Semua Bab ชายาอสรพิษ: Bab 241 - Bab 243

ชายหนุ่มนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ แม้อยู่ในระดับราชันย์ ทว่าแรงระเบิดมหาศาลและไอมรณะอันเข้มข้นได้ฉีกกระชากเส้นลมปราณของเขาจนยับเยิน พลังยุทธ์หลงเหลือริบหรี่“... นังชั้นต่ำ...”เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่เห็นว่าเป็นหลี่หลิงเฟิ่ง แววตาขุ่นมัวฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง แม้ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นความตาย แต่ความโอหังฝังลึกในกมลสันดานยังคงทำงานอย่างซื่อสัตย์หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้วขึ้นมอง กดรอยยิ้มมุมปาก “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่แม้แต่แสร้งทำแล้วหรือเจ้าคะ”คำเย้าแหย่ทำเอาชายหนุ่มสำลักเลือดออกมาด้วยความคั่งแค้น เขาพยายามวางท่าทีสั่งการด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “อย่ามาโยกโย้ รีบเข้ามาพยุงข้าเสีย พาออกไปจากทางเดินอัปมงคลนี่ หากเจ้าช่วยข้าพ้นภัยได้ ข้าเว่ยเฉิง ในฐานะคุณชายแห่งตระกูลเว่ย จะประทานลาภยศและสมบัติที่เจ้าไม่มีวันจินตนาการถึงให้เป็นรางวัล”“ตระกูลเว่ย?” หลี่หลิงเฟิ่งแค่นหัวเราะ รู้สึกขบขันอยู่บ้าง “คุณชายดูจะสำคัญตัวผิดไปมาก สำหรับข้าแล้ว ตระกูลเว่ยของท่านนับเป็นตัวอะไรกัน ทรัพยากรที่ท่านอวดอ้างว่ายิ่งใหญ่นักหนา ต่อให้ถมลงมาทั้งตระกูลก็ยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้

“เหลวไหล! เห็นชัดๆ ว่าเจ้าฆ่าเขาเพราะแบ่งน้ำแร่ไม่ลงตัว” เถิงอู่ฮ่าวโกรธจัด พวกเขาสามคนรู้จักกันมานาน ร่วมกันเสาะหาสมบัติด้วยกันหลายปี ไม่คิดว่าจะโดนสหายร่วมกระบวนการหักหลังเพราะผลประโยชน์ตรงหน้าเหวินเจิ้งสะท้อนใจ ตอนมามีสิบคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ด ซ้ำจางเลี่ยความโลภครอบงำเริ่มไล่สังหารแล้ว ส่วนหลูกังสองคนนั้นขาดการติดต่อคาดว่าคงไม่รอดจางเลี่ยหัวเราะหึ ท่าทีไม่แยแสแม้แต่น้อย “แล้วอย่างไรเล่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ ใครแข็งแกร่งกว่าก็มีสิทธิ์มากกว่า เจ้ายังจะพูดถึงความยุติธรรมอะไร”“เจ้าฆ่าเขาชิงสมบัติจริงๆ สินะ” เถิงอู่ฮ่าวกัดฟันแน่น คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่สาดลงบนกองไฟ “จางเลี่ย เจ้ามันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน กล้าทำกับพวกเราได้ลงคอ!”บรรยากาศพลันแข็งตึง กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายออกจากร่างของจางเลี่ยโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป กลายเป็นสัตว์ร้ายฉีกหน้ากากออกเผยเขี้ยวเล็บแท้จริงเป่ยเฉินหลงก้าวออกมาเพียงครึ่งก้าว ดวงตาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อเจ้าก้าวข้ามเส้นก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้อย่างปลอดภัย”เป่ยฮวาซินรีบกันหลี่หลิงเฟิ่งถอยห่างก่อนขยับมายืนเคียงข้างพี่ชายโดยไม่เอ่ยคำใด แรงกดดันจากร่างกายพุ่งสู