Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

กรรวีผงกศีรษะขึ้นมองเห็นลำเอ็นใหญ่ยาวผลุบเข้าออก กลีบเนื้อที่โอบรัดเหมือนจะปลิ้นตามแท่งเนื้อของเขา หยาดน้ำหวานไหลเยิ้มอาบลำเอ็นจนเลอะโคนขา ผิวกายที่โดนเสียดสีแดงเรื่อ แท่งเอ็นนั้นเหมือนจะยิ่งแข็งขึ้น พองขยายใหญ่ขึ้น ความเสียวซ่านถาโถมจนร่างเล็กเกร็งกระตุกและหวีดร้องออกมาอีกครั้ง“อร๊ายยย”เขาถอนแก่นกายออกแล้วจับร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงพลิกคว่ำ จัดการเปลี่ยนถุงยางใหม่อย่างรวดเร็วก่อนส่งนิ้วไปกวาดเอาน้ำหวานของเธอออกมา หญิงสาวได้แต่ครางจนเสียงแหบแห้ง เขาจับสะโพกเธอขึ้นแล้วส่งแก่นกายเข้าไปอีกครั้ง“อึก!”“โอ้ววว แน่นชะมัด จะรัดของพี่ให้ขาดหรือไง”เมื่อถูกกระแทกจากด้านหลังทำให้แก่นกายของเขาเข้าไปลึกกว่าเดิม กรรวีฟุบหน้ากับที่นอนปล่อยให้เขาโยกสะโพกสอบซอยเอวในร่องรัก ความเสียวซ่านแผ่กระจาย สมองเธอคิดอะไรไม่ออก ได้ยินเสียงเขาสบถคำหยาบหลายคำ แต่เธอก็ไม่ได้ใสใจเพราะตอนนี้ถูกลำเอ็นกระทุ้งจนลืมหมดทุกอย่าง ช่องทางอ่อนนุ่มคับแคบตอดรัดถี่รัว ชายหนุ่มเสียวจนกัดฟันกรอดแต่ยังซอยเอวไม่หยุด เขาโน้มตัวไปบีบหน้าอกคู่สวยที่ส่ายไปมาตามแรงกระแทกดึงปลายถันจนเป็นตุ่มไต เสียงครางกระเส่าเร่งเร้าให้เขาโยกเอวอย่างบ้

อีกครั้งที่เขาสั่ง และเธอก็ทำตามทุกอย่าง คณินจับจับเรียวขาอีกขายกขึ้นให้เกาะเกี่ยวเอวเขาไว้ กรรวีทำตามอย่างรู้งานทั้งที่ยังเป็นมือใหม่ไร้ประสบการณ์ เขาใช้ผนังช่วยผยุงแผ่นหลังของเธอ อุ้มหญิงสาวในท่าอุ้มแตงแล้วตอกลำเอ็นอย่างดุดัน ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะแหงนหน้ากรีดร้องครวญครางมากแค่ไหน เนื้อกายที่สัมผัสแนบแน่นไร้ปอกปราการป้องกัน มันเสียดเสียวกว่าที่ครั้งแรก ร่องรัดตอดรัดหนึบหนับทำเอาเขาครางออกมาไม่แพ้กัน“อึก...อ๊า” คณินรับรู้ได้ว่าหญิงสาวถึงจุดออกัสซั่มอีกครั้งแล้ว เขาเร่งรัวกระแทกลำเอ็น หลายต่อหลายครั้งหรือจะเรียกว่านับครั้งไม่ถ้วน เขาเคยมีเซ็กส์กับผู้หญิงอื่นแล้วคิดว่าตัวเองได้กระแทกร่องของกรรวี หรือแม้แต่เวลาที่เขาช่วยตัวเอง เขาก็คิดถึงเธอ แต่เมื่อได้ทำจริงเขารู้ดีว่านี้มันแสนวิเศษยิ่งกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ เธอกำลังทำให้เขาคลั่งยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา ช่องทางคับแคบตอดรัดลำเอ็นมันร้อนและฉ่ำชื้นเขากระแทกลำเอ็นจนสุดลำและปล่อยน้ำรักขาวขุ่นไหลทะลักในร่องสาว“อร๊ายยย”“โอ้ว สุดยอด...เยี่ยมจริงๆ”คราวนี้กรรวีไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้วจริงๆ เธอได้แต่กอดเขาและปล่อยให้เขาจัดการอาบน้ำถูสบู่จนใช้ผ้า

กรรวียิ้มขำกับข้อความที่ได้รับ พิมพ์ข้อความคุยกันยังสุภาพขนาดนี้ ใครจะเชื่อว่าเรื่องบนเตียงเขาดิบเถื่อนขนาดไหน เธอสังเกตพฤติกรรมของเขามาตลอด เวลาปกติเขาดูสุภาพอ่อนโยนด้วยความจริงใจ มีเพียงแค่เรื่องเซ็กส์ที่เร่าร้อนรุนแรง แต่หลังจากเสร็จภารกิจเขาก็ใส่ใจ-เอาใจทุกอย่าง อุปกรณ์เซ็กส์ทอยต่างๆ เขาก็เลือกแต่ของดีพรีเมี่ยมที่ดูผิวเผินเหมือนจะทำให้เธอบาดเจ็บได้ แต่จริงๆ แล้วเธอไม่เคยได้รับแผลจากของเหล่านั้นเลย จะมีก็เพียงแค่รอยคิสมาร์กที่เขาทำไว้ แต่ถึงเขาจะชอบจูบแรงๆ แต่ก็ไม่ทิ้งรอยไว้นอกร่มผ้าให้เธอต้องอาย แต่ก็นั้นแหละ เธอเลือกใส่เสื้อผ้ามิดชิดดีกว่า ความสัมพันธ์กับเธอกับพี่หมอคณินดำเนินไปด้วยดีแต่ก็ยังไม่อยากให้คนในครอบครัวรู้อยู่ดี “นั่งยิ้มกับมือถือก็ได้ คุยกับใครหรือยะ” “ก็มีคนให้คุยด้วยแหละ” กรรวีไม่ได้จะปิดบังเพื่อน “จริงดิ ใครอ่ะ วันๆอยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ยังมีคนให้คุยด้วยเหรอ” “เจอในแอพหาคู่หรือเปล่า ระวังโดนหลอกนะยะ” “ไม่ใช่หรอก พวกแกก็รู้จัก” กรรวียิ้มแล้วสั่งเค้กใส่กล่องสำหรับกลับไปกินที่บ้าน “ใ

“แม่ครับ ผมไปบ้านน้องเนยก่อนนะครับ” “อืมๆ มีอะไรให้แม่ช่วยก็ตะโกนบอกได้นะ”แม่กลั้นหัวเราะ ไอ้ลูกคนนี้ก็ยังไงนะ ตอนเชียร์ให้จีบหนูเนยก็ทำหน้าเหมือนอมบรเพ็ชร ตอนนี้จู่ๆ จะไปจีบเขา หรือเพิ่งเห็นว่าหนูเนยโตเป็นสาวแล้ว แต่ก็ดีแล้ว ถ้าจีบกันตั้งแต่สมัยหนูเนยยังผูกคอซองอยู่จะกลายเป็นพรากผู้เยาว์ไป กรรวีเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับเอกรินทร์โดยไม่รู้ว่ามีร่างสูงโปร่งเดินตามมาด้วย “อ้าว หมอคณินก็มาด้วยเหรอจ๊ะ” แม่ของกรรวีทักเมื่อเห็นว่าคณินเดินตามลูกสาวเข้ามาในบ้าน กรรวีสะดุ้งแล้วหันไปมอง ไม่คิดว่าพี่หมอจะกลับบ้านเหมือนกัน ก็ไม่เห็นเขาบอกนี่นะ “สวัสดีครับ” คณินยกมือไหว้ผู้ใหญ่ในบ้านแล้วส่งยิ้มให้กรรวี “นี่หมอคณิน ลูกชายของเพื่อนบ้าน รู้จักกันมานแล้ว เข้าๆออกๆ บ้านนี้เป็นประจำ คนกันเอง”พ่อของกรรวีแนะนำกับเพื่อนสนิท“มาพอดีเลย มากินข้าวด้วยกันสิ” “ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นไม่เกรงใจนะครับ” คณินอาศัยใบหน้าอ่อนโยนผสมกับรอยยิ้มจริงใจทำให้ดูใสซื่อจนกรรวีแอบเบ้ปากใส่ แต่เอกรินทร์กลับมองออกว่ามีคนขี้หึงหนึ่งอัตรา หมอหนุ่ม

เสียงคนพูดสนทนาอยู่ไม่ไกลเกินที่นอนอยู่บนเตียงจะได้ยิน เพียงแต่หญิงสาวเลือกที่จะไม่ใส่ใจกับประโยคเหล่านั้น เธอลืมตามองเพดานที่มีพัดลมเก่าแก่ทำงานอย่างเกียจคร้าน หน้าต่างสองบานดูจะมากเกินไปสำหรับคนไม่ชอบแสงแดดอย่างเธอ แต่ยังดีที่ห้องนี้ผ้าม่านสีฟ้าซีดบังแสงที่สาดส่งเข้ามาในห้องที่มีเตียงไม้กว้างสามฟุตนี้มีไว้สำหรับนอนคนเดียวอย่างแท้จริง“ก็อย่างที่บอกนั้นแหละ ยังไงพาไปโรงพยาบาลดีกว่า” “ครับ” ชายหนุ่มรับคำ “แค่อยากได้ความแน่ใจ” “ความจำเสื่อม อาจจะชั่วคราวหรือถาวรก็ได้ ทางที่ดีรีบตามหาญาติพี่น้องดีกว่า”“ผมไม่อยากแจ้งความ…หมอเห็นแผลที่ข้อมือซ้ายไหม”“ฉันรู้ว่ามันรอยโดนของมีคมบาด” หมอโชคสนิทกับอาพัทธ์จึงพูดจาอย่างเป็นกันเอง“ซึ่งอาจจะโดนกรีดโดยการใช้มือขวาข้างที่ถนัดกระทำ” อาพัทธ์พูดขึ้น“หรืออาจจะถูกทำร้ายก็ได้” หมอโชคแย้ง“งั้นดูอาการไปก่อนอีกสอง-สามวันค่อยว่ากัน ยาแก้ปวดวางไว้นี้นะ” เสียงขลุกขลักดังขึ้นขึ้นเหมือนจะช่างใจอะไรสักอย่าง“แต่…ดูยังไงก็ไม่ใช่คนเอเชีย โชคดีที่พูดไทยได้ไม่งั้นเมื่อยมือแย่” ดวงตาสีน้ำตาลเพ่งมองผ่านบานประตูที่ปิดไม่สนิทนัก เห็นชายหนุ่มร่างผอมช