All Chapters of Challenging Hearts: Chapter 91 - Chapter 100

JENINETinupad nga ni Huxley ang sinabi niya na tatawag siya sa akin, kapag nakarating na siya sa LA. Kahit papano'y naibsan ang lungkot na nararamdaman ko, dahil nagvi-video call kami at nakikita ko pa rin siya kahit sa screen lang ng cellphone ko. Hanggang sa unti-unti na akong nakakapag-adjust sa sitwasyon namin, kasi umuuwi naman siya tuwing semestral break. Naka freeze pa rin ang credit cards niya pero sa tulong ng mga kaibigan niya nagawan pa rin ng paraan na kahit twice a year man lang magkakasama kaming dalawa.Minsan sa isang linggo, dinadalaw ako nina Mabel at Rose sa school para lang makipagkwentuhan sa akin. Minsan naman, kumakain kami sa labas at namamasyal sa mall. Hindi ko namalayan ang paglipas ng mga araw, buwan at mga taon. Nasa 3rd year college na si Huxley at pati na rin sina Marco. Masaya ako para sa kanila kasi pinagbuti talaga nila ang pag-aaral. Hindi nasayang ang mag itinuro at ipinayo ko sa kanila noon."Hi babe," masayang wika ni Huxley nang magvideo-call

JENINE"Jenine, anak...may problema ka ba?" tanong sa akin ni Nanay. "Napansin ko lang nitong mga nakaraang araw parang ang tamlay mo.""Nay..." Yon lang ang katagang lumabas sa bibig ko dahil nagsimula ng mag-uunahan ang mga luha sa aking mga mata.Niyakap ako ni Nanay."Anak, kung ano man ang problema mo, sabihin mo sa akin."Patuloy lang ako sa paghikbi, hindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Nanay ang kalagayan ko.Ilang minuto akong nakayakap sa kanya, hanggang sa biglang bumaliktad ang sikmura ko kaya dali-dali akong kumalas sa pagkakayakap at nagtungo sa lababo.Nakasunod naman si Nanay sa akin, bakas sa mukha niya ang pag-aalala."Jenine, anak okay ka lang ba?" tanong niya matapos ang ilang minutong pagsusuka."N-nay..." Mahina kong sabi. "I'm sorry po. P-pero b-buntis po ako, nay."Muli na namang nangilid ang mga luha ko."Ano, buntis ka?" gulat na sambit ni Nanay. "Si Huxley ba ang ama?"Marahan lang akong tumango habang nakayuko ang ulo. Iginiya niya akong maupo sa sala

JENINE"Jenine anak," wika ni Nanay isang umaga habang nag-aalmusal kami. "Kumusta na kayo ni Huxley?""Uhm, okay lang naman po, Nay. Busy po siya sa pag-aaral niya kaya bihira nalang kaming nagkakausap. Closely monitored din kasi siya ng parents niya, Nay eh. Anyway, four months nalang at magtatapos na siya ng pag-aaral. Makakauwi din siya ng Pilipinas."Marahang tumango si Nanay pero may lungkot sa mga mata niya at naintindihan ko 'yon. Inaalala lang niya ang kalagayan namin ni baby Liam."Pero ate..." sabat naman ni Ronel. "Mas maganda sana kung sinabi mo sa kanya na may anak na kayo. At least magiging inspired siya sa pag-aaral niya di ba?"Umiling lang ako. "Hindi Ronel, baka makadagdag pa sa alalahanin niya. Nakabantay sa kanya ang mga magulang niya. Alam mo naman ang mga mayayaman, lahat kayang gawin. Kung sasabihin ko ngayon sa kanya ang tungkol kay Liam, baka bigla nalang 'yong uuwi dito. At siguradong malaking gulo ang mangyayari.""Tama si ate, Ronel." Pagsang-ayon naman n

JENINEKinuha ko si Liam mula sa crib at dahan-dahang niyakap, inilapat ko siya sa dibdib ko habang nakahiga kami sa kama. Ang init ng maliit niyang katawan ang tanging nagpapakalma sa magulong tibok ng puso ko. Pero kahit anong pilit ko—hindi pa rin ako makatulog. Paikot-ikot lang sa isip ko si Huxley.Hindi ako galit.Hindi ako nagtatampo.Gusto ko lang malaman—kung ayos lang ba siya. Kung ligtas ba siya.Pagsapit ng madaling araw, gising pa rin ako. Nakatingin sa kisame habang hinahaplos ang likod ni Liam na mahimbing ang tulog.Babe…” mahina kong bulong, halos hangin lang ang lumabas sa labi ko, “nasaan ka na…?” Mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Parang may nangyayaring hindi maganda.Pagtingin ko sa oras—alas tres na ng madaling araw. At hanggang ngayon, wala pa rin kahit isang message man lang.Makalipas ang ilang sandali, hindi ko na kinaya. Maingat kong ibinalik si Liam sa crib at tinakpan ng kumot. Dahan-dahan akong tumayo at lumabas ng kwarto bitbit ang cellphone ko. Par

JENINELimang buwan akong naghintay, tiniis na makikibalita nalang sa mga kaibigan ni Huxley tungkol sa kalagayan niya. Kahit sobrang hirap, pero kinaya ko para sa anak ko.Isang araw, matapos kong pakainin si baby Liam, tumunog ang cellphone ko at si Mabel ang tumatawag. "Hello, Ma'am Jenine, kumusta ka na?""Hello, Mabel, heto...lumalaban pa rin. Anong balita kay Huxley?" Malungkot na tanong ko."Maayos na siya Ma'am. Pero wala pa rin siyang maalala." Mahinang sagot niya. "Uhm, sabi nila Tita uuwi na sila ng Pilipinas.Biglang kumabog ng malakas ang dibdib ko."A-anong sabi mo?" halos pabulong kong tanong, habang mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko."Uuwi na sila, Ma’am… diyan na siya magpapagaling. Mas gusto raw ng pamilya niya na sa Pilipinas na siya tuluyang makarecover," paliwanag ni Mabel.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.Ibig sabihin—Mas mapapalapit siya sa akin.Pero ibig sabihin din—Mas haharapin ko ang katotohanang hindi niya ako kilala."Kailan sila