Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

เสียงในความทรงจำเมื่อครั้งยังเยาว์วัยผุดขึ้นในสมอง บ่ายวันที่ย่าเจ็บปวดอาการหนัก เด็กหญิงตัวเล็กวิ่งเข้าบ้านมาพร้อมร่างของลูกแมวดำตัวหนึ่ง มันโดนรถเฉี่ยวจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างใจดำคันหนึ่ง ในวันนั้นเธอไปเยี่ยมย่าที่พักอยู่ชานเมือง เด็กหญิงตัวน้อยตัวสั่นสะท้านไม่เข้าใจความโกลาหลในบ้านของวันนั้นและจบลงด้วยเสียงรถพยาบาลมารับร่างที่สงบนิ่งของย่าไปนาตาเลียพยายามไม่คิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา รู้สึกว่าไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูเป็นเรื่องที่ผิดไปเสียทุกอย่าง จนไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น เธอมองดูร่างนกสีดำที่ยังนอนสงบนิ่ง เธอก้มมองดูเสื้อที่เลอะคราบเลือดและเปื้อนโคลน"ปีกไม่หักไม่เป็นไรหรอกนะ โชคร้ายหน่อยนะที่แกดันเกิดมาตัวดำ นั้นซินะ ตัวฉันก็ไม่ดำ ไม่รู้ใครมาป้ายสีดำบนตัวฉันถึงได้ทำอะไรก็ผิดไปซะทั้งหมด " หญิงสาวเอ่ยสนทนากับนกเคราะห์ร้ายราวกับจะสื่อสารกันรู้เรื่องก่อนเอานิ้วจิ้มเบาๆที่ตัวนกสีดำ“คงต้องพาแกไปที่บ้านผู้มีพระคุณก่อนนะ แล้วค่อยว่ากัน เขาใจดีคงช่วยแกอยู่หรอก”นาตาเลียอุ้มเจ้านกกาสีดำตัวนั้นก้าวเร็วๆ กลับเข้ามาในบ้าน เธอดีใจที่รู้ว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น เวลานี้อาพัทธ์ออกไปทำงานแล้ว ส่วน

เขาประคองเธอกลับขึ้นชั้นบน ผ่านห้องที่รกด้วยข้าวของล้มระเกะระกะจากการต่อสู้ เขาเผลอบีบมือเธอแน่น หากกลับมาช้าเกินไป เธอจะเป็นอย่างไร หญิงสาวรับรู้ถึงความรู้สึกของชายหนุ่ม เธอหยุดที่หน้าประตูห้องแล้วหมุนตัวเผชิญหน้ากับเขา ยกมือขึ้นแตะแก้มของเขาเบาๆ แล้วทาบริมฝีปากจูบเขาอย่างนุ่มนวลและหวานฉ่ำ เขาจูบตอบราวกับมันจะเป็นจูบสุดท้ายของเขา เธอรู้สึกปลอดภัยและสัมผัสถึงความอบอุ่นได้รับ“ฉันไม่ได้จะปิดบังคุณ ฉันเพิ่งจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร” เธอกระซิบบอกเขา“ไม่เป็น คุณมีเหตุผลของคุณ” เขาฝืนหัวเราะเบาๆ “ผมมีความสุขมากที่ได้รู้จักคุณ” คำพูดของเขาเหมือนคำลา เธอรู้ว่าเขาเศร้า เธอเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน หญิงสาวได้แต่หันหลังแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ อาพัทธ์หันหลังให้เรือนร่างเปลือยเปล่าที่กำลังใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ เขาอยากก้าวออกไปแต่เท้าไม่ขยับ มันหยุดนิ่งราวกับถูกตะปูดอกใหญ่ตรึงเท้าเขาไว้ไม่ให้ไปได้ แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเมื่อถูกกอดจากด้านหลัง “ฉันไม่มีหน้ามาขอให้คุณเชื่อฉัน แต่ฉันอยากบอกว่าฉันรักคุณ”ร่างหอมกรุ่นผละจากแผ่นหลังของเขาแล้วแทรกตัวเดินผ่านออกไปอย่างรวดเร็ว อาพัทธ์ได้แต่นิ่งงันอย่างส

บทนำ หญิงสาวรูปร่างเพรียวลมฮัมเพลงตามจังหวะที่ได้ยินจากเครื่องเล่น MP3 ที่เธอพกมันติดตัวจนแทบจะกลายเป็นอวัยวะชิ้นที่ 34 รองจากโทรศัพท์มือถือ ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่ยี่สิบสองของคอนโดหรูกลางกรุง หญิงสาวหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้าห้องพักของตัวเองด้วยใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม ได้ไปเที่ยวสิงค์โปรกับมาเลเซีย แถมShoppingสนุกมือจนเกือบหิ้วของเอากลับมาไม่ไหว ถึงจะไปเที่ยวกับพวกป้าๆ คือเธอมีหน้าที่ดูแลคนแก่ไปเปิดหูเปิดตาแต่หญิงสาวก็ยอมรับว่าสนุกกว่าที่คิด เอาเถอะ! ถือว่าเป็นของขวัญปีใหม่ให้ตัวเองก็แล้วกันสำหรับสาวโสดวัยยี่สิบเอ็ดอย่าง “มาริสา ศตินันท์” หรือ “ใบเมี่ยง” ดูจะหรูหราไปด้วยซ้ำ แต่คอนโดห้องนี้พ่อกับแม่ซื้อให้เธอตั้งแต่ตอนที่เธอเข้ามหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ได้ ตอนนี้เธอร่ำเรียนจนจบแล้วก็ยังอาศัยอยู่ที่เดิมโดยมีมีความคิดจะกลับไปบ้านเกิดที่เชียงใหม่ อย่าว่าแต่กลับไปบ้านเกิดเลยแค่คิดหางานประจำทำก็ยังไม่มีอยู่ในสมองด้วยซ้ำ แต่การเป็นลูกสาวคนเดียวแถมเป็นคนสุดท้องในบรรดาพี่ชายทั้ง 5 คนทำให้พ่อกับแม่แทบไม่เคยขัดใจเธอเลย แถมตอนนี้พี่ชายคนที่สองที่เพิ่งแต่งงานไปเมื่อปีท

“พวกแกก็เป็นเหมือนกันอย่ามาทำเป็นพูดดีเลย” มาริสาเสียงดังใส่เพื่อน “เพราะเธอนั้นแหละ หนูนา! ดันให้ฉันไปกับลูกทัวร์บ้าช้อปฯ ฉันก็เลยอดใจไม่ไหว”“ก็ฉันหวังดีอยากให้แกมีรายได้พิเศษ...นี่ฉันเอาค่าเหนื่อยมาให้ด้วยนะ” ช้องนางหยิบซองสีขาวจากกระเป๋าสะพายส่งให้มาริสา เพื่อนสาวรับมาเปิดดูแล้วถอนหายใจเบาๆ“คงต่ออายุแกได้อีก2-3วันมั้ง” สาวหมวยแซวขึ้น “แล้วเรื่องพี่หม่อนว่าไงละ”“ก็จะว่ายังไงซะอีก...เมื่อเช้าโทรคุยกันบอกว่าจะบินมาหา ฉันก็เลยรีบเผ่นออกจากบ้านมาหาพวกแกนี่แหละ”“พี่หม่อนก็ขู่แบบนี้ทุกทีไม่ใช่เหรอ” ช้องนางขมวดคิ้ว จะว่าไปก็ได้ยินเพื่อนบ่นแบบนี้บ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว“แต่คราวนี้ไม่ได้แค่ขู่แล้วไง ท่าทางเอาจริงด้วย ขนาดไม่ยอมให้พ่อกับแม่โอนเงินเข้าบัญชีฉันเลย” มาริสาทำถอนหายใจครั้งที่ล้านแปดแล้วละมั้ง“ถ้าจริงป่านนี้พี่หม่อนคงมาถึงตั้งนานแล้วมั้ง” เปมิกาพยักหน้ารับ“ก็อาจจะมาถึงแล้ว...แล้วก็คงพักที่คอนโดของพี่หมอนนั้นแหละ” มาริสาทำหน้ามุ่ยแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะ “งานนี้ฉันต้องตายแน่ๆ เลย”“ปัญหามันไม่ได้มีไว้ให้หนีนะ มันมีให้เผชิญหน้าเพราะฉะนั้นจะไปกลัวอะไรกั

“พี่หมอกค่ะไปหามุมสวยๆ ให้ใบเมี่ยงถ่ายรูปเจ้าตัวน้อยนี่หน่อยซิ” “ครับเจ้าหญิง” หมอกรับคำปนประชดนิดๆ แต่ก็ลุกขึ้นเดินไปหน้าบ้าน เหลียวซ้ายและขวา จะว่าไปก็ใช้แทบทุกมุมอยู่แล้ว แต่...บนเก้าอี้ยาวตัวนี้คงใช้ได้ เขาเผลอยิ้มแล้วเดินกลับเข้าไปช่วยอุ้มลูกหมาน้อยแล้ววางบนเก้าอี้ยาวที่ตั้งไว้นั่งเล่นหน้าบ้านซึ่งเป็นกึ่งออฟฟิศ ครอบครัวของเขามีกิจการหลักคือธุรกิจก่อสร้างที่เชียงใหม่แต่เมื่อถึงรุ่นของหม่อน-พี่ชายคนโตก็ขยายกิจการครอบคลุมทุกสาขา เมฆ-พี่ชายคนรองคอยดูแลด้านบัญชีเสียส่วนใหญ่แต่ก็ค่อยติดต่อกับธนาคารด้านการเงิน รวมถึงเขาที่ชอบเรื่องต้นไม้ก็ถูกจับมาทำงานด้านออกแบบตบแต่งสวนซึ่งเขาก็พอใจ ส่วนโมน-น้องชายอีกคนดูแลด้านการออกแบบตบแต่งภายใน จะมีก็แต่ใบเมี่ยง-มาริสา น้องสาวคนสุดท้ายที่ไปเอาดีด้านคอมพิวเตอร์นั้นแหละ“ตัวยังสั่นๆ อยู่เลย” เนยบ่นพลางลูบตัวเจ้าหมาน้อยที่มาริสาอุ้มมาให้ดูแล “ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะหาบ้านใหม่ให้หนูเอง เอ๊ะ! เรายังไม่ได้ตั้งชื่อเลยนี่”“เรียกตัวเล็กไปก่อนก็แล้วกันพี่เนย” มาริสาบอกยิ้มๆ หันไปยักคิ้วให้พี่ชายที่เธอรู้ดีว่าอิจฉาเจ้าหมาน้อยที่ถูกกอดอย่างทะนุ