All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 231 - Chapter 240

กาลเวลาราวหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจสอดประสานกับการไหลเวียนของพลังยุทธ์ ดวงไฟสีทองทั้งหลายค่อยๆ จางลงเมื่อแต่ละคนดูดซับ สหายร่วมทางต่างจมดิ่งอยู่ในสภาวะสมาธิ ใบหน้าเรื่อเรืองด้วยแสงอ่อน พลังยุทธ์ในกายกำลังขัดเกลาตนเองกระนั้นท่ามกลางความสงบ ใต้ผืนดินราบเรียบ มีบางอย่างปะปนอยู่"นายท่าน เจ้านั่นแตะสิ่งที่ไม่ควรแตะเข้าแล้ว" เสี่ยวมู่นึกบางอย่างได้ เสียงแปล่งแฝงสั่นเทา"เจ้ารู้จักซากศพนี้แน่รึ" หลี่หลิงเฟิ่งถามตรงๆ หญิงสาวเห็นเสี่ยวมู่เงียบนานจึงคิดไปว่าแค่โอ้อวดเสี่ยวมู่เงียบครู่หนึ่ง "กลิ่นคาวฟุ้งเต็มไปด้วยความตะกละในแบบที่ข้าลืมไม่ลง นายท่าน ซากที่นอนอยู่นั่นเป็นถึงราชันอสูรบรรพกาลผู้กลืนกินฟ้าดิน แม้จะเป็นเศษซากเสี้ยววิญญาณที่ถูกราชาเซียนเต้าหยูสยบไว้ ก็ห้ามมองข้ามเด็ดขาด มันทรงพลังจนข้าไม่แน่ใจว่าจะรับมือได้ครบสิบส่วน"ภายนอกหลี่หลิงเฟิ่งไม่แสดงอาการใดๆ ภายในมองเสี่ยวมู่แผ่จิตสัมผัสเข้าสู่เศษจิตรวบรวมจิตวิญญาณบางส่วนอย่างใคร่รู้"โฮ่ สหายเทาเที่ยที่เคยองอาจเกรียงไกรในยุคบรรพกาล กลับต้องมาตกต่ำเป็นสุนัขเฝ้าสุสานให้มนุษย์ เจ้าดูไม่จืดเลยนะ" เสี่ยวมู่ได้ทีเสียดสีใหญ่สหายเทาเที่ยรึ?

ณ ส่วนลึกกลางสุสานท่ามกลางความสงัด หลี่หลิงเฟิ่งนั่งขัดสมาธิเช่นเคย ร่างของนางดูพร่าเลือนประหนึ่งเงาน้ำที่สั่นไหวในกระจกเงา ทุกครั้งที่นางโคจรพลังวิชากลืนบรรพต กลิ่นอายความเวิ้งว้างแผ่ซ่านออกจากรูขุมขน คล้ายตัวตนของนางกำลังค่อยๆ หลุดลอยออกจากโลกแห่งความจริงไปสู่ห้วงแห่งสุญญากาศทว่าลึกลงไปในเส้นชีพจรที่สลับซับโซน พลังสีดำแดงของเทาเที่ยกลับซ่อนหนามเอาไว้ หนามที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่คมพอจะเฉือนดวงวิญญาณให้เป็นจุณ เจตจำนงหมายจะกัดกินรากฐานวิญญาณของนางทีละน้อย เพื่อให้ทันทีที่นางบรรลุวิชาสำเร็จ จิตสำนึกของนางจะถูกกลืนกิน กายเนื้อจะกลายเป็นเพียงบ้านหลังใหม่ของมัน‘คิดจะเอาเปลือกหอยมาทดแทนตัวเรือนรึ ท่านปูเขียว’ หลี่หลิงเฟิ่งแค่นเสียงในใจเสี่ยวมู่ก็พบความผิดปกติเช่นกัน มันตกใจจนสั่นไปหมด เจ้าแก่เทาเที่ยคิดจะปล่อยให้นายท่านฝึกวิชาจนร่างสมบูรณ์ แล้วค่อยยึดร่าง เอาจิตของนางทิ้ง เหลือแต่เปลือกให้เจ้าใช้งั้นหรือ เฮือกชีวิตสุดท้ายก็ไม่อยากเอาแล้ว เลยหาทางตายให้ตน?เสี่ยวมู่คิดว่าเท่าเที่ยสมองกลวง ถึงนายท่านยังห่างไกลความไร้เทียมทาน แต่จากที่มันติดตามมาหลายปี รู้จิตใจและวิธีการลงมือของนางดี

เสี่ยวเหมยเริ่มไม่ไหว “แรงกดดันมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ”วูบสิ้นคำพูด ร่างจำแลงทัณฑ์สวรรค์เคลื่อนตัว หายไปจากจุดเดิมแล้วโผล่มาอีกจุดหนึ่งด้วยความเร็วจนเห็นเพียงเงาวูบผ่าน หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังอัสนีพุ่งตรงเข้าหาหลูกังปังหลูกังยกแขนขึ้นรับ แรงกระแทกส่งเขาถอยหลังชนผนัง กระดูกแขนสั่นจนชา ยังไม่ทันตั้งหลัก ร่างจำแลงก็เคลื่อนตัวอีกครั้ง เสี่ยวเหมยตวัดยันต์ออกไป แสงสีทองพุ่งเข้าปะทะเกิดเสียงระเบิด แต่ไม่อาจหยุดมันได้ การต่อสู้เริ่มดุเดือดเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าหลูกังพุ่งเข้า ประชิด ฟาด ฟัน ถอย สลับจังหวะไม่หยุด เสี่ยวเหมยคอยสนับสนุนสะกด หลอกล่อ กระนั้นก็สูญเปล่า ทุกครั้งที่มันถูกฉีกกระจาย พลังจะรวมตัวกลับมาใหม่ในไม่กี่ลมหายใจ เหมือนกับไม่มี “จุดตาย”“บ้าเอ๊ย” หลูกังขบฟันแน่น หลังจากฟันดาบเต็มแรง เพียงแค่ทำให้ร่างจำแลงทัณฑ์สวรรค์แตกกระจายแล้วกลับคืนสภาพ “มันไม่ใช่ของที่ฆ่าได้ด้วยวิธีปกติ”นางก็รู้ไหมจะพูดทำไม แต่ก็ตอบกลับเสียงหอบ “รีบหาทางจัดการมันเถอะ ช้ากว่านี้ พวกเราก็เข้าไปข้างในไม่ได้แล้ว สังหารไม่ได้ก็ขังมันไว้ได้นี่ ท่านชำนาญค่ายกลขนาดนั้น ต้องมีสักค่ายกลกักขังมันได้สักพักหนึ่ง”หลูก

ที่ห่างออกไปไกลหลายพันลี้แกร๊ง!ป้ายหยกสีดำในห้องหนึ่งแตกร้าว เสียงหัวเราะแผ่วต่ำก็ดังขึ้น ประหลาดใจเล็กน้อย "ตายแล้วหรือ..."เงาร่างในความมืดขยับ ดวงตาคู่หนึ่งลืมตาเนิบช้า "หมากตัวนี้ไปเจอของแข็งเข้าเสียแล้ว"ร่างนั้นนับนิ้วคำนวณรวดเร็ว ทว่าไม่นานก็กระอักเลือดออกมา หยุดคำนวณทันที "น่าสนใจ"ส่วนลึกในสุสานซู้ดดดด!เสี่ยวจูจูกลืนร่างจำแลงทัณฑ์สวรรค์ ดวงตาเป็นประกายด้วยความพอใจ น่าแปลกที่มันไม่ทำร้ายเสี่ยวจูจูเลยสักครั้ง ไม่แม้ต่อต้าน ทุกอย่างจึงราบรื่นมากราวสามชั่วยาม ร่างจำแลงทัณฑ์สวรรค์ลงท้องเสี่ยวจูจูจนหมด หมูป่าหางทองหันมามองหลี่หลิงเฟิ่งแววตากลมโตเจือความออดอ้อนปนเว้าวอน“ยังไม่อิ่มหรือ” หลี่หลิงเฟิ่งยิ้ม เดินเข้าไปลูกลำตัวอวบอ้วนของมัน ก่อนพยักพเยิดไปข้างหน้า “ข้างในยังมีอีกนะ”เห็นว่านายท่านไม่ห้ามก็ตาวาววับวิ่งเข้าไปในส่วนลึก แต่ไม่ถึงสี่สิบก้าวก็ต้องหยุด เสียงฟ้าคำราม เส้นแสงนับสิบผ่าลงบนตัวเสี่ยวจูจูพร้อมกัน มันรู้สึกจั๊กจี้จนต้องหลับตาพริ้ม สายฟ้าเหล่านั้นหลอมรวมเข้ากับร่างกายเสี่ยวจูจูอย่างต่อเนื่องเสี่ยวจูจูตื่นเต้นดีใจ มันพุ่งหน้าอีก กลืนกินสายฟ้าที่ผ่าลงมาอย่างไม่เกรง

เถิงอู่ฮ่าวหน้าซีดเผือด ตัวสั่นไม่หยุด “นะ…น่ากลัวเกินไปแล้ว!”เขาหายใจหอบถี่ ตัวสั่นเทาไม่หยุดประหนึ่งลูกนกกลางพายุเพียงแค่สายตาก็เกือบทำลายเขาได้!จิตวิญญาณสั่นคลอน พลังในร่างปั่นป่วน นี่มันไม่ใช่ระดับราชันย์ควรมี“นี่มันพลังระดับไหนกันแน่”ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงวิญญาณทำให้ความคิดของเขาปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณของนักหลอมโอสถพยายามจับต้นชนปลายทันใดนั้น ความเป็นไปได้หนึ่งก็ผุดขึ้นมา ทำให้เลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ“หรือว่าจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนางคือผู้ยิ่งใหญ่จากยุคโบราณ สังสารวัฏสิงร่าง… หรือซ่อนเร้นอยู่ในร่างนี้ ใช่ ต้องใช่แน่”ยิ่งคิด ยิ่งสั่นสะท้าน ทุกอย่างตรงกันหมด!กลิ่นอายที่ไม่สอดคล้องกับระดับพลัง ความลึกลับที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึง และสายตาเมื่อครู่ไม่ใช่สิ่งที่คนจะมีได้“บ้าเอ๊ย ข้าไปยุ่งกับตัวตนแบบไหนเข้าแล้ว!” เถิงอู่ฮ่าวหัวใจแทบแตกสลายในสายตาหลี่หลิงเฟิ่ง เถิงอู่ฮ่าวเลือนราง ไม่ต่างจากจุดแสงเล็กๆ ที่เกิดแล้วดับ เพียงความคิดหนึ่ง