All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 121 - Chapter 130

ทางด้านตำหนักบรูพาแสงอรุณสาดส่องลอดบานหน้าต่างของตำหนักบูรพา ทว่าบรรยากาศกลับเย็นยะเยือกจนเสียดกระดูก องค์รัชทายาทห้าวซุนประทับนิ่งหลังโต๊ะทรงอักษร ทรงพลิกตำราด้วยท่าทีเรียบเฉยประหนึ่งเรื่องอัปยศเมื่อคืนเป็นเพียงภาพมายา สายพระเนตรที่ทอดมองสหายรักนั้นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น จนถังอวี่หนิงรู้สึกคล้ายถูกพันธนาการด้วยความเงียบที่แหลมคมยิ่งกว่าคมดาบจนในที่สุดองครักษ์ถังก็ไม่อาจทนต่อเมตตาธรรม ที่ฉาบไว้บนความห่างเหินได้อีกต่อไป เขาสืบเท้าไปเบื้องหน้าแล้วทิ้งเข่ากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะก้มศีรษะจรดหลังมือที่ประสาน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าทว่าเด็ดเดี่ยว“กระหม่อมมีความผิดมหันต์! เรื่องอัปยศที่อุบัติขึ้น” องครักษ์หนุ่มสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกขวัญ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เดิมพันด้วยชีวิต“ความผิดมหันต์นี้ กระหม่อมขอน้อมรับไว้แต่เพียงผู้เดียว ขอพระองค์ทรงลงทัณฑ์ประหารชีวิตกระหม่อมเสีย เพื่อให้ความลับนี้ถูกฝังกลบไปพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของข้า ขอเพียงทรงเมตตาละเว้นน้องสาวผู้โง่เขลา และโปรดรักษาเกียรติแห่งตระกูลถังไว้ด้วยเถิด”ทั่วทั้งห้องพลันตกสู่ความเงียบงันจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงจังหวะหัวใจที่เ

ส่วนเฟยห้าวอันผู้ที่เพิ่งเผชิญกับความแตกสลายของภาพมายาในอดีต บัดนี้ร่างที่เคยสั่นเทาด้วยโทสะพลันกลับนิ่งสงบลงอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นลงฉับพลัน แววตาที่เคยทอดมองอสรพิษในคราบคนรักเก่า ครานี้หลงเหลือเพียงความว่างเปล่าที่เด็ดเดี่ยว ประหนึ่งเทพสงครามผู้ไร้หัวใจโอรสสวรรค์ผู้เคยเย็นชาจนหน้าอินทร์หน้าพรหมต่างต้องขยาด บัดนี้ได้ฟื้นคืนจิตวิญญาณแห่งมังกรผู้ปกครองอีกครั้ง เขาสูดลมหายใจลึก ราวกับจะขับไล่เศษเสี้ยวของความโง่เขลาที่เหลืออยู่ให้มลายหายไปสิ้น พร้อมที่จะสลัดทิ้งเยื่อใยที่เคยเหนี่ยวรั้งเขาไว้กับอดีตอันจอมปลอมมังกรหนุ่มทั้งสองทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าเยว่เยี่ยนคุน ท่วงท่าสง่างามและมั่นคงดุจขุนเขา ไร้ซึ่งร่องรอยของบุรุษผู้ลุ่มหลงในตัณหาหรือพันธนาการส่วนตัวอีกต่อไปเฟยห้าวซุนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก ทว่าเปี่ยมด้วยความระแวดระวัง “ท่านตา แม้ตระกูลถังจะเป็นขุนนางใหม่ที่มีเพียงท่านอาจารย์ป๋อเหวินและอวี่หนิงเป็นเสาหลัก ทว่าเบื้องหลังของถังฮูหยินกลับเป็นตระกูลเหออันเก่าแก่ บิดาของนางยังคงนั่งแท่นเสนาบดีกรมคลัง กุมบังเหียนการเงินของแผ่นดินไว้อย่างมั่นคง อีกทั้งหากลงทัณฑ์ถังอวี่ถ

เยว่ซูซินประดับรอยยิ้มหวานส่งให้ผู้เป็นปู่ ก่อนจะเบือนใบหน้าหมดจดกลับมายังชายหนุ่มสายเลือดมังกรทั้งสอง“ญาติผู้พี่ทั้งสองมารายงานท่านปู่เพียงเท่านี้หรือเจ้าคะ? แล้วเรื่องที่สั่งให้องครักษ์หานไปตรวจสอบเมื่อวานนี้เล่า มิมีความคืบหน้าอันใดเลยหรือ?”เยว่ซูซินกวาดสายตาคมกริบมองบุรุษหนุ่มทั้งสอง แม้ห้าวอันอ๋องจะสวมหน้ากากเงินปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ทว่าผิวพรรณที่เปลี่ยนสีไปเล็กน้อย บวกกับแววตาที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก็เพียงพอจะทำให้ซูซินมองเห็นพิรุธที่ซ่อนอยู่“มิใช่ว่าพวกท่านรู้ตัวคนบงการอยู่เต็มอก ทว่าเพราะคนผู้นั้นเป็นคนสนิทชิดเชื้อ จึงคิดจะร่วมมือกันปิดบังข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ?”น้ำเสียงของเยว่ซูซินยังคงนุ่มนวล ทว่ากลับกดดันจนบรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงอย่างฉับพลัน สายตาของหญิงสาวยังคงจ้องมองเฟยห้าวอันนิ่ง ราวกับกำลังกดดันให้อ๋องหนุ่มคายความจริงออกมาด้วยตนเอง“จะ...จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร!” เฟยห้าวซุนรีบปฏิเสธเสียงสูงจนผิดปกติ เขาพยายามเอ่ยแก้ต่างแทนเฟยห้าวอัน เพราะรู้ดีว่าน้องชายนั้นปั้นหน้าโกหกมิเก่ง หากปล่อยให้เยว่ซูซินซักไซ้ต่อไป มีหวังความลับคงแตกพ่ายตั้งแต่น้ำชาถ้วยแรกเป็นแน่

ทันทีที่ขบวนรถม้าของตระกูลเยว่พ้นประตูหลังไป บรรยากาศที่เคยเงียบงันจนน่าอึดอัดก็พังทลายลงด้วยเสียงฝ่ามือที่กระทบใบหน้าอย่างรุนแรง“เพียะ!”แรงตบจากฝ่ามือของอัครเสนาบดีโต้ว ส่งร่างของโต้วถานอินให้ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นที่เจิ่งนองไปด้วยหยาดเลือดชั่วของสาวใช้ มุมปากของหญิงสาวแตกยับเยินจนหยาดหยดสีแดงฉานไหลซึมออกมา นางเงยหน้าที่บวมช้ำมองผู้เป็นปู่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด“ท่านปู่! หลาน...”“หุบปากนังเด็กแพศยา!” เสียงตวาดของโต้วจื่อจิงดังสนั่นกึกก้องไปทั่วลานบ้าน บ่าวไพร่ที่ยืนรายล้อมต่างก้มหน้าตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดผวา“เจ้าเห็นหรือไม่ว่าวันนี้เกียรติยศที่ข้าสร้างมาค่อนชีวิต ถูกเจ้าทำลายลงเพียงเพราะความโง่เง่าของเจ้า เจ้ากล้าวางยากำหนัดใส่เชื้อพระวงศ์ในจวนของกัวจั้ง เจ้าอยากให้คนตระกูลโต้วถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรหรืออย่างไร”โต้วหลัวจือผู้เป็นบิดาขยับกายหมายจะเข้ามาชี้แจง ทว่าเมื่อสบสายตาที่ลุกเป็นไฟของบิดาตนเอง เขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงด้วยความขลาดเขลา ชายวัยกลางคนทำได้เพียงมองดูบุตรสาวสุดที่รัก ประดุจแก้วตาดวงใจถูกพิพากษาอย่างไร้ทางสู้“เพราะเจ้าเป็นสายเลือดคนเดียวที่เหลืออยู่ ข้าจึงจะละเว้นโทษ

หลังจากถังอวี่หนิงออกจากเรือนอวี่จิ่นเพื่อมุ่งหน้าไปยังตำหนักบูรพา ถังอวี่ถงก็ฝืนความระทมรีบเก็บข้าวของที่จำเป็นพร้อมตั๋วเงิน และทองหยองที่ผู้เป็นพี่มอบไว้ให้ด้วยมือที่สั่นเทา ทุกสัมผัสในเรือนที่เคยอบอุ่นมาตั้งแต่เยาว์วัย บัดนี้กลับเย็นเยียบและแปลกแยก ราวกับสถานที่แห่งนี้มิใช่ที่ทางของนางอีกต่อไปแล้วหญิงสาวทรุดกายลงเขียนจดหมายล่ำลาบิดามารดาและพี่ชาย ด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูจนตัวอักษรบนกระดาษพร่าเลือน ด้วยมิกล้าสู้หน้าบุพการีผู้ทรงเกียรติในสภาพสตรีชั่วช้าที่ทำลายวงศ์ตระกูลลงด้วยมือของตนเอง จดหมายฉบับนี้จึงเป็นเพียงสิ่งเดียวที่นางทิ้งไว้แทนคำขอโทษ อันกลั่นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจที่แตกสลายถังอวี่ถงวางจดหมายไว้บนโต๊ะหนังสืออย่างเบามือ ราวกับเกรงว่าเสียงกระดาษที่กระทบโต๊ะจะปลุกความระทมในใจให้ตื่นขึ้น นางรู้ดีว่าอย่างไรพี่ชายก็ต้องกลับเข้ามาที่นี่อีกเป็นแน่ ก่อนจะตัดใจก้าวออกจากเรือนอวี่จิ่นท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมา ทว่าความสว่างไสวนั้นกลับมิได้ส่งผ่านความอบอุ่นแก่หัวใจที่หนาวเหน็บของนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อถังอวี่ถงเดินมาถึงประตูจวน พ่อบ้านชราที่ยืนรอยู่ก็เ