต่ถ้ามีพี่ชายอยู่ด้วยจะได้กินขนมใหม่ๆ ก่อนใครเลยนี่!” เด็กหญิงราร่าเถียง สองแก้มพองออกเป็นลูกซาลาเปาจนชายเกือบหลุดหัวเราะออกมา กระนั้นความน่ารักของเด็กหญิงก็ไม่ได้ทำให้เสือดำน้อยแห่งบ้านอดาเนียใจอ่

“เมล็ดของผลไม้เกี่ยวอะไรกับขนมจากไข่แดง?” นีลสะดุดใจกับชื่อขนมที่แปลกหู“มันเป็นชื่อเรียกขนม ไม่ใช่เม็ดขนุนจริงๆ สักหน่อย” ชายหัวเราะกับความซื่อของคนเหลี่ยมจัด มันช่างเป็นความขัดแย้งที่เข้ากันได้ดีจนน่าแปลกใจ แต่เขาก็ไม่มีเวลาเพลิดเพลินกับความประหลาดนี้นานนัก เพราะทันทีที่ตระหนักถึงความคิดตนชายก็พลันสับสนขึ้นมา แถมภาพอะไรๆ ในคืนนั้นก็ฉายซ้ำขึ้นมาให้หน้าร้อนอีกอย่างไรก็ตามก่อนที่พ่อครัวหนุ่มจะต้องตบหน้าตัวเอง คำถามจากพ่อเสือดำก็เรียกสติของชายกลับคืนที่ของมัน“เม็ดขนุนเป็นขนมแบบไหน?”“ถั่ว…ถั่วเขียวกวนชุบไข่แดงแล้วเอาไปต้มในน้ำเชื่อม” ตอบไปแล้วชายก็ลอบถอนหายใจ อย่างน้อยๆ เขาก็ไม่ได้หลุดพิรุธอะไรออกไปคำอธิบายอย่างรวบรัดของชายทำให้นีลขมวดคิ้ว ประธานหนุ่มรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแต่เขายังไม่รู้ว่าคืออะไร และที่สำคัญกว่านั้นก็คือในตอนนี้เขาควรจะทำงานก่อน นีลจินตนาการภาพตามคำบอกเล่าของชายแล้วก็พอเห็นเป็นรูปเป็นร่าง แต่กระนั้นเขากลับจินตนาการรสชาติไม่ออก“มันอร่อยใช่ไหม?” สุดท้ายนีลก็จำต้องถามคำถามไร้สาระนี้ออกไป“ผมว่ามันอร่อยนะ” ชายบอกความเห็นของตน “อีกอย่างรสเด่นคือความหวานยังไงก็ไม่

“ช่วยชิมน้ำลอยดอกมะลินี่หน่อย แล้วบอกผมว่าเป็นอย่างไรบ้าง” น้ำลอยดอกมะลิถูกรินใส่แก้วและนำเข้าเครื่องจำลองรสชาติ มันใช้เวลาไม่ถึงอึดใจนีลก็สามารถชิมน้ำลอยดอกมะลิได้แล้ว“กลิ่นไม่แรงเกินไป” เสือดำออกความเห็น“แรงกว่านี้ได้ไหม?”“ได้อีกเกือบเท่าตัว” นีลจำต้องยอมรับว่าเขาชอบกลิ่นดอกมะลิที่ผสมอยู่ในน้ำเย็นๆ อย่างไม่น่าเชื่อ มันแตกต่างจากสารแต่งกลิ่นที่พบได้ทั่วไปในอาหารสำเร็จรูป มันให้ความรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายมากกว่าจะทำให้รู้สึกว่า “หอม” เพียงอย่างเดียว“ถ้าอย่างนั้นผมก็แช่ไว้ตามระยะเวลาปกติได้” ชายสบายใจขึ้นมากกับคำตอบของนีล เขากลับมาให้ความสนใจกับการทำฝอยทองอีกครั้ง กรวยกระดาษที่ทำไว้ถูกนำมาใส่ลงในแก้วทรงสูง พ่อครัวหนุ่มตักไข่แดงที่กรองแล้วใส่ลงในกรวย พอได้ปริมาณที่มากพอเขาก็รวบมัดส่วนท้ายของกรวยเข้าหากัน ทำเสร็จก็พักเอาไว้ก่อนและหันไปคุมไฟในหม้อน้ำเชื่อม“คุณจะไม่อธิบายหน่อยหรือว่ากำลังทำอะไร” นีลถามเมื่อเห็นพ่อครัวตัวน้อยจดจ่ออยู่กับการทำขนมโดยไม่พูดจา ชายเองก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวตอนถูกทัก เขาหัวเราะแห้งๆ บอกว่า “ผมลืมไปเลย”“ผมกำลังจะเอาไข่ที่กรองและผสมแล้วหยอดลงในกระทะน้ำเชื่อมเพื

“คุกกี้ไข่ขาว เอาไข่ขาวไปตีกับน้ำตาลจนขึ้นฟูเหมือนเวลาทำครีมจากไข่ขาว เสร็จแล้วก็เอาไปอบ”“เหมือนฝอยทองกรอบน่ะเหรอ?”“ประมาณนั้น แต่กับเมอร์แรงต้องอบจนสุก”“คุณทำเมอร์แรงเพิ่มได้ไหม?”“ได้สิ” ชายรับคำ “ว่าแต่ให้ทำหลังจากขนมพวกนี้เสร็จแล้วหรือจะให้ทำพร้อมกันเลยดี”“ทำพร้อมกันแล้วตัดออกก็ได้ ใช้พื้นที่แยกกันน่าจะไม่มีปัญหา และคุณน่าจะส่งไปให้ทางรายการด้วย”“ฟังดูเข้าท่าดี” แบบนี้เท่ากับว่าเขาน่าจะว่างไปราวๆ ห้าสัปดาห์เลยทีเดียว “เมอร์แรงสามารถแต่งสีแล้วก็บีบเป็นรูปร่างต่างๆ ได้ คุณว่าผมทำแบบนั้นดีไหม?”“ถ้าคุณอยากเพิ่มความน่าสนใจและความท้าทายให้รายการก็ทำตามนั้นได้”“เพิ่มความท้าทายหน่อยคงไม่เสียหาย” เพราะอย่างไรเสียเมอร์แรงก็ทำได้ง่าย การคิดหาวิธีทำอาจจะยากสักหน่อยแต่เมื่อรู้วิธีแล้วส่วนที่เหลือก็ค่อนข้างจะน่าเบื่อ การบีบเมอร์แรงเป็นรูปทรงสวยงามจะชดเชยในส่วนนั้นได้ และต่อให้ชายไม่ใช่คนมีฝีมือมากเท่าไรเขาก็พอจะนึกรูปทรงง่ายๆ ออกชายสั่งให้หุ่นยนต์เตรียมอุปกรณ์และพื้นที่สำหรับทำเมอร์แรงในขณะที่เขาทำทองหยอด มันค่อนข้างน่าเสียดายที่ช้อนในยุคนี้ไม่มีร่องเหมาะๆ สำหรับใช้หยอดขนม แต่เขาก็สามาร