Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 101 - Bab 110

ในตอนนี้แม้คนตัวเล็กจะหูอื้อตาลายไปหมด แต่หญิงสาวก็รับรู้แล้วว่าความดิบเถื่อนของบุรุษเป็นแบบใด เพราะนางเพิ่งจะได้รับมันมาจากบุรุษบนร่างในตอนนี้เดิมทีไหลเยี่ยนฟางคิดว่าหลังจากเสร็จสมในครั้งนี้แล้ว นางคงได้นอนพักผ่อนสักครู่ ก่อนจะกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ส่วนฤทธิ์ยาที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดในตัวนางนั้น หญิงสาวคิดว่าปล่อยไว้สักพักก็คงหายไป แต่ไม่รู้ว่าฤทธิ์ยาในตัวของเฟยห้าวอันยังไม่หมดไป หรือเป็นเพราะไฟราคะที่ยังโหมอยู่ในกายของเขา ที่ยังมอดไหม้ไม่หมดกันแน่ จึงทำให้อ๋องหนุ่มที่ล้มตัวลงนอนทับร่างของหญิงสาว ลุกขึ้นมาประกบปากจูบนางอีกครั้งไหลเยี่ยนฟางที่ไร้เรี่ยวแรงแทบจะจับจังหวะการจูบของเขาเอาไว้ไม่อยู่ ทว่านางก็ปล่อยให้ปลายลิ้นของตัวเอง พลิ้วไหวไปตามแรงสอดใส่ของปลายลิ้น ที่แสนซุกซนของอ๋องหนุ่มอย่างไม่คิดขัดขืนเพียงไม่นานเฟยห้าวอันก็ผละปากออก ก่อนจะกระซิบเสียงหอบกระเส่าที่ข้างหูของคนใต้ร่าง “ในเมื่อข้าช่วยเจ้าแล้ว ครานี้ก็ถึงตาเจ้าช่วยข้าบ้าง พวกเราจะได้ไม่มีเรื่องติดค้างกันอีก”อ๋องหนุ่มตรัสจบก็ขบใบหูของสตรีตระกูลไหลเบา ๆ ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปาก

“ท่านองครักษ์หาน ตกลงว่าท่านเห็นคุณหนูไหลบ้างหรือไม่เจ้าคะ?”หานเปี๋ยหลีคิดว่าถ้าเขาตอบว่าไม่เห็นไหลเยี่ยนฟาง สาวรับใช้ของเยว่ซูซินจะต้องรีบไปแจ้งเจ้านายของนางอย่างแน่นอน ครานี้ทั้งจวนก็คงอลหม่านช่วยกันตามหา ทว่าหากเขาตอบว่าอยู่ภายในห้องเรือนรับรอง ฉุยฉุยย่อมต้องขอเข้าไปดูอาการของไหลเยี่ยนฟางเป็นแน่ เช่นนั้นเรื่องฉาวโฉ่ที่เกิดขึ้นก็คงไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้อีกต่อไปทว่าในขณะที่องครักษ์คนสนิทของเฟยชินอ๋องกำลังขบคิดหาคำตอบที่เหมาะสมอยู่นั้น คุณหนูสามของจวนเยว่ก็เดินมาพอดี“ฉุยฉุยเกิดอันใดขึ้น?” เยว่ซูซินเอ่ยถามพลางย่นหัวคิ้ว เมื่อเห็นว่าสาวใช้ที่นางให้คอยดูแลสหาย ยืนพูดคุยอยู่กับองครักษ์คนสนิทของญาติผู้พี่ ทว่ากลับไร้เงาของชายหญิงที่นางอยากเจอก่อนหน้านี่ที่ฉุยฉุยกลับมารายงานว่าไหลเยี่ยนฟางต้องการไปสูดอากาศหายใจนั้น เยว่ซูซินก็รู้สึกเป็นห่วงสหายอยู่ไม่น้อย เดิมทีนางคิดว่ารออีกสักพักจะเดินไปดูไหลเยี่ยนฟาง แต่ครั้นเห็นว่าเฟยห้าวอันขอตัวท่านปู่ออกจากงานเลี้ยงไปยังเรือนรับรอง หญิงสาวก็ไม่คิดเดินไปหาสหาย เพราะกลัวว่าหากทั้งสองบังเอิญได้เจอกัน การที่นางเดินผ่านไปนั้น อาจทำลายโอกาสของสหายได้แต่

“ฤทธิ์ยาในตัวท่านอ๋องยังไม่หมดอีกหรือเพคะ?” หญิงสาวถามเสียงอ่อย ๆ ด้วยความเขินอายมุมปากของห้าวอันอ๋องกดลึกลงเมื่อได้ยินคำถามจากหญิงสาว ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอตามมา ทว่าเขาไม่คิดแกล้งให้หญิงสาวต้องอายนานนัก เพราะกลัวว่าประเดี๋ยวจะมีคนมาที่เรือนรับรองมากยิ่งขึ้น เนื่องจากตัวเขาและสตรีตระกูลไหล ออกมาจากงานเลี้ยงนานเกินไปจนอาจมีคนจับสังเกตได้“เจ้ายังมีแรงพอกลับเข้าไปในงานเลี้ยงหรือไม่?”ถึงการร่วมรักครั้งนี้จะเป็นเพราะฤทธิ์ยา ทว่าชายหนุ่มก็ยังพอจดจำเรื่องที่ตนเองกระทำลงไปได้อยู่หลายส่วน จึงรู้ว่าตนเองนั้นไม่ได้เบามือกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างที่ควรจะทำไหลเยี่ยนฟางพยักหน้าเนิบนาบอย่างอาย ๆ แต่ทันทีที่หญิงสาวลุกขึ้นนั่งก็ต้องร้องออกมา เพราะช่องทางด้านล่างที่บวมแดงจากการโดนรังแกอย่างหนักหน่วง“ไม่ไหวก็ไม่ต้องลุก ประเดี๋ยวข้าจะออกไปเอง ส่วนเจ้าก็พักผ่อนอยู่ที่นี่เถอะ” เฟยห้าวอันมองใบหน้าหญิงสาวสีหน้าเจือความรู้สึกผิดอยู่จาง ๆ น้ำเสียงของเขาค่อนข้างกระชับอย่างคนที่เคยชินกับการออกคำสั่งทหารมานาน“เพคะ” ไหลเยี่ยนฟางก้มหน้ามองต่ำ ในหัวได้แต่คิดหาคำพูดกับบุรุษตรงหน้าว่าจะเริ่มต้นเช่นไรดี จ

ขณะที่ห้าวอันอ๋องกำลังช่วยแต่งกายให้หญิงสาวด้วยท่าทางเงอะงะไม่ช่ำชอง เสียงฝีเท้าของคนทั้งสี่ก็เดินมาถึงหน้าห้องรับรองที่เฟยห้าวอันกับไหลเยี่ยนฟางอยู่ อ๋องหนุ่มรู้ว่าเรื่องนี้คงไม่อาจปิดบังพี่ชายของเขาได้อยู่แล้ว และการที่เสด็จพี่ของเขารู้ก็ไม่ได้สร้างความลำบากหรือยุ่งยากให้กับเขา แต่กับญาติผู้น้องนั้นต่างกันเพราะหากเยว่ซูซินรู้ว่าเขารังแกสหายรักของนาง ญาติผู้น้องของเขาย่อมไม่มีทางรอจนเขาสืบสาวราวเรื่องให้กระจ่างได้เป็นแน่ ไม่เพียงเท่านั้นญาติผู้น้องคนนี้จะต้องรีบไปทูลฟ้องเสด็จแม่เสด็จพ่อของเขา เพื่อให้ทั้งสองพระองค์มากดดันให้เขารับผิดชอบสหายของนางอย่างแน่นอนเรื่องรับผิดชอบไหลเยี่ยนฟางอ๋องหนุ่มไม่คิดจะหลบหลีก เพียงแต่เขาไม่อยากให้ผู้คนล่วงรู้ว่าคุณหนูตระกูลไหลแอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับเขาก่อนแต่งงาน เพื่อรักษาชื่อเสียงของหญิงสาวเอาไว้ ส่วนตัวเขานั้นมีเรื่องอื้อฉาวมากมายอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีเรื่องใดที่เขาเก็บเอามาใส่ใจสักครา ดังนั้นหากจะมีเพิ่มอีกสักเรื่อง ก็หาใช่เรื่องสลักสำคัญอันใดกับเขาไม่“คุณหนูไหล! เรื่องที่เจ้าถูกวางยากำหนัดมีใครรู้เรื่องหรือไม่” ห้าวอันอ๋องจงใจเอ่ยเรียกหญิงสาว เ

“พวกท่านยังคิดว่าข้าลำเอียงอยู่หรือไม่?”เพียงเหล่าบุรุษได้ยินสาเหตุที่เยว่ซูซินเป็นโกรธเป็นแค้นแทนสหาย แต่กลับไม่แสดงท่าทีใด ๆ ยามที่รู้ว่าเฟยห้าวอันถูกวางยา ความรู้สึกผิดจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบุรุษหนุ่มทั้งสี่ทันทีทว่าเพียงครู่เดียวชายหนุ่มทั้งสามก็ต่างหันไปมองเฟยห้าวอันเป็นสายตาเดียวกัน สายตาของพวกเขาเจือแววตำหนิเบา ๆ ทั้งสามจ้องมองราวกับจะถามอ๋องหนุ่มว่า ‘เขาจะรับผิดชอบไหลเยี่ยนฟางอย่างไร’อ๋องหนุ่มเห็นสายตาสามคู่มองมาที่ตน ก็กระแอมขึ้นมาสองสามครา เพื่อหลบเลี่ยงสายตาจากคนทั้งสาม ก่อนจะเอ่ยชวนให้ทุกคนกลับเข้าไปในงานเลี้ยง ทว่ายังไม่ทันที่เสียงของอ๋องหนุ่มจะดังขึ้น เสียงของญาติผู้น้องก็ดังขึ้นมาเสียก่อน“จริงสิท่านองครักษ์หาน! ตอนที่ท่านยืนเฝ้าเรือนรับรองอยู่ มีผู้ใดมาที่เรือนรับรองบ้างหรือไม่” เยว่ซูซินเอ่ยเสียงขึงขังจริงจังปนความขุ่นเคืองจาง ๆเนื่องจากสตรีตระกูลเยว่รู้ว่ายากำหนัดไม่ใช่ยาพิษที่มุ่งหวังให้อีกฝ่ายถึงตาย ดังนั้นคนที่วางยา หรือผู้สมรู้ร่วมคิดย่อมกลับมาจัดการตามแผนที่วางเอาไว้ให้สำเร็จลุล่วงหานเปี๋ยหลีได้ยินคำถามก็หันไปมององครักษ์ถัง เมื่อเห็นท่าทีไร้กังวลของถัง