All Chapters of ชายาอสรพิษ: Chapter 191 - Chapter 200

เกร้ง เกร้งเขย่าไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม รถม้าก็หยุด เสียงลากโซ่ดัง แล้วประตูเหล็กก็ถูกเปิดออกหลี่หลิงเฟิ่งยังคงทำทีสลบ ปล่อยให้มือสากของสองคนลากนางลงจากรถม้าเหมือนหีบศพหลี่หลิงเฟิ่งยันกายลุกขึ้นเมื่อเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปเรื่อย ๆนางหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเหลือบไปรอบด้าน แล้วหรี่ลงในห้องนี้ ไม่ได้มีแค่นางใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่สว่างบ้างดับบ้าง คนยี่สิบกว่าร่างนั่งพิงกำแพงกระจัดกระจาย หลายคนมีโซ่ตรวนรัดข้อมือ ส่วนใหญ่อยู่ในสภาวะสลบไสล ที่สำคัญ ทั้งหมดไม่มีพลังยุทธ์เหลืออยู่แม้แต่น้อย“ยาสะกดพลัง” หลี่หลิงเฟิ่งพึมพำ ลอบถอนหายใจเย็นเหยื่อพวกนี้ไม่ได้มีเฉพาะในห้อง แต่จากที่ผ่านมา น่าจะมีห้องติดกับนางมากกว่ายี่สิบห้อง รวมกันแล้วเหยื่อเป็นร้อยแน่หลี่หลิงเฟิ่งกำหมัดแน่น ซ่องโจรนี่ ชั่วช้านักในจังหวะที่นางกำลังจะสำรวจต่อ สายตาสะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งตรงมุมอับของห้อง ร่างผอมบาง ผมยุ่งเหยิง ร่างกายสั่นเป็นระยะ จมูกมีคราบยาขาวแห้งเกาะอยู่ ดวงตาเลื่อนลอยเหมือนจำใครไม่ได้ทั้งสิ้นหลี่เจี้ยน ขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรยาที่ถูกป้อนให้เขา ต้องไม่ธรรมดา ไม่เพียงสะกดพลังยุทธ์ แต่ยังทำให้สติพร่าเบลอ จิต

เสียงกรนเบาของพวกโจรในห้องเวรยังดังลอยมาเรื่อย ๆ หลี่หลิงเฟิ่งยังเคลื่อนตัวบนคานไม้หลีกเลี่ยงอย่างแนบเนียนที่สุด ก่อนจะหยุดห้องหนึ่งเริ่มวาดแผนที่ สักพักมีสองคนเข้ามานั่งดื่มเหล้าสนทนา นางวาดไปพลางแอบฟังไปพลาง“เจ้าว่าหัวหน้าสามคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่” เสียงชายผอมเอ่ยขึ้นหลังดื่มไปอีกอึก ความอยากรู้เริ่มสุมจนทนไม่ไหวหน้าบากหัวเราะหึในลำคอ “เจ้าเพิ่งมาใหม่ อยากรู้นักก็ฟังไว้ แต่เก็บลิ้นเจ้าให้ดี ไม่งั้นมีหวังโดนโบยจนหลังเปิด”ชายผอมรีบพยักหน้า “รับรองได้ ข้าไม่พูดให้ใครฟังหรอก”หน้าบากว่าต่อเสียงต่ำ “ในค่ายเราน่ะ มีหัวหน้าใหญ่สามคน”หลี่หลิงเฟิ่งขยับตัว ข้อมูลตรงกับสิ่งที่นางเดาไว้ไม่มีผิด“หัวหน้าใหญ่คนแรก คนเจอเขาน้อยจนนับนิ้วได้ กระทั่งข้าที่อยู่มานานยังไม่เคยเห็น ตอนนี้ลือว่ากำลังทำภารกิจอยู่ข้างนอก แต่อันที่จริงอยู่หรือไม่อยู่ในค่ายก็ไม่รู้ อีกอย่างคำสั่งหลักๆ ล้วนมาจากเขาทั้งนั้น”ชายผอมกลืนน้ำลาย “แล้วหัวหน้าคนที่สองกับคนที่สามล่ะ”หน้าบากส่ายหน้าเบา ๆ “พี่รองนิสัยร้อน อารมณ์ขึ้นง่าย ชอบแก้ปัญหาโผงผาง ช่วงก่อนยังเห็นอยู่ แต่พักหลังไม่รู้หายหัวไปไหน แต่น่าจะยังอยู่ในค่าย”หน้าบาก

“นายท่านจัดการเลยหรือไม่” เสี่ยวไป๋ที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้นเท้าอวบข้างหนึ่งของเสี่ยวมู่ตบเข้าที่หัวเสี่ยวไป๋อย่างแรง เอ่ยเสียงดุ “จัดการอะไรล่ะ เจ้าคิดว่านายท่านเป็นแมวเก้าชีวิต ฆ่าไม่ตายรึ ลำพังคนเดียวสู้ทั้งค่ายไม่ได้อยู่แล้ว วัน ๆ เอาแต่แช่น้ำ จนน้ำท่วมสมองหมดแล้วหรือไร คิดบ้างสิคิด”หลี่หลิงเฟิ่งฟังเหล่าสัตว์อสูรคุยกันไปพลาง สังเกตพวกเขาไปพลางคืนนี้ นางยังลงมือไม่ได้กลิ่นโลหิตอุ่นยังคงคละคลุ้งทั่วห้อง ควันสีแดงข้นลอยสูงจนแทบสัมผัสเพดาน ผู้ฝึกยุทธ์ระดับล่างยกภาชนะขึ้นดื่มราวกับของวิเศษจากสรวงสวรรค์ ใบหน้าของพวกเขาแดงจัด ร่างสั่นสะท้าน พลังยุทธ์ในกายพุ่งทะยานราวระเบิดเล็ก ๆ ที่จุดซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลี่หลิงเฟิ่งบนคานไม้เม้มริมฝีปากแน่น ความพะอืดพะอมทำให้อกนางแน่นจนเกือบหายใจไม่ออกท่ามกลางเสียงของเสี่ยวมู่“นายท่านอย่าเข้าใกล้แท่นนั้นเด็ดขาด เส้นลายบนพื้นมันยังมีพลังเหลือ หากตกลงไปร่างกายจะถูกดึงพลังจนหมดเหมือนพวกนั้น”หลี่หลิงเฟิ่งสูดหายใจลึก ตอบรับในลำคอเสียงหนึ่ง ขยับถอยห่างแท่นหินโดยไวเสี่ยวมู่กล่าวต่อ “แท่นนั้นทำมาจากหินวิญญาณประเภทพิเศษ ใช้สำหรับกลั่นพลังชีวิตโดย

 ทางเดินทอดยาวเหนือพื้นหินชื้นแฉะ กลิ่นสมุนไพรไหม้เกรียมคละคลุ้งคาวเลือดอบอวลไปทั่ว หลี่หลิงเฟิ่งในผ้าคลุมล่องหนมาสมทบกับนุ่มนิ่มอย่างราบรื่น“ทางนี้ขอรับ ข้าพบห้องประหลาดเข้า เฝ้าอยู่หลายชั่วยามเพิ่งคืบหน้า แถมกลิ่นอายโอสถรุนแรงจนข้ารู้สึกแสบจมูกไปหมดแล้ว” นุ่มนิ่มร้องเรียก แฝงด้วยความเร่งร้อนหลี่หลิงเฟิ่งมิได้เอ่ยคำ ร่างของนางพลันเลือนรางประหนึ่งหมอกควัน ธาตุมิติมายาแผ่ซ่านปกคลุมกายส่งผลให้กฎเกณฑ์แห่งโลกความจริงบิดเบี้ยว กำแพงอิฐหนาทึบเบื้องหน้าสำหรับผู้อื่นคืออุปสรรค แต่สำหรับนางมันเป็นเพียงม่านอากาศที่เบาบาง นางเพียงยกมือสัมผัสเบา ๆ คลื่นมิติก็ไหววูบเป็นวง ก่อนที่ร่างเพรียวบางจะแทรกผ่านผนังหินเข้าไปอย่างเงียบเชียบดุจภูตพรายห้องนี้แปลกตาจนน่าขนลุก หลี่หลิงเฟิ่งกวาดสายตาสำรวจภายในห้องโอสถกว้างขวางกว่าที่ตาเห็น แปลกตาจนน่าขนลุก ผนังประดับด้วยกรงแก้วขังดวงวิญญาณสลัวรางแทนตะเกียง ท่อทองแดงเก่าคร่ำฝังตามรอยแตกของกำแพงเชื่อมต่อเข้าสู่หม้อเหล็กมหึมาใจกลางห้อง เปลวไฟสีครามแลบเลียใต้หม้อที่บรรจุของเหลวสีดำเดือดพล่าน ส่งกลิ่น

 ทว่าเพียงพริบตาเดียวนางก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไป“ไร้สาระ”ทารกเทพต้องกำเนิดจากฟ้าดินบรรจบ เปี่ยมด้วยปราณฟ้าบริสุทธิ์และสัญญาณแห่งมรรคสวรรค์ แม้กระทั่งทารกมารที่ถือกำเนิดจากวิถีปีศาจยังต้องผ่านพิธีสังเวยตามตำรา มีแก่นมารรองรับอย่างสง่างาม แต่สิ่งตรงหน้าไม่มีสิ่งใดใกล้เคียงเลยมีเพียงกลิ่นคาวคลุ้ง พลังหยินข้นหนืด ความบิดเบี้ยวที่ไม่สมบูรณ์“มันมิใช่ชีวิตที่ถือกำเนิด” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “แต่มันคือสิ่งถูกประกอบสร้างขึ้นมาจากความตาย”หลี่หลิงเฟิ่งเพ่งกระแสจิตลงไปใต้ผิวของเหลวสีดำอย่างระมัดระวัง นางระวังอย่างยิ่งไม่ให้สัมผัสจิตไปกระทบค่ายกลต้องห้ามใต้พื้นห้อง กระแสจิตแทรกผ่านไอหยินลงสู่ก้นหม้อ ภาพที่ปรากฏเบื้องล่างนั้น ทำเอานางย่นหน้าด้วยความสะอิดสะเอียนก้นหม้อเกลื่อนด้วยโครงกระดูกกองทับกันเป็นเนิน เล็กบ้างใหญ่บ้าง บางชิ้นยังติดเศษเส้นเอ็นแห้งกรัง บางชิ้นแตกหักบุบสลาย จำนวนที่มากมายเกินกว่าจะนับได้ในพริบตานั้นวางเรียงเป็นวงกลมเพื่อรองรับจุดศูนย์กลางพลัง เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่ไม่มีวันมอดด