Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 89

ไฮโซขาช้อป...บอกแหล่งของถูก!!ยุคเศรษฐกิจรัดเข็มขัด ของดี ราคาถูก ใครล่ะ..จะไม่สนใจ ยิ่งเป็นสินค้าแบรนด์ดัง แต่ยังอยู่ในสภาพดีในราคาสุดถูก พอถึงฤดูกาลเซลแม้จะไกลเพียงไหน แต่ไฮโซน้อย-ใหญ่ต่างไม่ยอมพลาดยังตามไปจับจองให้จงได้...ลองมาดูกันสิว่า สาวๆ นักช้อปทั้งสี่คนนี้มีแหล่งช้อปของถูกในดวงใจที่ใดกันบ้าง “ส่วนใหญ่จะไปช้อปปิ้งต่างประเทศเฉลี่ยปีละครั้ง เพราะสินค้าหลายอย่างมีราคาถูกกว่าเมืองไทย ปกติไป “อเมริกา”จะเอ็นจอยมากเลยยิ่งเป็นช่วงเอาท์เล็ตทั้งซุปเปอร์สโตร์จะเป็นของเซลทั้งหมดเลย ถูกมาก และมีแบรนด์ดังๆ มาเซลทุกแบรนด์เลย เสื้อผ้าสวย คุณภาพดี เคยซื้อชุดราตรีมาชุดหนึ่งกี่ปี กี่ปีก็ยังใส่ได้ ไม่ล้าสมัย เพราะเวลาซื้อจะเลือกแบบกลางๆ ไม่หวือหวามาก ไม่ต้องนำสมัยมากก็จะใช้ได้เรื่อยๆ ถ้าตัวคนใส่รักษารูปร่างให้คงที่ เพราะเนื้อผ้ายังดี และแบบก็ไม่เชย ส่วนชุดทำงานปกติแต่งเรียบๆ เน้นใส่ชุดสูท เวลาเลือกซื้อก็เน้นสีสันให้ดูเรียบแต่สมาร์ต สีสันให้เป็นโทนสุภาพ ดังนั้นเวลาซื้อเสื้อผ้ามาแต่ละครั้งก็สามารถใส่ได้นาน“สำหรับแหล่งช้อปปิ้งในฝันเห็นจะเป็นอเมริกาหรือมิลาน เฉลี่ยปีหนึ่งจะไป3-4 ครั้ง ส่วนมากจะไปเอ

มาริสานั่งหน้าโน้ตบุ๊กแล้วเข้าไปกูลเกิ้ลเซิร์สหาอ่านดูเกี่ยวกับเกมReality ต่างๆ ปกติเธอไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แม้กระทั้งเอกสารที่เปมิกาให้มาอ่านก็เพิ่งจะเปิดดูเมื่อเช้านี่เอง ไม่รู้ว่าเราจะไปใส่ใจชีวิตคนอื่นทำไมนักหนา แต่ก็อย่างว่านั้นแหละนึกๆ ไปมาริสาก็อยากรู้ว่า พวกคุณหญิงคุณนายทั้งหลายเธอทำอะไรบ้าง อย่างพ่อแม่ของเธอที่เชียงใหม่ขนาดว่าเป็นเศรษฐีอันดับต้นๆ ของจังหวัด ก็ยังเห็นแม่นั่งซ่อมเสื้อผ้าเสื้อผ้าใส่เองอยู่ดี จะว่าไปก็มีแต่เธอนี่ละมั่งที่เป็นตัวละลายเงินของที่บ้าน…ไม่เอา!! ไม่คิดเรื่องนี้ดีกว่า ถึงยังไงตอนนี้เธอก็เริ่มคุมค่าใช้จ่ายต่างๆ เข้าที่เข้าทางขึ้นเยอะ หญิงสาวควรจะจิตใจจดจ่อกับการงานแต่เธอกลับนึกถึงสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นที่จ้องมองราวกับเธอเป็นขนมหวาน “แหวะ!” มาริสาเบ้ปากหงุดหงิดตัวเองไร้เหตุผล ยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เรียกสติไม่ให้เคลิ้มไปกับผู้ชายแบบนั้น “เบื่อนักเชียว พวกผู้ชายทีคิดว่าผู้หญิงจะง่ายไปเสียหมด!!” มาริสาเรียกไฟล์งานขึ้นมาดู จะเรียกว่า”งาน”ก็ไม่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์นักเพราะเป็นงานที่ไม่ได้เงินแต่เป็นงาน

มาริสาอ้าปากจะต่อว่าแต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่ามีมือใครบางคนสอดมาด้านหลังรัดเอวบางของเธอไว้ ร่างบางผงะไปด้านหลังเล็กน้อยก็ปะทะกับแผงอกกว้าง ยังไม่ทันหันกลับไปมองเธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังอยู่เหนือศีรษะ “มาอยู่นี่เองหรือที่รัก” “!!!” มาริสาเบิกตาโตอย่างตกใจไม่คิดว่าจะได้เจอผู้ชายปากร้ายที่นี่ “อ้อ! มีคนมาด้วยก็ไม่บอก” เตชินท์ฝืนยิ้มแล้วยักไหล่เดินจากไปอย่างไม่สนใจหญิงสาวอีก “นายธนา!” มาริสาต่อว่าไม่ดังนักเพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน “นายมาทำอะไรที่นี่!!” “ผมก็ตามคุณชายมานะซิ” ศิริชัชยังคงสนุกที่สวมบทเป็นธนา เขายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วกระชับเอวบางเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ทำให้สังเกตอะไรๆ ได้โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัว “คุณหนูมาริสามาคนเดียวได้ไง คนติดตามไม่มาด้วยเหรอครับ” เปมิกาที่ได้ยินสนทนาจากเครื่องสัญญาณสื่อสารถึงกับสะดุ้งแล้วแสร้งทำหน้าเคร่งขรึม แอบหวังในใจว่าจะได้เจอชายหนุ่มอีกคน “ฉันมาคนเดียวยะ” มาริสาพยายามแกะแขนที่รัดรอบเอวเธอออก “นายถือดียังไงมาทำแบบนี้ ปล่อยได้แล้วนะ” “แหม! ก็ผมไม่ค่อยได้มางานแบบ

ธนามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชม ระหว่างทีเขาค้นข้อมูลเพื่อสืบประวัติมาริสา มันทำให้เขาได้รู้จักเปมิกาไปด้วย เธอเป็นผู้หญิงเก่งและน่ารัก แม้ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเช่นเมื่อครู่ที่ถูกเจ้านายเรียกมาสั่งเก็บรายการฯ ของเธอ หญิงสาวยังไม่โวยวายหรือกรีดร้องสักนิด แต่เขารู้ว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมเขาง่ายๆ เธอเหมือนคนที่พร้อมจะลุกขึ้นสู้ตลอดเวลาที่มีโอกาสเปมิกาไม่อยากยอมรับเลยว่า การเข้าใจผิดของเธอนั้นจะนำเรื่องยุ่งๆ กลับมาสู่ตัวเองได้มากมายขนาดนี้ และในขณะเดียวกันเธอกลับรู้สึกดีที่รู้ว่าเขาไม่ใช่ ‘คุณชายศิริชัช’ แต่เป็น ‘ธนา’ ผู้ติดตามและเป็นผู้ช่วยของคุณชายศิริชัช ธนาเปิดแนะนำตัวเองรวมทั้งประวัติที่แท้จริงอย่างไม่ปิดบัง ดูเขามั่นใจกับการเป็นลูกคนรับใช้ในบ้านที่มุ่งมั่นศึกษาจนสำเร็จในระดับปริญญาโทและเข้ามาช่วยงานในบริษัทของม.จ.ชัชวาล บิดาของคุณชายศิริชัช“คุณไม่ต้องกังวลหรอก ทางบริษัทฯ ไม่ไล่คุณออกแน่นอน” ธนาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ “ข้อเสนอและข้อตอบแทนที่ทางเรามอบให้บริษัทฯของคุณเป็นที่น่าพอใจทั้งสองฝ่าย เจ้านายคุณดูท่าจะมีความสุขกับข้อเสนอของเราด้วยซ้ำ”

“คุณหอมไปทั้งตัวเลย...ที่รัก” ‘ที่รัก’ ถ้อยคำของเขาทำให้ร่างกายของหญิงสาวแทบจะละลาย เธอสะดุ้งเมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนลงไปที่กึ่งกลางความเป็นอิสตรี สิ่งที่ไม่เคยคาดคิดหรือจินตนาการได้เกิดขึ้น ชายหนุ่มแหวนเรียวขาแยกออกแล้วเขาก็ทำตัวเป็นผีเสื้อหนุ่มดูดกินน้ำหวานจากดอกไม้ ร่างกายดอกไม้พลิ้วไหวตามแรงปรารถนา ระลอกแล้วระลอกเล่าที่ผีเสื้อหนุ่มปรนเปรอดอกไม้จนเธอหวีดร้องออกมาอย่างไม่เคยเป็น หญิงสาวคิดว่านั่นคือจุดจบของอารมณ์หฤหรรษ์ ทว่าศิริชัชทำให้รู้ว่ามันเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก เมื่อร่างใหญ่แทรกแก่นกายเข้ามาอย่างลึกล้ำและแนบสนิท เธอผวาเฮือกใหญ่กอดเขาไว้แน่น ชายหนุ่มจูบริมฝีปากหวานอย่างปลอบโยนและค่อยๆ เพิ่มความร้อนแรงให้เธอที่ละน้อย สะโพกของเขาทำงานอย่างรู้หน้าที่ให้ตายเถอะ! เขาไม่เคยรู้สึกดีอย่างนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาปรารถนาจะครอบครองเธอไม่ให้ใครได้แนบชิดหญิงสาวอีก ต้องมีแต่เขาเท่านั้นที่ได้ครอบครองเธอเช่นนี้ ทุกขณะที่โหมร่างกระแทกใส่หญิงสาว เขาคิดได้แค่เพียงว่าจะไม่ให้ใครพรากเธอไปจากเขา ทางเดียวเท่านั้นคือ...“ไม่...ไม่ไหว...ไม่ไหวแล้ว”“ผมอยู่นี่