Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 111 - Bab 120

เมื่อโอรสมังกรทั้งสองเดินมาจนเกือบถึงงานเลี้ยง ก็หยุดฝีเท้ารอญาติผู้น้องที่ก้าวเท้าถี่เดินตามมา ครั้นหญิงสาวมาถึงพวกเขาก็หาได้รีบเร่งจะเดินเข้าไปในงาน บุรุษหนุ่มทั้งสองรอจนเสียงหายใจของเยว่ซูซินนิ่งสงบก่อน จึงค่อยเดินเข้าไปในงานเลี้ยงพร้อมกันเมื่อสามร่างสง่างามปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง สายตาของคนทั้งงานต่างจับจ้องไปที่จุดเดียว เสียงพูดคุยจอแจเมื่อครู่พลันเงียบกริบลงราวกับถูกมนต์สะกด เหล่าครอบครัวของขุนนางและผู้สูงศักดิ์ต่างหยุดชะงัก สายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและยำเกรงทอดมองไปยังบุรุษสายเลือดมังกรทั้งสอง ท่วงท่าการเดินของพวกเขาดูมั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจ ประหนึ่งเมฆาที่เคลื่อนคล้อยอย่างองอาจ ขณะที่ญาติผู้น้องซึ่งขนาบข้างมานั้น ก็ดูโดดเด่นไม่แพ้กัน เสริมให้รัศมีของกลุ่มคนชุดนี้ดูสูงส่งจนยากจะละสายตาแม้แต่ท่านผู้เฒ่าเจ้าของวันเกิดอย่างเยว่เยี่ยนคุน ยังอดยิ้มอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ แววตาที่ฝ้าฟางกลับทอประกายแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‘หลานชายหลานสาวของข้าช่างสง่างามองอาจหาใครเปรียบเสียจริง พวกเจ้าคือของขวัญอันล้ำค่าที่สุดแล้ว’ เยว่เยี่ยนคุนกระหยิ่มอยู่ในใจสำหรับแม่นางน้อยและชายหนุ่มในงานเล

“เจ้าช่างสารเลวนัก! จิตใจของเจ้าทำด้วยสิ่งใดกันแน่ ถึงได้กล้าลากพี่ชายแท้ ๆ ของตนเองลงไปแปดเปื้อนในแผนการโสมมเช่นนี้ เจ้าเห็นข้าเป็นเพียงหมากเดินเกม หรือเห็นข้าเป็นบุรุษมักมากที่พร้อมจะย่ำยีสตรีตามคำสั่งของเจ้าอย่างนั้นหรือ ความรักความเมตตาที่ข้ามอบให้เจ้ามาตลอดหลายปี วันนี้ข้าเพิ่งรู้ซึ้งว่ามันคือการบ่มเพาะอสรพิษไว้ข้างกายชัด ๆ” เสียงตวาดขององครักษ์หนุ่มดังกึกก้องด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านถึงขีดสุด ถังอวี่หนิงง้างมือขึ้นสูง ฝ่ามือใหญ่เงื้อขึ้นกลางอากาศ เตรียมจะฟาดลงบนใบหน้านวลของน้องสาวเพื่อเรียกสติ แรงลมจากวงแขนนั้นแรงเสียจนปอยผมของหญิงสาวปลิวไสว“พี่ใหญ่!” นางอุทานออกมาเสียงหลง พร้อมกับหลับตาแน่น ร่างกายสั่นสะท้านดุจใบไม้ต้องลมทว่าในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือจะปะทะผิวแก้ม มือหนากลับหยุดชะงักอยู่กลางอากาศ นิ้วมือของเขาสั่นระริกด้วยความขัดแย้งในใจ ภาพของน้องสาวตัวน้อยที่เคยวิ่งตามหลังเขาในวัยเยาว์ บวกกับภาพดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความเคารพรัก พลันซ้อนทับขึ้นมาในมโนสำนึกถังอวี่หนิงขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อแล้วค่อย ๆ ลดมือลงอย่างช้า ๆ ด้วยความโกรธที

เรือนโม่ลี่จูทันทีที่งานเลี้ยงเลิกราเยว่ซูซินก็รุดไปรับไหลเยี่ยนฟางจากเรือนรับรองด้วยความห่วงใย นางประคองสหายรักกลับมายังเรือนโม่ลี่จูอันเป็นที่พำนักส่วนตัว เพื่อให้สหายพักผ่อนได้เต็มที่ครั้นจัดแจงให้สหายได้เอนกายพักผ่อนเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวเจ้าของจวนจึงขอตัวออกมาสะสางธุระที่ยังค้างคาให้สิ้นซาก“เจ้านอนพักให้เต็มตื่นเถอะ เรื่องคนชั่วพวกนั้น ข้ามิปล่อยให้ลอยนวลไปได้เป็นแน่”ไหลเยี่ยนฟางส่งยิ้มอ่อนจาง ๆ ให้สหายรักแทนคำขอบคุณ เมื่อเยว่ซูซินเห็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าของอีกฝ่าย ก็มิเอ่ยคำใดให้มากความ นางเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูง คุณหนูเจ้าของจวนจัดระเบียบอาภรณ์ให้เข้าที่ด้วยท่วงท่าสง่างาม แสงเทียนในห้องสั่นไหววูบหนึ่งตามแรงของชายอาภรณ์ ที่สะบัดพลิ้วยามนางก้าวเท้าเดินออกไปทันทีที่คุณหนูสามเยว่ก้าวพ้นธรณีประตู รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่ก็เลือนหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาที่เข้าปกคลุมใบหน้างาม นางก้าวเดินไปตามระเบียงไม้อย่างเงียบเชียบ ราวกับพยัคฆ์สาวที่กำลังออกล่าเหยื่อ เยว่ซูซินมุ่งหน้าไปยังสวนด้านข้างเรือนเพื่อรอเผชิญหน้ากับสตรีตระกูลโต้วอีกด้านหนึ

ต้นเหตุที่ทำให้คุณหนูตระกูลโต้วตัดสินใจลงมืออย่างบุ่มบ่ามโดยไม่รอให้เฟยห้าวอันเดินทางไปยังวัดเจียหลุนตามแผนเดิม ก็เพราะสายตาที่อ๋องหนุ่มใช้มองไหลเยี่ยนฟางนั้น มันช่างบาดตาจนนางมิอาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป เมื่อบวกกับได้ยินกระแสรับสั่งจากองค์รัชทายาทว่า เยว่ซูซินรับสินบนเพื่อเปิดทางให้สหายได้ใกล้ชิดโอรสมังกรทั้งสอง คุณหนูตระกูลโต้วก็ยิ่งมิอาจนิ่งเฉยปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตาได้แผนการของโต้วถานอินที่วางไว้ช่างเรียบง่าย ทว่ากลับซ่อนเร้นเต็มไปด้วยพิษสง เริ่มจากการวางยาห้าวอันอ๋องแล้วแสร้งนำน้ำแกงสร่างเมามาถวายเพื่อเข้าหา หากหยกชิ้นนี้มิใช่ของเขา นางก็เพียงแค่อ้างว่าตนเองความจำเลอะเลือน แล้วรอกาลเวลาให้พิษราคะกำเริบโหมกระหน่ำ เพื่อที่นางจะได้กลายเป็นยาถอนพิษเพียงหนึ่งเดียวให้แก่เขาแต่หากทว่าสวรรค์มีตา และหยกในมือนี้นั้นคือของเฟยห้าวอันจริง บุรุษผู้สูงศักดิ์ย่อมต้องเกิดความเวทนาอาวรณ์ในรักครั้งเก่า และยินดีโอบรับนางเข้าสู่ชายคาตำหนักอ๋องในฐานะพระชายาด้วยความเต็มใจเป็นแน่หมากตานี้หญิงสาวตระกูลโต้วทุ่มหมดตัว มิใช่เพียงเพื่อเกียรติยศ แต่เพื่อช่วงชิงบุรุษที่นางหมายตามาครองคู่ให้จงได้เ

“ส่วนเรื่องที่เหลือค่อยหารือกันวันหน้าเถิด ยามวิกาลเช่นนี้หากผู้ใดมาพบเข้า ชื่อเสียงของเจ้าจะด่างพร้อยจนกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านเอาได้”ห้าวอันอ๋องทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะหมุนกายเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาหนักแน่นทว่ารีบร้อนประหนึ่งต้องการจะหนีไปให้พ้นจากความจริงที่บิดเบี้ยวนี้ เขาทิ้งให้โต้วถานอินยืนกำหยกในมือแน่นท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมสวนกว้างแม้หญิงสาวจะรอดพ้นจากข้อหาวางยามาได้ด้วยหยกพกชิ้นนี้ ทว่าความเย็นชาที่สัมผัสได้จากอ๋องหนุ่มเมื่อครู่ กลับทำให้นางรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจภายใต้รัตติกาลอันสลัว เฟยห้าวอันสาวเท้าจากมาอย่างเร่งร้อน คิ้วเข้มขมวดมุ่นอยู่ภายใต้หน้ากากเงิน ความคิดในมโนสำนึกพันกันยุ่งเหยิงราวกับแผนผังศึกอันซับซ้อน‘หากมิใช่โต้วถานอินที่ลงมือ เช่นนั้นใครกันเล่าที่เป็นคนวางยากำหนัดข้า และจัดฉากละครฉากใหญ่ทั้งหมดนี้ขึ้นมา’ภาพใบหน้าที่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของไหลเยี่ยนฟาง ผุดขึ้นมาในมโนสำนึกอีกครั้ง ‘หรือว่าแท้จริงแล้วสตรีนางนั้นเพียงแสร้งทำเป็นผู้โชคร้ายที่ถูกข้ารังแก เพื่อผูกมัดข้าไว้ด้วยพันธะแห่งเกียรติยศและฐานันดร’ทว่าเพียงครู่เดียวเฟยห้าวอัน ก