All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 221 - Chapter 230

 เหนือหมู่เมฆาขดตัวเป็นเกลียวคลื่น เงาร่างมหึมาตัดผ่านนภากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ เสียงหวีดหวิวของลมปะทะกับปีกนิลกาฬดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นฟ้า มังกรดินโฉมใหม่กระพือปีกสีดำขนาดยักษ์ เกล็ดหนาสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นมันวาว ท่วงท่าการบินนั้นองอาจผึ่งผายประหนึ่งเจ้าแห่งเวหาที่แท้จริงหลี่หลิงเฟิ่งนั่งอยู่บนหลังของมันอย่างเกียจคร้าน อาภรณ์แดงพลิ้วไหวตามแรงลม ใบหน้าเรียบเฉยทอดสายตาลงมองเบื้องล่างเพื่อหาจุดนัดพบตามแผนที่ที่ปรากฏในยันต์สื่อสารณ ลานกว้างหน้าวิหารร้างปกคลุมด้วยเถาวัลย์โบราณ เหวินเจิ้งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เคียงข้างสตรีในชุดศิษย์สำนักเดียวกันผู้หนึ่ง"นั่นมันตัวอะไรกัน!"เหวินเจิ้งลืมตาโพลงพลันลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเห็นเงาดำขนาดมหึมาบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด เสียงคำรามกึกก้องสั่นสะเทือนถึงดวงวิญญาณทำให้เขาต้องเร่งโคจรพลังป้องกัน ร่างของมังกรดินพุ่งดิ่งลงมากางปีกออกกว้างชะลอความเร็ว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณเมื่อควันจาง ภาพเบื้องหน้าทำเอาทั้งสองคนถึงกับอ้าปากค้าง มังกรดินที่ปกติควรจะนอนอยู่บนพื้น บัดนี้กลับมีปีก บนหล

 เสียงพูดคุยหัวเราะลอยตามโถงทางเดิน บรรยากาศผ่อนคลายเต็มที่ เก็บเกี่ยวโชควาสนาอยู่ตลอดสองข้างทาง“ฮ่าๆ ดูนี่สิสหายหลี่ ข้าเจอหยกสื่อสารโบราณด้วยล่ะ ถึงจะมีรอยแตกเล็กน้อยแต่วัสดุข้างในยังเอาไปหลอมใหม่ได้!” เหวินเจิ้งร้องอารมณ์ดีบอกเก็บของใส่แหวนสำริด“ศิษย์พี่ทางนี้ ช่วยข้าเก็บแร่น้ำค้างเยือกแข็งไว้ภายหลังหลอมอาวุธธาตุน้ำให้ท่านหนึ่งชิ้น” ชิงเหยาเสียกิริยาโดยสิ้นเชิง ไม่นึกว่าแค่เข้ามาสมบัติก็เกลื่อนกลาดเช่นนี้แล้วหลี่หลิงเฟิ่งชักกังขารสนิยมขอราชาเซียนเต้าหยูมากเข้าไปทุกที คนปกติที่ไหนโยนสมบัติเรี่ยราดรายทางคนอื่นๆ ไม่ต่างจากทั้งสองมากนักต่างเร่งกันเก็บสมบัติให้ได้มากที่สุด“พระเจ้าช่วย นี่แค่ของในโถงทางเดินเท่านั้นยังมีค่าขนาดนี้ สมกับเป็นสุสานราชาเซียนจริงๆ แค่เห็นของพวกนี้ข้าก็สั่นไปทั้งตัวแล้ว ถ้าเข้าลึกไปอีก ข้ามิหัวใจวายตายไปก่อนหรือ”“จริงด้วยพี่จาง” จงหยาง หนึ่งในยอดฝีมือเสริมรับ “สมบัติรอบก่อนๆ เทียบไปติดเลยสักนิด ข้าว่างานนี้พวกเรามาถูกทางแล้ว”เมื่อพ้

 ส่วนที่สองของสุสานราชาเซียนเต้าหยู กลิ่นอายโบราณเริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นทุกก้าว บรรยากาศรอบด้านเปลี่ยนจากความร่มรื่นของสวนสมุนไพรกลายเป็นโถงทางเดินหินสีเลือดนกอันลึกลับทรงพลังหลี่หลิงเฟิ่งเดินทอดน่องอยู่นอกวง ทอดมองแผ่นหลังของเพื่อนร่วมทางที่เดินเกาะกลุ่มกันอย่างเหนียวแน่น นางสัมผัสถึงอันตรายซ่อนเร้นยากคาดเดา แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับราชันย์หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็อาจกลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา‘ราชาเซียนหยามเกียรติไม่ได้ นี่ไม่ใช่คำพูดเลื่อนลอย’ หลี่หลิงเฟิ่งลอบเตือนตนเอง“สหายทุกท่าน นี่คือโอสถฟื้นฟูวิญญาณที่ข้าหลอมเองกับมือ พวกท่านเก็บไว้ให้ดี เวลาจวนตัวมันจะเป็นตัวช่วยชีวิตของพวกท่าน” เถิงอู่ฮ่าวยัดขวดโอสถใส่ในมือทุกคนหลี่หลิงเฟิ่งมองขวดโอสถในมือแล้วรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างหัวเราะกับร้องไห้ นางมีสมุนไพรหมื่นปี โอสถทิพย์สารพัด โอสถในขวดแทบไม่มีประโยชน์กับนางเลย แต่เมื่อเห็นสายตาที่จริงใจของเขา นางก็รับไว้แต่โดยดีวิญญูชนไม่ควรปฏิเสธน้ำใจผู้อื่นนางกำลังจะกล่าวขอบคุณพลันรู้สึกถึงแรงสะกิดที่ไหล่ข

 พรึ่บร่างเงาพุ่งปรี่ กระบี่จำแลงกรีดอากาศเป็นเส้นโค้ง กระบวนท่าเดียวกับนางทุกประการแกร๊งกระบี่สังหารเทพปะทะกันเสียงสะท้าน แรงสะเทือนแผ่กระจายออกไปโดยรอบ พื้นหินแตกร้าวเป็นวงกว้าง หลี่หลิงเฟิ่งถอยหลังครึ่งก้าว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยเร็วมากเงาตรงหน้ามิใช่เพียงเลียนแบบรูปลักษณ์ แต่มันเข้าใจจังหวะการใช้กระบี่ของนางอย่างน่ากลัวฟึ่บยังไม่ทันตั้งหลัก ตัวปลอมก็แทงกระบี่ตรงเข้าจุดชีพจร หลี่หลิงเฟิ่งเอียงตัวหลบเฉียดเส้นผม ก่อนสะบัดปลายกระบี่สวนกลับทันทีเปรี้ยง!พลังธาตุไฟปะทะกันกลางอากาศ แสงสีแดงสาดกระเซ็นราวเปลวเพลิงแตกกระจาย ทั้งสองถอยออกจากกันพร้อมกันราวนัดหมาย“เลียนแบบได้ถึงขั้นนี้…” หลี่หลิงเฟิ่งเบิกตาตูม!เปลวเพลิงปะทุขึ้นรอบกายเงา เปลี่ยนเป็นวงกระบวนท่าไฟหมุนวน มันกำลังใช้วิชาธาตุไฟของนาง!“อ้อ ได้แค่นี้สินะ” หลี่หลิงเฟิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปากอึดใจถัดมา นางก้าวเท้าออก เคลื่อนไหวเบาหวิวราว เงาชะงักตามจังหวะไม่ทัน เพียงเสี้ยววินา

 โถงเบื้องหน้าราวกับอีกโลกหนึ่ง แสงสีทองสาดสะท้อนผนังจนเกิดลวดลายคล้ายเกล็ดขนาดยักษ์ ทอดยาวขึ้นไปตามเพดานโค้งสูง กลิ่นอายโบราณหนาหนักกดทับลงมา ราวกับอากาศเองก็มีน้ำหนัก จนลมหายใจของทุกคนฝืดเคืองโดยไม่รู้ตัวใจกลางโถง “บางสิ่ง” นอนสงบนิ่งอยู่โครงร่างของสัตว์อสูรขนาดมหึมา ครึ่งหนึ่งของร่างกลายเป็นหินสีทอง อีกครึ่งยังคงเป็นเกล็ดแข็งดุจโลหะไหม้เกรียม สีดำอมแดงคล้ายถูกเผาจนแห้งตาย เขาแหลมบิดงออย่างผิดธรรมชาติ เหมือนถูกแรงกดทับตรึงไว้แม้ไร้ลมหายใจ แต่แรงกดดันที่หลงเหลือยังอบอวล ทำให้เลือดลมของผู้ที่ยืนอยู่โดยรอบสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ชิงเหยากลืนน้ำลายฝืดคอ เสียงแทบไม่ออก “นี่มัน… ซากสัตว์อสูรระดับใดกันแน่”“ไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดาแน่นอน” เป่ยฮวาซินกล่าวสีหน้าขึงขัง “ต่อให้ตายไปแล้ว ยังทิ้งพลังคงค้างได้ ระดับนี้ อย่างน้อยต้องเคยเป็นราชันสัตว์อสูร”เหวินเจิ้งหันไปจ้องตัวต้นเหตุที่กำลังหดตัวอยู่มุมหนึ่งเขาพูดช้าๆ “เจ้าตั้งใจล่อพาพวกข้ามาที่นี่สินะ”พังพอน