All Chapters of ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย: Chapter 141 - Chapter 150

“ถูกต้อง! วันนี้ผมจะมาดัดแปลงข้าวปั้นธรรมดาให้กลายเป็นอาหารอร่อยๆ กัน” ชายทำน้ำเสียงให้ตื่นเต้นขึ้นแล้วหยิบข้าวปั้นออกมาให้ทุกคนเห็น “อาหารที่ผมจะทำเรียนกว่าโอชะสึเกะ หรือข้าวต้มน้ำชานั่นเอง มันเป็นอาหารที่ทำได้ง่ายๆ ส่วนประกอบหลักมีข้าว น้ำชาร้อนๆ และกับหรือเครื่องเคียง บางทีแค่โรยสาหร่ายก็ได้แล้ว”-ชา?-แค่คิดก็ขมปากแล้วเชฟ!-นั่นสิ! ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมันยังวางขายมาได้ตั้งนาน ไม่อร่อยเลยสักนิด-กาแฟก็ขมนะ แต่ฉันว่าอร่อยกว่าชาตั้งเยอะ“ผมรู้ว่าชาไม่ค่อยเป็นที่นิยมเท่าไหร่ ดังนั้นสำหรับใครที่ไม่ชอบชา คุณสามารถเปลี่ยนเป็นน้ำร้อนเปล่าๆ หรือเติมผงปรุงรสสักเล็กน้อยเพื่อทำเป็นน้ำซุปอย่างง่ายๆ ได้” ชายมอบทางเลือกให้ผู้ชมพร้อมกับหยิบซองผงปรุงรสของตัวเองขึ้นมาโฆษณาอย่างแนบเนียน“โอชาสึเกะอาจจะเป็นข้าวต้มชา แต่วิธีทำค่อนข้างเรียบง่ายกว่าข้าวต้มที่เราเคยทำ ยิ่งถ้ารีบๆ ทำจากของเหลืออย่างที่เราทำอยู่ในตอนนี้ยิ่งไม่มีขั้นตอนอะไรมาก แค่กดน้ำร้อนมาหนึ่งแก้ว” ชายพูดว่ากดน้ำร้อนเขาก็กดน้ำร้อนจริงๆ เพราะในครัวเพิ่งจะได้เครื่องทำน้ำร้อนน้ำเย็นมาใหม่“จากนั้นก็ใส่ใบชาหรือผงปรุงรสลงไปได้เลย” ชายพูดพลา

“ในนี้อาจไม่มีครัวแต่มีเครื่องขายอาหารอัตโนมัตินะ ถ้าคุณอยากกินหรือดื่มอะไรก็สั่งได้เลย” นีลเปิดหน้าจอแสดงรายการอาหารและเครื่องดื่มขึ้นมา ขณะเดียวกันเด็กๆ ก็เริ่มกดสั่งอาหารกันแล้ว“ผมยังอิ่มอยู่เลย” ก่อนหน้านี้พวกเขากินอาหารเช้ามาแล้ว และยังกินขนมในห้องรับรองเข้าไปอีกมาก ตอนนี้เขาก็เลยไม่หิวเลยแม้แต่น้อย “ว่าแต่ดูเหมือนจะมีแค่ของจากมายซันชายน์กับครัวคุณชายเท่านั้นนะ ที่นี่ไม่เอาของยี่ห้ออื่นมาลงหรือ?”“สายการบินอดาเนียจะรับของคนอื่นมาขายทำไม? อันที่จริงถ้าเราไม่ได้ร่วมมือกันผมก็คงไม่เอาอาหารจากครัวคุณชายมาขายหรอกนะ” นีลตอบอย่างตรงไปตรงมาและนั่นก็ทำให้ชายฉุกคิดขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในอากาศยานของสายการบินอดาเนีย และตอนนั้นเองที่เด็กๆ ส่งเสียงแทรกขึ้นมา“ข้าวปั้นนี่รสชาติเหมือนที่พี่ชายทำเลย!” เฮคเตอร์ยิ้มแฉ่งอย่างชอบใจ เด็กน้อยเคยรู้สึกผิดหวังที่วันนี้จะไม่ได้กินอาหารเที่ยงฝีมือพ่อครัวคนเก่ง แต่ไม่คาดว่าข้าวปั้นที่ลองสั่งมาจะมีรสชาติเหมือนกับที่พี่ชายทำไม่มีผิด ‘แบบนี้จะกินให้เยอะๆ เลย!’ เสือดาวน้อยหมายมาดอยู่ในใจ‘ก็มันเป็นข้าวเปล่าไส้แซลมอนย่างคลุกมายองเนส แล้วห่อด้วยสาหร่าย

๓ฝาแฝดบ้านอดาเนียพาชายเที่ยวไปทั่วสถานีอวกาศย่อยอยู่นานจนนีลก็ต้องออกปากห้าม “พรุ่งนี้จะเดินทางด้วยความเร็วสูง ให้เชฟชายไปพักก่อน มนุษย์โบราณไม่ได้แข็งแรงเหมือนเรานะ” เขาพูดแค่นั้นพวกเด็กๆ ก็แทบจะแบกชายไปที่โรงแรม สีหน้าแต่ละคนฉายชัดถึงความเป็นห่วงจนชายรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างมากห้องพักที่นีลจองไว้เป็นห้องแบบสองห้องนอน เมื่อเปิดเข้าไปจะพบกับห้องนั่งเล่นควบห้องรับประทานอาหาร ฝั่งตรงข้ามกับประตูหลักจะมีประตูอีกบ้านสำหรับห้องนอนใหญ่ และทางซ้ายมือเป็นห้องนอนรอง ส่วนห้องน้ำน่าจะอยู่ภายในห้องนอนแต่ละห้องเลย“คุณเลือกห้องนอนได้เลยนะ แล้วก็จะนอนกับออซซี่หรือเฮคเตอร์ก็เลือกเอาสักคน”“เอ๋! ทำไมออซกับเฮคนอนกับเชฟชายไม่ได้ล่ะ!” เสือดำน้อยประท้วง เขาอยากนอนกับเชฟชายมากๆ เฮคเตอร์เองก็เหมือนกัน ดังนั้นก็ควรจะได้นอนกันทั้งคู่เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ตัวเล็กนิดเดียว“ไม่ได้” คนเป็นพ่อปฏิเสธเสียงเข้ม “ถึงห้องนี้จะเป็นยานขนาดเล็กแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ต้องใช้ยานฉุกเฉิน ห้องหนึ่งมียานฉุกเฉินแค่สองลำ นอนกันสามคนไม่ได้” ถึงโอกาสเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแบบนั้นจะน้อยมากแต่อย่างไรเขาก็ไม่อาจประมาทได้“ถ้

เมื่อพ่อครัวหนุ่มเข้าไปนอนประจำที่เรียบร้อยแล้วนีลก็ปิดฝาแคปซูลและเริ่มเดินเครื่อง ทันใดนั้นเสียงปัญญาประดิษฐ์ที่ทำให้เหมือนเสียงของสตรีวัยกลางคนก็ดังขึ้น มันให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด และภาษาที่พูดออกมายังเป็นภาษาอังกฤษแบบเก่าที่ชายพอจะฟังออกทั้งหมดชายหนุ่มทำตามคำแนะนำอย่างว่าง่ายใช้เวลาเพียงไม่นานการตรวจสุขภาพก็แล้วเสร็จ “เป็นอย่างไรบ้าง? ผมแข็งแรงดีอย่างที่บอกใช่ไหม?” เขาถามด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อลุกขึ้นมาแล้วพบว่านีลกำลังทำหน้าเครียดอยู่ตรงหน้าจอรายงานผล“เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรผิดปกติเหรอ?” พร้อมกับถามเขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปดูหน้าจอโดยไม่แม้แต่จะเสียเวลาสวมรองเท้า แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักเป็นรอบที่สองเพราะอ่านข้อความบนหน้าจอแทบไม่ออกเลย“สรุปว่ามีอะไรผิดปกติเหรอ?” ชายถามย้ำอีกครั้งแต่นีลก็ยังนิ่งอยู่ เห็นแบบนั้นเขาก็ยิ่งใจไม่ดี สุดท้ายก็ต้องเขย่าแขนของอีกฝ่ายเพื่อเรียกร้องความสนใจ “นี่! คุณอย่าทำให้ผมกลัวสิ สรุปว่ามีอะไรกันแน่”“คุณ…เตรียมของใช้ส่วนตัวมาหรือเปล่า?”“หา?” คำถามของนีลทำให้ชายงุนงงไปประธานหนุ่มพลันทราบว่าตนคงไม่สามารถรักษามารยาทตามแบบคนโบราณได้ เขา

“นี่คืออะไรเหรอพี่ชาย? ทำทางน้ำไหลเพิ่มทำไม?” ทันทีที่ชายกับนีลยกอาหารตามออกมาออซซี่ก็ยิงคำถามใส่ทันที“มันเป็นไม้ใช่ไหม? ผมเคยเห็นในสวนจำลองของโรงเรียน” เฮคเตอร์ดูสนใจสิ่งที่เอามาทำเป็นรางน้ำมากๆ เสือดาวน้อยถึงขั้นโน้มตัวเข้าไปจ้องจนหน้าแทบชิดเลยทีเดียว“นี่เรียกว่าไม้ไผ่ พี่ให้คุณนีลเจาะปล้องให้ทะลุแล้วผ่าครึ่งทำเป็นรางน้ำ เราจะกินอาหารกันด้วยสิ่งนี้”“ใช้รางน้ำกินอาหาร?” ฝาแฝดเอียงคออย่างฉงน ชายเห็นแบบนั้นก็ให้รู้สึกมันเขี้ยวมากๆ“ใช่ นี่เป็นการกินอาหารรูปแบบหนึ่งจากสมัยโบราณ สำหรับเด็กๆ จะเรียกว่าเป็นเกมก็ได้” ชายพูดพลางจับเด็กๆ ที่ปีนขึ้นโต๊ะลงมานั่งดีๆ จากนั้นก็รับจานชามจากหุ่นยนต์มาจัดวางในตำแหน่งที่เหมาะสม “เดี๋ยวพี่จะอธิบายวิธีเล่นเกมพร้อมๆ กับผู้ชมคนอื่นนะ คุณนีลก็มานั่งก่อน คุณอยู่ทางปลายน้ำนะ ถ้าเด็กๆ พลาดจะได้ไม่เสียของ”“ไม่ใช่ว่าคุณให้ผมติดตั้งกระชอนไว้ตรงปลายน้ำหรอกเหรอ?” นีลที่ทราบแล้วว่าชายกำลังทำอะไรอดไม่ได้ที่จะถาม ต่อให้เด็กๆ คีบเส้นไม่ทันเส้นโซเม็งก็จะไปค้างอยู่ปลายน้ำ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร“ถ้าคุณอยู่ข้างหน้าก็แย่งซีนหมดสิ!” พ่อครัวหนุ่มเผยความในใจออกมา แค่ท่านประ