Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 201 - Bab 210

“ในเมื่อท่านอัครเสนาบดีโต้วและใต้เท้าทุกท่าน อยากชดใช้ความเลินเล่อของตนให้แก่คลังหลวงด้วยทรัพย์สินครึ่งจวน เช่นนั้นก็ทำตามอย่างที่เหล่าใต้เท้าต้องการเถิดเพคะ เพียงแต่...การที่อ้างว่าตนเองไม่รู้ไม่เห็น ซ้ำยังเพิ่งจะทราบเรื่องราวชั่วช้า ย่อมเป็นคำตอบที่ชี้ชัดว่าพวกใต้เท้าช่างไร้ความสามารถ และหูตาฝ้าฟางเกินกว่าจะแบกรับภาระบ้านเมืองได้ เช่นนั้น...ก็คงไม่เหมาะที่จะนั่งอยู่ในตำแหน่งใหญ่โตเพื่อถ่วงความเจริญของแผ่นดินอีกต่อไป”สิ้นประโยคเด็ดขาดของหญิงสาวตระกูลไหล กลุ่มขุนนางที่เป็นสมัครพรรคพวกของตระกูลโต้ว ที่ยามแรกแอบคิดว่าตนเองจะรอดพ้นความผิดด้วยการสละทรัพย์ครึ่งหนึ่ง บัดนี้ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยความตระหนกตกใจ หลายคนถึงกับหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยามเมื่อตระหนักได้ว่าสตรีตระกูลพ่อค้าผู้นี้มิได้ต้องการเพียงแค่เงินคืน แต่สิ่งที่นางกำลังจะลิดรอนไปคืออำนาจและหมวกขุนนางของพวกเขา‘สตรีแพศยาแซ่ไหลผู้นี้เหี้ยมโหดยิ่งนัก! นางไม่เพียงจะริบทรัพย์สินที่พวกข้าสะสมมาค่อนชีวิตไปถึงครึ่งหนึ่ง ทว่านางยังคิดจะ ปลดพวกข้าออกจากเก้าอี้ขุนนาง ขุดรากถอนโคนอำนาจวาสนาจนกลายเป็นเพียงสามัญชนไร้ค่าในชั่วข้ามคืนอีก

“เยี่ยนฟาง เจ้าล่วงหน้ากลับจวนไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้ามีธุระด่วนในกองทัพที่ต้องสะสางกับเปี๋ยหลีสักประเดี๋ยว ทันทีที่เสร็จธุระ ข้าจะรีบตามไปหาเจ้าที่จวนตระกูลจงทันที ดีหรือไม่?” เฟยห้าวอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความห่วงใย“ได้เพคะ เช่นนั้นท่านอ๋องก็รีบไปจัดการธุระเถิด ข้าจะกลับไปรอที่จวน”ไหลเยี่ยนฟางพยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย ใบหน้างดงามเรียบเนียนไร้แววระแวงสงสัยใด ๆ เพราะหญิงสาวรู้จักขอบเขตและกาลเทศะดี ในเมื่อเขาเป็นถึงชินอ๋องผู้กุมกองทัพนับแสน ย่อมมีกิจเรื่องบ้านเมืองอันเป็นความลับขั้นสุดยอดที่นางมิควรก้าวล้ำ หรือแสดงความอยากรู้อยากเห็นจนเกินงาม การให้เกียรติและเว้นระยะห่างในเรื่องงานของบุรุษ คือสิ่งที่สตรีเช่นนางพึงกระทำ“ท่านองครักษ์หาน... ฝากดูแลท่านอ๋องให้ดีด้วย” นางหันไปกำชับองครักษ์หนุ่มด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหมุนกายเดินแยกไปยังรถม้าที่ประดับตราหอการค้าตระกูลจงเอาไว้ โดยมีสาวใช้คนสนิทรีบเข้ามาประคองพานางขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางกลับจวนยามเมื่อล้อรถม้าเริ่มบดไปตามพื้นศิลา มุ่งหน้าลับสายตาไปจากบริเวณพระราชวังหลวง... บรรยากาศรอบกายของเฟยห้าวอันก็พลิกกลับมา อ๋องหนุ่มสลัดคราบลู

“เจ้ามีเรื่องสำคัญอันใด ถึงจำเป็นต้องติดต่อกับคนตระกูลกู้... หรือแท้จริงแล้ว เจ้ายังมิเปลี่ยนใจที่จะแต่งงานกับกู้เฉิงเฟิงกันแน่!”สิ้นเสียงแข็งกร้าว ร่างสูงสง่าของเฟยห้าวอันก็ก้าวพ้นประตูห้องเข้ามา แววตาคู่คมยามนี้ฉายชัดถึงความขุ่นเคืองระคนน้อยใจที่ปิดไม่มิด เขาไม่รอให้สาวใช้ตัวน้อยได้ทันขยับกาย มือหนาก็ยื่นออกไปชิงซองจดหมายสีน้ำตาลฉบับนั้นมาถือไว้เสียเอง อ๋องหนุ่มพลางตวัดสายตาดุดันส่งสัญญาณให้ซือซือรีบไสหัวออกไปจากห้องในยามนี้สาวใช้คนสนิทหน้าถอดสี รีบยอบกายแล้วลนลานถอยหนีออกจากเรือนจินหยวนอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงันอันตึงเครียดระหว่างชินอ๋องหนุ่มผู้หึงหวงจนหน้ามืด กับพยัคฆ์สาวที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตานิ่งเรียบ“ตอบข้ามาสิ... เยี่ยนฟาง!”สุ้มเสียงทุ้มต่ำของเฟยห้าวอันทวีความกดดันอันหนักอึ้ง เขาสืบเท้าก้าวสามขุมขยับเข้าประชิดร่างบางจนไร้ซึ่งระยะห่าง พร้อมกับชูซองจดหมายสีน้ำตาลในมือขึ้น คล้ายต้องการใช้หลักฐานกดดันหญิงสาวให้พูดความจริงทว่าท่าทีหึงหวงจนหน้ามืดราวกับเด็กเอาแต่ใจของพยัคฆ์ร้ายแห่งสมรภูมิรบ กลับมิได้ทำให้ไหลเยี่ยนฟางรู้สึกตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ทว่

เฟยห้าวอันไม่ปล่อยให้พยัคฆ์สาวได้มีโอกาสตั้งตัว มือหนาเชยคางมนขึ้นอย่างแช่มช้า บังคับให้หญิงสาวสบสายตาคุกคามของเขา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมามอบจุมพิตอันลึกซึ้งที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดลงบนกลีบปากอิ่มอย่างโหยหา จังหวะแรกเริ่มนั้นนุ่มนวลชวนฝัน ทว่าเพียงครู่เดียวกลับทวีความเร่าร้อน รุกราน จนไหลเยี่ยนฟางเผลอครางแผ่วในลำคอ สมองของหญิงสาวที่เคยเต็มไปด้วยกลยุทธ์พลิกแพลงพลันขาวโพลน ร่างกายอ่อนระทวยของนางซบลงกับแผงอกแกร่งอย่างยอมจำนน“เยี่ยนฟาง... เจ้ารู้หรือไม่ว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ข้ามิเคยมีค่ำคืนใดที่ลืมรสสัมผัสจากเจ้าได้เลย”เฟยห้าวอันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีที่เขาเฝ้าถวิลหา กลิ่นหอมกรุ่นจากกายของนางผสมกับกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ในห้องนอน ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณพยัคฆ์ให้ตื่นตัว มือหนาที่กุมมือนางไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นลูบไล้ขึ้นมาตามวงแขนอย่างแช่มช้า สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ในคืนนั้น... เจ้าอาจจำมิได้เพราะฤทธิ์ยา ทว่าทุกท่วงท่าและเสียงสะอื้นของเจ้า ข้ากลับจำได้มิลืมเลือน” อ๋องหนุ่มกระซิบเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่อง พร้อม

ทันทีที่แผ่นหลังเนียนสัมผัสฟูกนอนหนานุ่มอันอบอุ่น ร่างสูงใหญ่ของชินอ๋องหนุ่มก็ทาบทับตามลงมาทันที บทรักบนฟูกนอนหนานุ่มทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ม่านมุ้งสีแดงชาดสั่นไหวระริกตามแรงขับเคลื่อนอันหนักหน่วง เฟยห้าวอันจงใจโยกคลอนสะโพกสอบตอกตรึงตัวตนเข้าออกในจังหวะที่เน้นย้ำและลึกซึ้ง เขาแกล้งบดเบียดจุดกระสันแสนอ่อนไหวจนไหลเยี่ยนฟางแทบสิ้นประดาตาย ร่างบางสั่นเทิ้มใบหน้าเนียนซุกซบอยู่กับหมอนอิง พลางหอบหายใจสลับกับเสียงครางหวานเครือที่กักเก็บไว้ไม่มิดเมื่อเห็นพยัคฆ์สาวตัวน้อยถูกเคี่ยวกรำจนใกล้จะขาดใจ ชินอ๋องหนุ่มกลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งผ่อนจังหวะให้เนิบนาบ ทว่ากลับบดคว้านแท่งเนื้อยักษ์เน้นย้ำอยู่ภายในโพรงรักหวาน ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบพร่าข้างใบหูแดงก่ำของนางด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่“เยี่ยนฟาง... เจ้าโดนข้ารังแกเพียงเท่านี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือ? แล้วเช่นนี้... เจ้าจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนหอบเงินทองในคลังไปฟาดหัวหาบุรุษรูปงามคนใหม่มาแทนที่ข้ากันเล่า?”“ท่าน... อื้อ! คนสารเลว” ไหลเยี่ยนฟางตวัดสายตาขึ้นมองค้อน มือบางทุบลงบนแผงอกแกร่งเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ ทว่าน้ำหนักกลับเบาหวิวราวสำลี“ข้าจะหา... หาบุรุษที