All Chapters of Challenging Hearts: Chapter 111 - Chapter 120

JENINEHindi ako nakatulog buong gabi kahit anong pilit kong ipikit ang mga mata ko, pero mukha ni Huxley ang lagi kong nakikita. Ngayong araw na 'to nakatakda ang kasal niya kaya sobrang napakabigat sa dibdib. Tumayo ako at lumapit sa crib."Anak, ngayon na ang kasal ng Daddy mo sa ibang babae." Hindi ko mapigilang mapahikbi habang kinakausap ko si Liam.Bigla naman siyang pumalahaw ng iyak kaya dali-dali akong nagpunas ng luha at kinuha siya sa crib. Kakadede pa lang naman niya at bago ko lang pinalitan ang diaper niya."Anak alam kong nalulungkot ka rin, pero may awa ang Diyos sa atin, magiging maayos din ang lahat." Mahina kong sabi sa kanya habang pinapatahan siya.Bumukas naman ang pinto at pumasok si Nanay."Jenine anak..." mahinang sambit niya saka mabilis na lumapit sa amin."Akin na ang apo ko."Mayamaya, tumigil na rin sa pag-iyak si Liam at unti-unting natutulog sa mga bisig ni Nanay. Dahan-dahan niya itong ibinalik sa crib at pagkatapos, umupo siya sa tabi ko sa gilid ng

JENINE"Jenine... Babe." Madamdamin niyang sambit habang mahigpit na nakayakap sa akin.Hindi na namin napigilan ang aking sarili at napahagulgol ako sa dibdib niya."Huxley, nagbalik na nga ang alaala mo." Mahina kong wika sa pagitan ng aking paghikbi. "Salamat at naalala mo na ako, babe.""Yes babe. Naalala ko na lahat, ang tungkol sa ating dalawa, ang mga pangakot natin sa isa't isa, malinaw na ngayon sa isipan ko."Naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan, kasabay no'n ay ang pagbuhos ng masaganang luha sa kanyang mga mata.Paulit-ulit niya akong hinahalikan sa noo, sa buhok, at sa magkabilang pisngi habang walang tigil ang pagpatak ng kanyang mga luha."I'm sorry..." paulit-ulit niyang bulong."I'm so sorry, babe."Mas lalo akong napaiyak."Huxley..."Mahigpit kong hinawakan ang likod ng kanyang polo, na para bang natatakot akong mawala siyang muli."Please forgive me."Napalunok siya bago marahang lumayo nang kaunti upang makita ang aking mukha.Namumugto ang kanyang mga

HUXLEY"H'wag ka ng masyadong mag-alala, babe. Malalagpasan din natin ang lahat." Wika ko kay Jenine habang isinandal ang ulo niya sa balikat ko. Alam kong labis siyang nag-alala sa sitwasyon namin, pero lalaban ako para sa kanila ng anak ko kahit hindi ko alam kung hanggang saan, basta hindi ako susuko.Ilang sandali ang lumipas, dalawang magkasunod na van ang pumarada sa tapat ng gate ng resthouse."Babe, sino kaya ang sakay niyan?" Natatarantang tanong ni Jenine. "Baka ang Mommy at Daddy mo, baka natunton na tayo rito.""Babe, relax. Sa tingin ko, hindi naman ganito kabilis nila tayong matunton rito sa Tagaytay. Nasa tagong lugar itong rest house nila Marco.""Tingnan mo," sabi ko nang matiyak na ang mga kaibigan ko ang bumaba ng sasakyan."Marahan siyang tumango.Hinawakan ko ang kamay niya at sabay naming sinalubong sina Marco."Bro, salamat at nandito na kayo." Isa-isa kong silang niyakap."Hindi ba kayo nasundan rito, bro?" tanong ko."Nagawan na namin ng paraan, bro. Nailigaw

JENINEMakalipas ang ilang minuto, tuluyan na kaming nakahanda. Maingat kong kinarga si baby Liam at sumakay sa sasakyan. Nakasunod naman sa akin si Huxley dala-dala ang mga gamit namin."Bro, nakasunod lang kami sa inyo," wika ni Eduard.Marahang tumango si Huxley.Magkatabi kaming naupo sa backseat kasama si Liam habang nasa passenger seat naman si Marco. Lima kaming lahat sa van, at 'yong iba naman nasa isang van na nakasunod sa amin."Tayo na." Wika ni Marco.Unti-unting umandar ang sasakyan palabas ng rest house.Tahimik ang loob ng van. Tanging mahinang ugong ng makina at ang banayad na paghinga ni baby Liam ang naririnig ko habang mahimbing siyang natutulog sa aking mga bisig.Marahan kong hinawakan ang kamay ni Huxley.Agad niya akong nilingon at bahagyang ngumiti."Babe...""Hmm?""Kapag nakarating tayo sa Bukidnon..."Napatingin ako sa kanya. "Hindi ko alam ang magiging buhay natin doon. Hindi na ako isang Baltimore. Isa na akong ordinaryong taong walang yaman at kapangyarih

HUXLEYSa kabila ng mga sinabi sa akin ni Kuya Harvey, hindi pa rin nawala ang bigat sa dibdib ko. Iniisip ko si Jenine at ang anak namin. Hindi ako makatawag, kasi kinuha ang cellphone ko. Pinutol din ang landline connection sa kwarto.Napatingin ako sa labas ng bintana. Mas lalo pang hinigpitan ang pagbabantay sa akin ng mga bodyguards."Damn it!" Pagmumura ko sa sarili.Mayamaya, may kumatok sa pintuan."Sir Huxley..." Isa 'yon sa mga katulong namin. "Kakain na raw ho kayo.""Wala akong ganang kumain." Matigas kong sabi."Pero, Sir..." nag-aalangang wika ng katulong. "Nagagalit na po sina Sir at Ma'am. Pinabababa na po kayo."Hindi ako sumagot.Narinig kong napabuntong-hininga ito bago tuluyang umalis.Kagabi pa walang laman ang tiyan ko, pero hindi naman ako nagugutom. Ilang sandali ang lumipas at bumukas ang pinto. "Hanggang kailan ka ba magpapagutom, Huxley?"Matigas na tanong ni Mommy. "Sisirain mo ba talaga ang buhay mo?"Mariin akong napapikit bago dahan-dahang humarap sa k