All Chapters of ครัวคุณชายไม่ขายอ้อย: Chapter 111 - Chapter 120

“แล้วคิดว่าฉันจะไปหาซื้อได้หรือไง?” โนเอลย้อนถามเพื่อนแต่แล้วอีกฝ่ายก็โต้กลับมาว่า“เชฟชาอาจจะให้นายเป็นกรณีพิเศษก็ได้นี่นา”“ถ้าได้แบบนั้นก็ดีสิ” โนเอลกลอกตาให้กับความช่างคิดของเพื่อน เด็กหนุ่มหยิบแซนด์วิชขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ตัวข้าวถูกเคลือบด้วยไข่และย่างจนเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยออกมาเมื่อผสมกับกลิ่นหอมของเนื้อก็ทำให้น้ำลายสอได้ไม่ยาก“เหมือนทงคัตสึแซนด์วิชของเชฟชายเลยนะ” โลแลนด์ตั้งข้อสังเกต“ใช่” โนเอลพยักหน้าก่อนบรรยายให้ผู้ชมฟังอย่างละเอียดว่า “น้องสาวผมใช้ข้าวแทนขนมปัง ทาไข่เคลือบไว้บางๆ แล้วก็ย่างบนกระทะจนไข่ที่ทาไว้สุกเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นหอมเหมือนไข่เจียวเลยล่ะ ส่วนไส้ก็เป็นผัก...” ถึงตรงนี้เด็กหนุ่มลองแหวกแซนด์วิชดูนิดหน่อยก่อนจะบรรยายต่อ “...กรีนโอ๊ก มะเขือเทศ แล้วก็มีสเต๊กเนื้อเป็นโปรตีนหลัก อ้อ! มีซอสด้วยนะ สีออกชมพูส้มๆ คงจะผสมซอสมะเขือเทศกับมายองเนสเข้าด้วยกัน เดี๋ยวผมจะลองชิมดู จะได้รู้กันว่าที่คิดนี่ถูกหรือเปล่า”ว่าแล้วโนเอลก็กัดแซนด์วิชไปคำโต รสชาติแรกที่ลิ้นสัมผัสได้คือรสของไข่ที่เคลือบข้าวอยู่ ถัดไปโนเอลคาดหวังว่าจะได้ลิ้มรสนหวานของข้าว แต่กลับผิดคาด สิ่ง

“ก่อนอื่นก็เกลือ...” ชายยกชามใบเล็กขึ้นจากนั้นก็โรยเกลือลงไปบนน้ำแข็ง คลุกเคล้ามันเล็กน้อยเท่าที่พอจะทำได้ จากนั้นก็วางชามใบเล็กกลับลงที่เดิม ขั้นตอนถัดไปย่อมเป็นการเทสส่วนผสมลงในชามที่ล้อมไว้ด้วยน้ำแข็ง ชายแบ่งเททีละนิด ใช้ไม้พายแบบอ่อนคนเบาๆ พอเห็นว่าเนื้อไอศกรีมจับตัวแข็งติดขอบชามก็ขูดออกมา เขาทำซ้ำๆ ไม่ช้าไม่เร็ว ปล่อยให้เกลือกับน้ำแข็งทำหน้าที่ดึงความร้อนออกไปจากตัวไอศกรีมอย่างไม่เร่งร้อน ส่วนผสมที่จับตัวแข็งชั้นแล้วชั้นเล่าถูกขูดไปรวมกัน และในที่สุดก็ได้ไอศกรีมที่นุ่มฟูแตกต่างจากขนมหวานเย็นมาปริมาณหนึ่งชายตักไอศกรีมที่เสร็จแล้วใส่ในกล่องรักษาอุณหภูมิเพื่อไม่ให้ละลายไปเสียก่อน จากนั้นก็ทยอยทำไอศกรีมต่อไปเรื่อยๆ จนส่วนผสมหมด และในกล่องเก็บอุณหภูมิก็อัดแน่นไปด้วยไอศกรีม“เสร็จไปหนึ่งเหลืออีกหนึ่ง” พ่อครัวหนุ่มหลุดยิ้มอย่างดีใจที่การทดลองทำไอศกรีมสำเร็จลงด้วยดี เขาจัดแจงถอดเอาไส้ในของกล่องรักษาอุณหภูมิที่บรรจุไอศกรีมเอาไว้ไปแช่ในช่องแช่แข็ง ภาวนาในใจว่าการทำแบบนี้จะไม่ทำให้ไอศกรีมกลายเป็นน้ำแข็งจนเสียเนื้อสัมผัสดั้งเดิมที่มีไป‘เอาเถอะ ยังมีเวลาอยู่นี่นะ’ ชายปลอบใจตัวเองแล้วก็เริ่ม

ความคิดเห็นมากมายหลั่งไหลเข้ามาในช่องสนทนาของช่อง แน่นอนว่าเพราะเป็นการออกอากาศอย่างเป็นทางการทีมงานย่อมเปิดใช้ระบบกรองความคิดเห็นเพื่อความสงบเรียบร้อยของช่องสนทนาดังนั้นข้อความที่ถูกโปรแกรมคัดขึ้นมาจึงมีไม่มาก ผู้ชมตลอดจนผู้ดำเนินรายการสามารถอ่านได้ครบทุกข้อความหากต้องการ และหนึ่งในผู้ชมที่นั่งลุ้นอยู่หน้าจอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น“พี่ชายมีเรื่องดีๆ เหรอ?”“คนที่ชื่อไอเดนหยิบวัตถุดิบผิดเหรอ?”ฝาแฝดที่กลับจากโรงเรียนมานั่งดูรายการด้วยกันกับชายหันมาถาม สีหน้าฉงนของเด็กๆ นั้นน่ารักมาก แต่ตอนนี้ชายไม่มีเวลาแม้แต่จะมองเพราะเขากำลังหัวเราะอยู่อย่างบ้าคลั่งชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้คนดูเข้าใจผิดถึงขั้นนั้น ทั้งๆ ที่เขาก็แค่เอาเบอร์รีไปปั่นรวมกันส่งๆ ไม่ได้ชั่งตวงวัดอะไรมากมาย รสชาติหลักก็ปรับด้วยน้ำตาล แต่กลายเป็นว่าไอศกรีมลูกนั้นผ่านการคำนวณมาอย่างดีไปเสียแล้ว“พี่ชาย?” ฝาแฝดเห็นชายเอาแต่ขำก็ร้องเรียกอีกครั้ง คราวนี้ผู้ใหญ่คนเดียวในห้องจึงค่อยเรียกสติกลับคืนมาได้“ไม่มีอะไร พี่แค่ขำที่คนดูคิดว่าพี่วางแผนเอาไว้เยอะสำหรับการทำไอศกรีมเบอร์รีรวมน่ะ” เขาอธิบายฝาแฝดฟังคำตอบแล้

“สารภาพเลยนะว่า…ผมไม่คิดว่าเอฟเฟกจะแรงแบบนี้…” เสียงสั่นพร่าด้วยความกังวลดังขึ้นท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟที่หรี่ลงอย่างกะทันหัน คนที่โกรธจนควันแทบออกหูตอนนี้กลับตัวหดเหลือนิดเดียว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห้งๆ อย่างขอลุแก่โทษ สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจับจ้องไปยังร่างที่หมอบอยู่กับโซฟานี่เป็นครั้งแรกที่ชายได้เห็นเจ้าบ้านอดาเนียในสภาพที่อ่อนแอจนน่าเป็นห่วง ชายหนุ่มแทบจะลงไปนอนกองอยู่กับพื้น สองแขนที่ยันพื้นกับโซฟาเอาไว้สั่นระริกอย่างน่าสงสาร ทว่าสายตาที่มองมานั้นกลับดุดันราวกับจะฆ่าคนได้“ไป…ออ…” นีลพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก หัวคิ้วขมวดแน่นด้วยความขัดใจ แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ตวาดออกมาว่า “ออกไป!”“เฮ้! ผมแค่แกล้งคุณด้วยแคทนิปนิดหน่อยไม่ถึงกับต้องไล่กันก็ได้” คราวนี้ชายเป็นฝ่ายขมวดคิ้วบ้าง “อีกอย่าง สภาพแบบนี้ผมทิ้งคุณไว้ไม่ได้หรอก อย่างน้อยๆ ก็ต้องรอดูจนแน่ใจว่าคุณจะไม่เป็นไร ไม่สิ ผมว่าเรียกรถพยาบาลดีกว่า” ว่าแล้วชายก็เปิดคำสั่งขอความช่วยเหลือฉุกเฉินขึ้นมา แต่ก่อนจะได้กดเลือกอะไรข้อมือก็ถูกฉุดรั้งเอาไว้เสียก่อนหรืออันที่จริงแล้วต้องกล่าวว่านีลโถมตัวมาทับเขาจนล้มมากกว่า“ม—ไม่ต

นีลมองคนตำหนิตัวเองทั้งๆ ที่ดวงหน้าแดงก่ำแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม ‘แค่พูดว่า แก้ผ้า ยังไม่กล้าเลยแท้ๆ’ คิดแล้วคุณพ่อที่กลายเป็นตัวอย่างไม่ดีให้ลูกๆ ก็เปลี่ยนร่างเป็นเสือดำ “บีสต์อย่างเราไม่ถือสาเรื่องเปลือยต่อหน้าคนในครอบครัวหรอก” นี่ไม่ใช่คำแก้ตัวแต่เป็นการชี้แจง และราวกับว่าเด็กๆ จะสนับสนุนคำพูดของพ่อ พวกเขารีบถอดชุดนอนตัวยาวออก กลายร่างเป็นเสือดาวตัวเล็กๆ แล้วกระโจนขึ้นเตียงไปคลอเคลียบิดาทันทีทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเสียจนชายทันเห็นเพียงก้อนซาลาเปาน้อยๆ เปลี่ยนเป็นบั้นท้ายปุกปุยของลูกเสือสองตัวแทน จากนั้นภาพบนเตียงก็กลายเป็นสวรรค์ของทาสแมวชายเหม่อมองพ่อเสือลูกเสือที่ช่วยกันแต่งขนอยู่บนเตียงราวกับถูกสะกด สำหรับคนคลั่งแมวอย่างเขาพวกเสือเป็นเหมือนกับของสูงที่มิอาจเอื้อม แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือลูกเสือตัวกลมๆ ที่กำลังนอนแผ่พุงให้พ่อเลียขนให้อยู่นั้นช่างน่ารักน่าฟัดเสียจนแทบจะอดใจไม่ไหวราวกับสังเกตเห็นสายตาของมนุษย์อยู่ก่อนแล้วพ่อเสือดำที่ก้มหน้าก้มตาแต่งขนให้ลูกเสือดาวตัวน้อยก็ผงกศีรษะขึ้นมอง จังหวะนั้นเองที่เด็กๆ ระลึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องจะถามพี่ชายคนโปรด“พี่ชาย! สมุนไพรทำให้ฮีทได้ด้