Lahat ng Kabanata ng Challenging Hearts: Kabanata 71 - Kabanata 80

JENINEAng alam ko, hindi ako selosa, pero bakit nang makita kong lumapit 'yong babae na parang nagbibigay ng motibo kay Huxley, ba't parang sumusulak ang dugo ko? Tsk. And so, this is how it feels kapag nagseselos. Kaya ganu'n na lamang ka badtrip si Huxley nu'ng pinormahan ako ni Alex at nu'ng nagpunta si Harvey sa school para yayain akong maglunch."O napa'no naman kayong dalawa?" tanong ni Marco nang makabalik na sila sa table namin."Uhm, nagselos kasi 'to eh," nakangiting sagot ni Huxley.Lihim ko siyang nakurot sa tagiliran."Ah, du'n ba sa babaeng ipinakilala ng Mommy mo sa 'yo?" tanong ni Sabrina."Yup. Anak daw ng bestfriend ni Daddy," sagot ni Huxley."Well...well..sorry for her na lang kasi, you're not available anymore," ani Lyza. "O sya, let's forget about it. Ma'am h'wag ka ng magselos. Loyal 'tong pinsan ko sa 'yo eh, I swear."Tango lang ang itinugon ko ngunit muli ko na namang nakurot sa tagiliran si Huxley. Ang ingay kasi. Sinabi pa talaga na nagseselos ako. "Ouch

JENINEDahil malapit na rin ang pasukan, nagkaroon kami ng faculty meeting sa SH Department. Ayaw ko pa sanang magpunta ng school at parang hindi ko pa nasusulit ang bakasyon pero hindi rin naman ako sanay na umabsent sa mga meetings namin. "Hay, parang ayaw ko pang umatend, beshie," wika ni Leslie habang naglalakad kami patungo sa conference hall. "Ako rin eh," sabi ko. "Pero no choice tayo."Naroon na ang iba naming mga kasamahan nang makarating kami sa loob ng hall. Ngunit, napansin ko kaagad ang kakaiba nilang mga tingin sa akin.Bagama't nakangiti sila, pero obvious naman na kunyari lang 'yon. Well, sanay naman ako sa mga ugali nila kaya gumanti na rin ako ng ngiti sa kanila.Mahigit dalawang oras nang matapos ang meeting namin. Marami kasing mga updates regarding sa preparation namin sa pagbubukas ng klase. "Uhm, besh napapansin mo ba 'yang mga tatlong yan?" pabulong na sabi ko kay Leslie. Alam niyang ang tinutukoy ko ay ang mga numero unong 'marites' sa SH Department. Si Mi

JENINEMahigit isang oras ang flight namin and now we're here in Boracay. First time kong makapunta rito kaya excited ako lalo na't kasama ko ang mga dati kong estudyante and of course, ang boyfriend ko. Ipinagpaalam nga niya talaga ako kina Nanay kanina. Buti naman at pinayagan ako kasi first time ko naman talagang mag-outing. Hindi kasi ako sumasama kapag may faculty bonding kami kasi nasasayangan ako sa gastos. Pero ngayon, sagot na nilang lahat ang expenses namin at kahit gusto kong umambag ayaw naman ni Huxley. "Babe, are you okay? Napagod ka ba sa byahe?" tanong niya sa akin nang makababa na kami ng eroplano."Uhm, hindi naman.""Nagugutom ka ba? Malapit na tayo sa hotel kung saan tayo mag-stay," aniya. "Okay lang ako, babe."Napakamaalaga talaga niya at palaging ako ang inuuna. Kahit pagod din siya, siya pa rin ang nagtatanong kung okay lang ako. Napatingin ako sa kanya habang binubuhat niya ang isa sa mga bag namin. Tumama ang araw sa mukha niya, at sa sandaling ‘yon, naisip

HUXLEYBigla akong nagising nang maramdaman ko ang pangangalay ng aking mga braso. Alas kwatro pa lang ng madaling araw kaya mahimbing pang natutulog si Jenine habang nakaunan sa braso ko. Pareho kaming walang saplot sa katawan dahil agad kaming nakatulog kagabi matapos ang aming pagniniig. Napatitig ako sa kanya. Maamo ang kanyang mukha tila isang anghel na ipinadala sa akin para magbigay ng direksyon sa buhay ko. Napakaganda niya talaga at hindi ako magsasawang titigan siya. Maingat kong inaalis ang braso kong nakaunan sa kanya, dahan-dahan, para hindi siya magigising saka kinumutan ko siya.Napangiti ako nang bahagya, habang iniisip ang lahat ng nangyari kagabi, kung paano ko siya inangkin at kung paano niya ipinadama sa akin sa unang pagkakataon ang kaganapan ng aking pagkalalaki. Alam kong nasaktan ko siya, ramdam ko ang mga luha niya, pero hindi ko na nakuha pang tumigil, dahil hindi ko na rin kayang kontrolin ang magkahalong pananabik at pagmamahal ko sa kanya. Napansin ko an

JENINEMabigat ang aking pakiramdam nang magising ako kinabukasan. Ngayon na kasing araw na 'to aalis si Huxley papuntang Amerika at alas dyes ng umaga ang flight niya. Nakakalungkot nga talaga, pero siguro isa na rin ito sa pagsubok sa aming relasyon kaya kailangan kong maging matatag para sa kanya. Sa Lunes na rin ang umpisa ng klase namin kaya may pagkakaabalahan na rin ako at hindi na gaanong malulungkot sa pagkakalayo naming dalawa. "Anak, okay ka lang ba?" tanong sa akin ni nanay habang kumakain kami ng almusal."Opo nay," mahina kong tugon."Naintindihan kita anak. Alam kong nahihirapan ka dahil aalis na si Huxley papuntang Amerika," aniya. "H'wag ka ng malungkot ate, I'm sure na palaging tatawag ang boyfriend mo sa 'yo," sabat naman ni Anna.Saglit akong natahimik. Sinabi pala ni Huxley kahapon na ngayon ang alis niya kaya alam nila."Ate, sa umpisa lang mahirap 'yan, pag nagkalaunan, unti-unti mo ring makasanayan ang lahat," wika naman ni Ronnel."Aba... ang galing, parang