All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 241 - Chapter 250

ชายหนุ่มนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ แม้อยู่ในระดับราชันย์ ทว่าแรงระเบิดมหาศาลและไอมรณะอันเข้มข้นได้ฉีกกระชากเส้นลมปราณของเขาจนยับเยิน พลังยุทธ์หลงเหลือริบหรี่“... นังชั้นต่ำ...”เขาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่เห็นว่าเป็นหลี่หลิงเฟิ่ง แววตาขุ่นมัวฉายแววดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง แม้ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นความตาย แต่ความโอหังฝังลึกในกมลสันดานยังคงทำงานอย่างซื่อสัตย์หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้วขึ้นมอง กดรอยยิ้มมุมปาก “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่แม้แต่แสร้งทำแล้วหรือเจ้าคะ”คำเย้าแหย่ทำเอาชายหนุ่มสำลักเลือดออกมาด้วยความคั่งแค้น เขาพยายามวางท่าทีสั่งการด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “อย่ามาโยกโย้ รีบเข้ามาพยุงข้าเสีย พาออกไปจากทางเดินอัปมงคลนี่ หากเจ้าช่วยข้าพ้นภัยได้ ข้าเว่ยเฉิง ในฐานะคุณชายแห่งตระกูลเว่ย จะประทานลาภยศและสมบัติที่เจ้าไม่มีวันจินตนาการถึงให้เป็นรางวัล”“ตระกูลเว่ย?” หลี่หลิงเฟิ่งแค่นหัวเราะ รู้สึกขบขันอยู่บ้าง “คุณชายดูจะสำคัญตัวผิดไปมาก สำหรับข้าแล้ว ตระกูลเว่ยของท่านนับเป็นตัวอะไรกัน ทรัพยากรที่ท่านอวดอ้างว่ายิ่งใหญ่นักหนา ต่อให้ถมลงมาทั้งตระกูลก็ยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้

“เหลวไหล! เห็นชัดๆ ว่าเจ้าฆ่าเขาเพราะแบ่งน้ำแร่ไม่ลงตัว” เถิงอู่ฮ่าวโกรธจัด พวกเขาสามคนรู้จักกันมานาน ร่วมกันเสาะหาสมบัติด้วยกันหลายปี ไม่คิดว่าจะโดนสหายร่วมกระบวนการหักหลังเพราะผลประโยชน์ตรงหน้าเหวินเจิ้งสะท้อนใจ ตอนมามีสิบคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ด ซ้ำจางเลี่ยความโลภครอบงำเริ่มไล่สังหารแล้ว ส่วนหลูกังสองคนนั้นขาดการติดต่อคาดว่าคงไม่รอดจางเลี่ยหัวเราะหึ ท่าทีไม่แยแสแม้แต่น้อย “แล้วอย่างไรเล่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ์ ใครแข็งแกร่งกว่าก็มีสิทธิ์มากกว่า เจ้ายังจะพูดถึงความยุติธรรมอะไร”“เจ้าฆ่าเขาชิงสมบัติจริงๆ สินะ” เถิงอู่ฮ่าวกัดฟันแน่น คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันที่สาดลงบนกองไฟ “จางเลี่ย เจ้ามันเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน กล้าทำกับพวกเราได้ลงคอ!”บรรยากาศพลันแข็งตึง กลิ่นอายสังหารแผ่กระจายออกจากร่างของจางเลี่ยโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป กลายเป็นสัตว์ร้ายฉีกหน้ากากออกเผยเขี้ยวเล็บแท้จริงเป่ยเฉินหลงก้าวออกมาเพียงครึ่งก้าว ดวงตาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อเจ้าก้าวข้ามเส้นก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้อย่างปลอดภัย”เป่ยฮวาซินรีบกันหลี่หลิงเฟิ่งถอยห่างก่อนขยับมายืนเคียงข้างพี่ชายโดยไม่เอ่ยคำใด แรงกดดันจากร่างกายพุ่งสู

ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงสถานที่จัดงานจัดอันดับยอดอัจฉริยะคึกคักอลังการ ตระกูลสมกับเป็นหนึ่งในยักษ์ใหญ่กุมบังเหียนดินแดนไร้ขอบ ผู้คนนับล้านหลั่งไหลจับจองที่นั่ง สมมงที่รอคอยมาร้อยปีตื่นตาตื่นใจมากท่ามกลางเสียงผู้ชม เหล่าอัจฉริยะทยอยกันเข้ามาแล้ว ท่ามกลางพวกเขา คนกลุ่มหนึ่งมองซ้ายแลขวาหาที่นั่งตนเอง นั่งแช่ไปพูดคุยกันไปราวสองชั่วยาม งานจัดอันดับยอดอัจฉริยะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ บรรดาผู้มีชื่อเสียงเริ่มมากันแล้ว เสียงตะโกนเรียกชื่อไม่เคยขาด มีแต่จะดังขึ้นเสมอ พวกเขาเสมือนเทพจุติจากฟากฟ้าหาตัวจับยากบนแท่นผู้ชม เสี่ยวพ่านตื่นเต้นสุดขีด ชะเง้อคอมองมุมของที่นั่งสำหรับผู้ทรงอิทธิพลโดยเฉพาะ เสี่ยวพ่านสะกิดไหล่เพื่อนข้างๆ อย่างอดใจไม่ไหว“อาเจ๋อ พวกหอสิบทิศยังไม่มากันหรือ” หยวนเจ๋อกลอกตาเหนื่อยหน่าย หมอนี่พูดมาสิบรอบแล้วยังไม่หยุด คนอื่นมาดูการประลอง สหายของเขามาดูหมอหญิงซะงั้นสองสามปีมานี้ชื่อเสียงของหลี่หลิงเฟิ่งโด่งดังถึงปลายยอด อายุยังน้อยก็เป็นแพทย์โอสถฝีมือดี ให้เวลานางเติบโตสักสิบปีคงกลายเป็นนักหลอมโอสถไม่ยากดังขนาดถึงขั้นเปรียบเทียบกับธิดาเทพได้เลย“ดูนั่นๆๆ ธิดาเทพ ธิดาเทพจริ

 หลี่หลิงเฟิ่งเกิดจิตสังหารแวบหนึ่ง ผู้ที่ล่วงรู้ว่านางครอบครองธาตุมิติมายามีเพียงไม่กี่คน คนอื่นตายหมดแล้วความทรงจำในวัยเยาว์เลือนรางเริ่มแจ่มชัดทีละส่วน เมื่อก่อนสติไม่แจ่มชัดจึงดูไม่ออกมารดาแท้ๆ เย็นชาแม้ไม่ได้ลงไม้ลงมือทารุณกรรมและเลี้ยงดูมาตามปกติ แต่ก็ไม่มอบความรักแม้เพียงกระผีกริ้น มีเพียงความเฉยเมยที่มอบให้เสมอมากับจิ่นอวี้สาวใช้ข้างกายมารดาคนนี้ หลี่หลิงเฟิ่งยิ่งไม่มีความสนิทสนมด้วย สำหรับนางแล้ว จิ่นอวี้ไม่ต่างจากคนแปลกหน้าเท่าไหร่ สายตาที่มองจิ่นอวี้ซับซ้อนยิ่งนักนางลังเลแล้วหลี่หลิงเฟิ่งเก็บสีหน้ามืดมน พยุงนางลุกขึ้น “อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ ออกไปจากที่นี่ก่อนค่อยว่ากัน”จิ่นอวี้ส่ายหน้า หายใจอ่อนแรง มุกเงือกถูกสูบออกไปเกือบครึ่ง ซ้ำร้ายตันเถียนถูกทำลาย ต่อให้รอดกลับมาก็ไม่มีทางฟื้นคืนดังเดิม"ร่างกายของข้า ข้ารู้ดีที่สุด" จิ่นอวี้ยิ้มขม มองหลี่หลิงเฟิ่งราวกับมองเงาสะท้อนวัยสาว “เหมือนมากจริงๆ”นางกัดฟันแน่น ควักมุกเงือกออกจากอกยื่นให้หลี่หลิงเฟิ่งด้วยมือที่สั่นเทา กล่าวอย่าง

 หนึ่งเดือนก่อนหน้า ชิงเซวียนซึ่งปกติสุขุมลุ่มลึกบัดนี้ตกอยู่ในสภาพคลุ้มคลั่ง ทันทีที่ได้รับรายงานเรื่องการตายของจิ่นอวี้ สีหน้าของเขาก็มืดมนลงจนน่าสะพรึงกลัวประหนึ่งท้องฟ้ายามพายุกำลังตั้งเค้าสาวใช้คนเดียวตายแล้วก็ตายไปเถอะ แต่มุกเงือกนั่นเป็นความหวังที่จะช่วยยื้ออายุขัยของเขากลับถูกชิงไปต่อหน้าต่อตาในรังของตนเอง!ตูม!“โธ่เอ๊ย! พวกไร้ประโยชน์!” เสียงคำรามดังสะเทือนไปทั่วตำหนักราวอสนีบาตฟาดผ่า แรงกดดันอันน่าสะพรึงแผ่ออกมาจนหลายคนเลือดลมปั่นป่วน ใบหน้าซีดขาว กระอักเลือดออกมาเงียบๆ แต่ต้องฝืนทนไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่คำเดียวชิงเซวียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน ความแค้นและความอัปยศแทบกลืนกินสติของเขา คุกน้ำเป็นสถานที่ลับล้อมด้วยค่ายกลโบราณ ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับราชันย์ก็ยากจะลอบเข้ามาได้โดยไร้ร่องรอย แต่ไอ้หัวขโมยผู้นั้นไม่เพียงบุกเข้ามาได้สำเร็จ ชิงมุกเงือกไปใต้จมูกเขา เรื่องนี้หากแพร่ออกไป ทั่วดินแดนไร้ขอบคงหัวเราะเยาะเขาจนฟันร่วง“ประกาศล่าค่าหัว” ชิงเซวียนเอ่ยเสียงเย็น ไอสังหารควบแน่นจนอากาศรอบกายกลายเป็นน