Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

‘วิสิทธิ์’ โยนหนังสือสี่ฉบับลงบนโต๊ะทำงานอย่างหัวเสีย อดีตตำรวจหนุ่มผู้ผันตัวเองเป็นนักสืบเอกชนหงุดหงิดกับข่าวที่อ่าน ข่าวเดียวกันแต่หนังสือพิมพ์สี่ฉบับกลับลงรายละเอียดและใส่สีตีไข่ต่างกันสิ้นเชิง รู้สึกอยากถามหา ‘จรรยาบรรณ’ ของนักข่าวพวกนี้เหลือเกิน“ทำตัวเหมือนผู้หญิงมีประจำเดือน”“เฮ้ย! ไอ้คุณอรรถ พูดจาให้ชวนรื่นรมย์หน่อยซิ!”ชายหนุ่มยิ้มยียวนเข้าใส่เพื่อนซี้ที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานรกเป็นรังหนูของเขา “ลมอะไรหอบท่านสารวัตรมาถึงนี้”“นี่นอกเวลาราชการแล้วไม่ต้องเรียกเต็มยศก็ได้ไอ้คุณวิสิทธิ์”อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบแบบเดียวกัน พร้อมยกถุงใส่เบียร์กระป๋องเย็นเฉียบครึ่งโหลวางบนโต๊ะทับหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งถูกโยนไปเมื่อครู่ ส่วนอีกถุงก็เป็นถั่วลิส่งกับลูกชิ้นปิ้งร้อนๆ กับแกล้มพอหาได้จากข้างถนน เพื่อนหนุ่มเจ้าของห้องผิวปากแล้วรีบกวาดขยะบนโต๊ะลงเพื่อความรื่นรมย์แบบชายหนุ่มก่อนที่จะกดรีโมทโทรทัศน์เปิดช่องเคเบิ้ล รายการฟุตบอลคู่หยุดโลกกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแต่วิสิทธิ์ก็รู้ว่าเพื่อนรักไม่ได้มาด้วยเหตุนี้เบียร์กระป๋องถูกยกซดไปครึ่งกระป๋องแล้ว สารวัตรอรรถก็เอ่ยขึ้นเบาๆ “ช่ว

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเส้นผมสีทองเป็นประกายสวยจนคนในบริเวณสนามบินต้องหันมองมอง เขาเดินไปจุดหมายของการมาเยือนประเทศแห่งนี้“คุณราฟาเอล วินสตัน ใช่ไหมครับ”เสียงหนึ่งทักขึ้นอย่างนอบน้อมและก้มศีรษะให้เล็กน้อยก่อนช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มผมทองตรงหน้า บรรจงพยายามยิ้มให้เป็นที่ประทับแต่อีกฝ่ายกลับเพียงก้มศีรษะให้เล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ท่าทีนิ่งสงบจนไม่อาจคาดเดาได้ว่าชายหนุ่มผู้สวมชุดสูทสีดำทั้งชุดและสวมแว่นกันแดดทรงกลมสีชาคนนี้คิดอะไรอยู่“ทางนี้ครับคุณ วินสตัน” “คุณบรรจงใช่ไหม?” ราฟาเอล วินสตันเพ่งมองผ่านกระจกสีชาของแว่นตา “ครับผมตัวแทนบริษัทR.A. แห่งประเทศไทย” บรรจงผายมือเป็นทีเชิญให้เดินไปข้างหน้า เพียงคล้อยหลังได้ไม่กี่ก้าว ชายวัยสี่สิบคนนี้ก็เหยียดยิ้มออกมาอย่างไม่อาจซ่อนความริษยาในตัวชายหนุ่มผมทองคนนี้ได้ เขาหยิบโทรศัพท์พุดคุยสองสามคำก่อนเดินตัวตรงไปทางประตูทางออกของสนามบิน“เอ่อ…แล้วกระเป๋าเดินทางของคุณ?”“ผมส่งมาก่อนแล้วไงครับ” เขาตอบด้วยสำเนียงไทยชัดเจน“รถมาแล้วครับ” บรรจงรีบกระวีกระวาดไปเปิดประตูรถBMWสีดำที่เข้ามาจอดเทียบฟุตบาทพอดี เมื่อทั้งคู่เข้าไปนั่งที่

“มีแฟนสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ตาโอ๊ต” จัสมินแกล้งกระซิบถาม “เพื่อนครับไม่ใช่แฟน” เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง เขาดึงข้อมือของเธอให้เดินตามเข้าไปในครัวเพื่อตัดปัญหาที่ต้องตอบคำถาม ยังไม่ได้บอกใครว่าเขาไปเจอเธอที่ไหน“ให้ช่วยอะไรไหม?” พลอยถามเมื่อเห็นในครัวเริ่มวุ่นวาย“นั่งเฉยๆ ตรงนั้น” อาพัทธ์ชี้นิ้วไปที่เก้าอี้ที่เขาเตรียมไว้ให้ ขนาดยัยอุ๋มน้องสาวของเขาเอง เขายังไม่ยอมให้เข้ามาในครัวแบบนี้เลย “แต่ฉันอยากช่วยนะ”เธอลุกขึ้นแล้วช่วยตั้งใจจะหยิบจานส่งให้ แต่ก็ดันพลาดทำจานหล่นแตก สายตาหลายคู่หันมองแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเพราะอาพัทธ์เป็นคนโปรดของจัสมิน อาพัทธ์ส่ายหน้าไปมาแล้วมาเก็บเศษจาน กระเบื้องบาดปลายนิ้ว หญิงสาวทำหน้ายุ่งไม่รู้จะจัดการแผลตัวเองยังไง“ไปทำแผลก่อนเถอะ ทางนี้คนเยอะแล้วไม่เป็นไรหรอก” เชฟบอกแล้วหันไปทำหน้าที่ของตัวเอง“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มจูงมือหญิงสาวมาด้านนอกพร้อมกล่องยาซึ่งมักจะมีคนเป็นแผลต้องใช้มันอยู่เสมอ ด้านหลังห้องครัวเป็นทางเดินออกไปลานจอดรถได้ บางคนหลบมาสูบบุหรี่ เขาพาเธอหาที่นั่งทำแผลให้“ทำแบบนี้ทุกคืนเลยเหรอ” เธอถามด้วยความสงสัย“ใช่”“เหมือนไม่ชอบ” เป็น

พลอยได้แต่พยักหน้ารับแล้วเดินตามไปปิดประตูบ้านให้เรียบร้อยตามที่อาพัทธ์สั่งเสมอ เธอแหงนหน้ามองไปชั้นบนแล้วตัดสินใจเดินไปที่ห้องนอนของเขา ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็รับรู้ว่าเขามักหลับไม่สนิทเสมอ ห้องนอนของเขาไม่ได้ล็อกประตู อาพัทธ์เคยพูดปนหัวเราะว่าอัญญาณีไม่ให้ยอมให้พี่ชายล็อกประตู เธอกลัวว่าวันไหนฝันไม่ดีจะเข้ามาขอความช่วยเหลือไม่ทัน หญิงสาวเอามือทาบประตูแล้วสงบใจแล้วฟังเสียงหายใจอึดอัด เธอตัดสินใจผลักบานประตูเข้าไปแล้วเดินไปที่เตียงนอนนั้น อาพัทธ์นอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมา เหงื่อชุ่มโชกเปียกใบหน้า เธอค่อยๆ นั่งลงข้างร่างที่เปลือยท่อนบน มือเรียวยกขึ้นแตะใบหน้าของเขาเบาๆ แล้วโน้นหน้าลงเหมือนกระซิบอะไรบางอย่าง หัวใจเริ่มเต้นจังหวะปกติเหมือนลมหายใจที่กลับมาคงที่ เธอใช้ชายแขนเสื้อซับๆ เหงื่อให้เขา ดูเขาผ่อนลมหายใจแต่ยังหลับตานิ่งอยู่ ดีแล้ว เธอไม่อยากปลุกเขา อยากให้เขาได้หลับและพักผ่อนมากๆ งานกลางคืนทำงานสวนเวลากับคนอื่นทำให้ชีวิตเสียสมดุล เธอตามเขาไปที่ทำงานทำให้ได้เห็น ได้รับรู้ว่าเขาต้องทำงานอะไรบ้าง แต่กระนั้นใบหน้าของเขามักมีรอยยิ้มอยู่เสมอ เธอเองก็รู้สึกราวกับว่า

“พี่พลอยเป็นอย่างไรบ้าง อยากเจอหมอโชคไหมคะ”“ไม่เป็นไรแล้ว ขอโทษที่ทำให้วุ่นวาย” เธอพูดเสียงแผ่วแล้วยิ้มเจือนเหมือนคนสำนึกผิดให้อาพัทธ์ “ว่าแต่เราเถอะ ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วล่ะ” “อ้าว ก็เขียนโน้ตแปะตู้เย็นไว้แล้วไงคะ วันนี้โรงเรียนมีเรียนครึ่งวัน” อัญญาณีย่นจมูก “หิวจังพี่โอ๊ต อุ๋มหิ้วท้องกลับมากินข้าวที่บ้านเลยนะ” “เพิ่งกินมาม่ากันไป” อาพัทธ์โล่งอกที่เห็นพลอยเป็นปกติได้อย่างเดิม “อะไรกัน มีพี่เป็นถึงผู้ช่วยกุ๊กเอ๊ย!เชฟแต่กินมาม่าเนี้ยนะ” น้องสาวตัวแสบทำเสียงสูงอย่างไม่เชื่อ “โน้นคนโน้นอยากกิน” อาพัทธ์พยักหน้าไปทางคนที่นอนอยู่แล้วดึงผ้าห่มขึ้นปิดครึ่งหน้าด้วยความเขินอาย “แต่มันอร่อยจริงๆนะ” หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้ ประโยคของเธอทำให้สองพี่น้องหัวเราะงอหงาย “ไป เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กินเอง” อาพัทธ์ผลักไหล่น้องสาวเบาๆแล้วหันไปยิ้มให้คนที่นอนอยู่“นอนพักผ่อนนะ มีอะไรก็เรียกได้”“ขอบคุณค่ะ”อาพัทธ์ปิดประตูห้องแล้ว ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง เธอคงจำไม่ได้ว่าจูบเขา ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปบอกน้องสาวที่กำลังเดินลงบันไดไปห้องครัว “วันนี้พี่จะลางานอยู่เฝ้าพลอยก็แล้วกัน ดูเหมือน