All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 211 - Chapter 220

หลังทดลองกับมังกรดินแล้วล้มเหลว หลี่หลิงเฟิ่งละเหี่ยใจ ความเข้าใจในอาคมควบคุมของนางมิได้ผิดพลาด ค่ายกลก็ไม่ขาดตกบกพร่องแต่ระดับพลัง…สิ่งมีชีวิตที่มีวิญญาณแข็งแกร่งเกินไป ต่อให้โครงสร้างถูกต้อง หากพลังไม่ถึงก็ย่อมควบคุมไม่ได้“เช่นนั้นก็ลดระดับเป้าหมายลง”สายตานางทอดไปยังหุ่นเชิดเดิมทีหุ่นเชิดต้องฝังผลึกวิญญาณเลือดเพื่อให้เกิดพลังวิญญาณเป็นแก่นขับเคลื่อนนางมีผลึกชนิดนั้นเพียงชิ้นเดียว ใส่ให้อีกตัวไปแล้วหากต้องพึ่งพาจึงจะควบคุมได้ก็ไม่ต่างจากพึ่งพาวัตถุภายนอก อีกอย่างผนึกนั่นหาง่ายเสียที่ไหน‘หากข้าใช้อาคมควบคุมเป็นตัวกำกับ ใช้ค่ายกลวิญญาณเป็นตัวดึงพลังงานจากมิติมายามาทดแทนผลึกเหล่านั้นล่ะ?’นางตัดสินใจทดลอง นำหุ่นเชิดเหล็กสองตัวออกมา เริ่มวาดอักขระกลางอากาศครั้งนี้นางไม่สร้างวิญญาณให้มัน แต่สร้างโครงสร้างรองรับคำสั่งแทนค่ายกลดูดวิญญาณถูกวาดลงอย่างประณีตแทนที่แก่นพลังเดิม จากนั้นอาคมควบคุมซ้อนทับลงไป เชื่อมตรงเข้าสู่พลังจิตของนางอักขระสุดท้ายส่องประกาย หุ่นเชิดสั่นไหวเล็กน้อย ยกแขนยกขา หมุนคอ ก้าวเดิน มันก็หยุดคิดอีกครั้ง มันคุกเข่า ง่ายดายอย่างน่าประหลาด“หรือแท้จริงแล้วการควบ

ผ่านไปอีกหนึ่งเดือนเต็ม ลานหินกลางค่ายโจรกลายเป็นซากปรักหักพัง พื้นดินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม หลุมลึกนับสิบจั้งกระจายทั่วบริเวณ อักขระสีดำและสีทองยังคงสลับส่องแสงปะทะกันไม่หยุดศึกยังไม่ตัดสินแพ้ชนะยอดราชันย์สิบคนผลัดกันโจมตีไม่หยุดตลอดหลายวันหลายคืน แม้มีผู้บาดเจ็บล้มลงบ้าง แต่ก็มีคนเข้ามาแทนที่ทันที ราวกับคลื่นซัดใส่โขดหินไม่ขาดสายทว่าโขดหินก้อนนั้นเริ่มมีรอยร้าวแล้วหัวหน้าสามแห่งหมื่นโลหิตยืนอยู่กลางแกนค่ายกล เสื้อคลุมดำขาดวิ่น แขนข้างหนึ่งยังคงมีรอยแผลกรีด โลหิตซึมไม่หยุด ใบหน้าซูบตอบลงเล็กน้อยแม้พลังยุทธ์ของเขาจะยังพลุ่งพล่าน แต่แววตาลึกโหลนั้นฉายแววอ่อนล้าหนึ่งคนสู้กับสิบคนต่อให้เป็นราชันย์ก็ใช่ว่าจะไม่สิ้นเปลือง“มันเริ่มไม่ไหวแล้ว” ผู้นำตระกูลไป๋ตะโกน โอกาสมาถึงแล้ว เส้นพลังสีฟ้าฟาดใส่กระแทกกำแพงค่ายกลจนสั่นสะเทือนตูม!อักขระสีดำด้านหนึ่งแตกกระจายเป็นผงหัวหน้าสามแค่นหัวเราะ แม้เสียงแหบพร่า “คิดว่าข้าล้าแล้วหรือ?”เขายกมือขึ้นอีกครั้ง วิญญาณเร่ร่อนที่เหลืออยู่พุ่งกรูออกมา แต่เหล่าราชันย์เตรียมตัวไว้แล้ว สมบัติอาคมหลายชิ้นส่องประกายพร้อมกัน ผนึกพลังวิญญาณให้กระจายหายไปในอากา

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน ตั้งแต่นุ่มนิ่มส่งกระแสจิตมาครั้งนั้น หลี่หลิงเฟิ่งคลายสมาธิการศึกษากาลเวลาของนางในช่วงนี้ถือว่าได้พอประมาณ สิ่งที่ควรเข้าใจ นางก็เข้าใจแล้วในระดับหนึ่ง ส่วนที่เหลือต้องอาศัยเวลาไปดูพวกเสี่ยวไป๋สักหน่อยแม้พลังเนตรลักษณ์สังหารพันลี้ก้าวหน้าไปมาก แต่มันยังขยายไปไม่ถึงบริเวณแท่นประทับทองคำ ระยะนั้นเกินกว่าขอบเขตที่นางควบคุมได้อย่างมั่นคงดังนั้น หลี่หลิงเฟิ่งจึงลุกขึ้น สะบัดแขนเสื้อก่อนจะก้าวเดินออกจากถ้ำเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนกลางหุบเขาหยกขาวอันเวิ้งว้าง แท่นหยกสี่เหลี่ยมยังคงตั้งตระหง่านอยู่เช่นเดิม ตราประทับทองคำลอยนิ่งอยู่เหนือแท่นหมุนวนตลอด แผ่รัศมีสีทองบางเบาออกมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอพวกเสี่ยวไป๋ยังคงยืนล้อมแท่นอยู่ ณ จุดเดิม สีหน้าของทั้งสามในยามนี้ดูไม่ต่างจากผู้เฝ้าขุมทรัพย์ที่มองเห็นแต่ไม่อาจแตะต้อง ความพยายามตลอดปีกว่าที่ผ่านมาทำให้พวกมันเริ่มเข้าสู่สภาวะเหนื่อยล้าทางจิตใจ“ข้าบอกแล้ว เจ้านี่ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ” เสี่ยวไป๋พูดพลางเตะหินอย่างขัดใจเสี่ยวจูจูถอนหายใจยาวจนพุงกระเพื่อม “ปีกว่าแล้วนะ ไม่ใช่วันสองวัน พวกเราเฝ้ามันจนข้าจำเงาสะท้อนแสงได้ทุกอ

ห้องนอนห้องหนึ่งในสำนักยุทธ์มีความเย็นซึมออกมาจากกำแพงหินเกาะตัวเป็นน้ำแข็ง หลี่เฟยหยางนอนอยู่บนเตียง ท่วงท่ายังสงบเหมือนเสมอ แต่ไอเย็นระเหยออกจากร่างของเขากำลังบอกเล่าความจริงที่ตรงกันข้าม ผิวหนังซีดลงอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดบนหลังมือพุ่งขึ้นชัดเจนราวกับแข็งค้างอยู่อาการของเขากำเริบครั้งแรกนับแต่นางจากไปสามปี คิดว่ายาลูกกลอนของหลี่หลิงเฟิ่งช่วยรักษาอาการแปลกประหลาดนี้ได้ แต่เขาคิดผิด จากนี้คงต้องเริ่มเรียนรู้ที่จะรับมือกับมันแทนแล้วความเย็นเริ่มที่ปลายนิ้วเป็นสัญญาณเตือนก่อนความเจ็บปวดจะมาถึง บางครั้งเขามีเวลาเตรียมตัว บางครั้งไม่มี แต่คืนนี้มันมาเร็วกว่าปกติ ราวกับบางสิ่งกระตุ้นมันขึ้นมาเขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขากังวลมากกว่าความเจ็บปวดเสียอีก"อึก"เสียงหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เป็นเสียงแรกที่หลี่เฟยหยางยอมให้ออกมาในคืนนี้ ความเย็นไต่ขึ้นจากปลายนิ้วผ่านข้อมือ ข้อศอก จนถึงหัวไหล่ ราวกับมีใครกำลังเทน้ำแข็งเข้าไปในเส้นเลือดของเขาโดยตรง แต่มันไม่ใช่แค่ความเย็นทางกาย สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือความรู้สึกที่มาพร้อมกับมันเสมอ ความรู้สึกที่เขาไม่อาจอธิบายได้ถึงตัวตนของตั

 หลี่หลิงเฟิ่งทำความเข้าใจแดนศักดิ์สิทธิ์ที่รองประมุขให้มา ทุกร้อยปีจะเปิดเพียงครั้งเดียว โดยจำเป็นต้องมีตะเกียงชีวิตติดตัวเข้าไป ตะเกียงนี้เปรียบเสมือนกุญแจประตูเคลื่อนย้าย เพียงส่งจิตสั่งการก็จะเข้าสู่สำนักไร้ขอบได้ทันที หากต้องการออกไปก็ส่งจิตเรียกค่ายกลออกมาเท่านั้นทว่ากฎเหล็กที่นางต้องระวังคือ หากตะเกียงชีวิตดับจะไม่สามารถออกไปได้ด้วยวิธีปกติ ทางเดียวที่เหลือคือต้องรอจนครบกำหนดหนึ่งเดือน ค่ายกลหลักจะทำงานส่งทุกคนที่เหลือรอดอยู่ออกไปพร้อมกัน เนื่องจากตะเกียงชีวิตมีจำกัด ผู้ชนะงานจัดอันดับยอดอัจฉริยะห้าสิบอันดับแรกจึงเข้าแดนศักดิ์สิทธิ์ผ่านค่ายกลหลักหลี่หลิงเฟิ่งครุ่นคิดถึงเส้นทางสู่สำนักไร้ขอบยังไม่เปิดออกในเร็ววัน นางไม่จำเป็นต้องรีบร้อนให้เสียเวลาปิดด่านฝึกฝน ทว่าก่อนที่จะดิ่งลงสู่ความสงบอีกครั้ง ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามา นางหยิบป้ายคำสั่งตระกูลเป่ย และยันต์สื่อสารที่เก็บไว้ในมิติมายาออกมาตรวจสอบสักหน่อยทันทีที่ยันต์ถูกเปิดออก กระแสข้อความคั่งค้างอยู่นับปีหลั่งไหลออกมา นางพบว่าตลอดเวลาที่หลับใหลไปนั้น เป่ยเฉินหลงพยายามติดต่อนางมามากกว่าส