Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 211 - Bab 220

เมื่อแสงทองวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ร่างบางของไหลเยี่ยนฟางก็ขยับกายเล็กน้อย ทั่วทั้งร่างเหนื่อยล้าระบมจนหญิงสาวต้องแอบสบถด่าคนตัวโตในใจ ที่ทำให้นางต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ยามเมื่อหญิงสาวลืมตาขึ้น เปลือกตาบางพลันกะพริบถี่เมื่อได้ยลใบหน้าหล่อเหลาของชินอ๋องหนุ่มในระยะประชิด ยามนี้เขาไร้ซึ่งหน้ากากเงินที่เคยปิดบังตัวตน เผยให้เห็นโครงหน้าคม คิ้วกระบี่พาดเฉียงดุดันแม้ในยามหลับใหล จมูกโด่งเป็นสันคมรับกับริมฝีปากหยักลึกทรงเสน่ห์ ช่างเป็นความหล่อเหลาที่เปี่ยมด้วยบารมีและกลิ่นอายองอาจ สมกับฉายาเทพสงครามผู้เกรียงไกรแห่งแว่นแคว้นทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของไหลเยี่ยนฟางกระตุกวูบ คือผิวพรรณของเขาที่เนียนละเอียดไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ใด ๆ ซึ่งห่างไกลจากข่าวลือที่โจษจันกันภายนอกอย่างสิ้นเชิง นิ้วเรียวของไหลเยี่ยนฟางเผลอไล้ไปตามกรอบหน้าคมด้วยความสับสนปนทึ่ง ทว่าเมื่อรู้สึกได้ถึงท่อนแขนแกร่งกำยำ ที่ยังคงพาดโอบเอวของนางเอาไว้แน่น หญิงสาวจึงรีบดึงสติกลับคืนมา‘แม้ข่าวลือเรื่องใบหน้าอาจเป็นสิ่งลวงโลก ทว่าความเจ้าเล่ห์และการบ้าตัณหาของบุรุษผู้นี้คือของจริงแท้แน่นอน’ ไหลเยี่ยนฟางได้แต่พึมพำในใจสัมผ

ตลอดหกวันที่ผ่านมา ไหลเยี่ยนฟางแทบมิได้ย่างกรายออกมาภายนอกเรือนจินหยวนเลยแม้แต่ก้าวเดียว นางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการจมดิ่งอยู่บนเตียงนอน เพื่อรองรับบทรักอันหนักหน่วงจนกระทั่งยามรุ่งสาง และมักจะตื่นขึ้นมาอีกคราในยามบ่ายเพื่อสะสางภารกิจสำคัญ ด้วยการฟังสรุปรายงานข่าวคราวความเคลื่อนไหวจากหัวหน้าผู้ตรวจการกู้โดยผ่านทางซือซือซึ่งสำหรับนางแล้ว หกวันที่ผ่านมานี้ ช่างเป็นช่วงเวลาที่นางรู้สึกมีความสุขยิ่ง เพราะเรื่องราวที่ได้รับฟังนั้นเป็นสิ่งที่หญิงสาวนับวันรอให้เกิดขึ้นมานานหลายปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามนี้ที่บรรดาขุนนางเฒ่ากังฉินพรรคพวกของตระกูลโต้ว ต่างถูกเจ้าหน้าที่กองปราบลากคอเข้าคุกหลวงทีละคน บ้างก็ถูกริบทรัพย์เนรเทศออกนอกเมืองหลวง หรือไม่ก็ถูกลดขั้นพร้อมตราหน้าว่าไร้ความสามารถ ซึ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปตามกลหมากที่นางเคยวางแผนเอาไว้ทว่าก็ยังมีบางอย่างที่อยู่นอกเหนือกระดานหมากของไหลเยี่ยนฟางอยู่เช่นกัน นั่นก็คือเฟยห้าวอัน เนื่องจากอ๋องหนุ่มอาศัยจังหวะยามที่หญิงสาวหลับสนิทลอบเร้นกายออกไปนอกจวน แต่เขามิได้ออกไปเพียงตระเตรียมความพร้อมในกองทัพ เพื่อที่จะสะสางชำระความแค้น แทนหญิงสาวในดวงใจให้สิ้น

“ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามบัญชาของเจ้า ‘ชายารัก’ กองทัพเกราะดำของข้าเตรียมพร้อมสยบเมืองหลวงไว้ในกำมือแล้ว ทว่าก่อนที่พรุ่งนี้ข้าจะต้องไปเหน็ดเหนื่อยสู้รบกับพวกเศษขยะเหล่านั้น คืนนี้เจ้ามิคิดจะปรนนิบัติให้รางวัลและปลอบขวัญสวามีผู้นี้หน่อยหรือ?” อ๋องหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าหนักแน่นไหลเยี่ยนฟางมองค้อนใส่คนหน้าหนา ก่อนจะขยับกายเตรียมก้าวขึ้นรถม้าประดับตราตระกูลจง ทว่ายังมิทันที่เรียวขาขาวผ่องจะแตะบันไดรถม้า บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งที่พ่อบ้านฉินส่งมา ก็รีบวิ่งก้าวเข้ามารายงานข่าวด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ ใบหน้าตื่นตระหนกจนปิดไม่มิด“คุณหนู! พ่อบ้านฉินให้ข้าน้อยมาเรียนแจ้งว่า บัดนี้ไหลฮูหยิน มิได้อยู่ที่จวนตระกูลไหลแล้วขอรับ แต่นางเพิ่งนั่งรถม้าแจ้นตรงไปยังจวนตระกูลโต้วด้วยท่าทีร้อนร้นยิ่งนัก”ทันทีที่ได้รับฟังคำรายงาน ดวงหน้างดงามล่มเมืองที่เคยเรียบเฉยพลันจุดรอยยิ้มระยับร้ายขึ้นมาคราหนึ่ง แววตาเปล่งประกายด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด“ก็ดี เช่นนั้นข้าจะไปจัดการพวกมันวันนี้เลย” น้ำเสียงใสกระจ่างเอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างเลือดเย็นเดิมทีไหลเยี่ยนฟางตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้จะเดินทางไปคิดบัญชีแค้นกับแม่เลี้ยง

พ่อบ้านวัยชราเว้นจังหวะเอ่ย ก่อนจะหันไปฟ้องอ๋องหนุ่มด้วยความอัดอั้นตันใจ “ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! ทรัพย์สินในคลังเหล่านั้น มากกว่าครึ่งคือน้ำพักน้ำแรงและสินเดิมของฮูหยินจงเจียวมิ่ง มารดาของคุณหนูทั้งสิ้นพ่ะย่ะค่ะ สตรีชั่วช้าผู้นั้นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้อง ทว่านางกลับชุบมือเปิบ ขนสมบัติของผู้ล่วงลับไปประเคนให้ตระกูลเดิมของตน กระหม่อมเห็นคุณหนูถูกคนชั่วรังแกถึงเพียงนี้ จึงมิอาจทนอยู่เฉยได้ ขอท่านอ๋องทรงให้ความเป็นธรรมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”คำรายงานของพ่อบ้านฉินทำให้อุณหภูมิรอบกายของไหลเยี่ยนฟางลดฮวบลงทันที ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น ไอสังหารแผ่ซ่านจนแทบกระอักออกมาเป็นสายเลือด เมื่อรู้ว่าสินเดิมของมารดาคือสิ่งเดียวที่หลงเหลือไว้ดูต่างหน้า แต่โต้วหวายจู๋กลับกล้าช่วงชิงเงินเหล่านั้นไปชุบเลี้ยงทหารเดนตายที่เคยสังหารมารดาของนางเมื่อเทพสงครามได้ยินว่าโต้วหวายจู๋ขนสินเดิมของแม่ยายไป นัยน์ตาคมกริบของอ๋องหนุ่มก็วาวโรจน์ แผ่รังสีคุกคามจนบรรยากาศโดยรอบเยือกเย็นลงในพริบตา“เจ้าเป็นถึงพ่อบ้านที่ดูแลจวนคหบดีอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง เรื่องใหญ่โตถึงขั้นสินเดิมของอดีตฮูหยินถูกปล้นชิงไปเช่นนี้ เหตุใดจึงเ

เมื่อโต้วหวายจู๋เงยหน้าขึ้นสบประสานสายตากับไหลเยี่ยนฟาง แววตาที่เคยฉายแววตื่นตระหนกพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างลึกล้ำ นางแค้นเคืองที่ถูกไหลเยี่ยนฟางพรากทั้งบุตรชายและสามีไป เพราะนับตั้งแต่ที่ไหลเยี่ยนฟางกลับไปในวันนั้น ไหลชิงเยี่ยนก็ทำตัวหมางเมินกับนางมาโดยตลอด ซ้ำร้ายยังส่งบุตรชายของนางกลับสำนักศึกษาเร็วกว่ากำหนด โดยไม่บอกกล่าวนางล่วงหน้าแม้แต่คำเดียว และมิอนุญาตให้นางร่วมเดินทางตามไปด้วยความอัปยศและความริษยาที่สุมทรวงทำให้นางสิ้นสติ สตรีวัยกลางคนตวาดกร้าวระบายโทสะออกมาเสียงดังลั่น “ไหลเยี่ยนฟาง! เจ้าเด็กเหลือขอไร้มารดา...”คำพูดของแม่เลี้ยงใจยักษ์สะดุดลง เมื่อสายตาของนางเหลือบไปเห็นบุรุษข้างกายของหญิงสาว นั่นก็คือชายหนุ่มในชุดเกราะเต็มยศผู้แผ่กลิ่นอายสังหารอันดุดัน สมกับฉายาเทพสงครามแห่งแผ่นดิน“ถึงข้ากับนางจะยังมิได้เข้าพิธีมงคลสมรสอย่างเป็นทางการ ทว่าข้าก็มิอนุญาตให้ผู้ใดเอ่ยเรียกว่าที่พระชายาของข้าเช่นนี้” เฟยห้าวอันตรัสด้วยสุรเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ทว่ากลับกดดันจนคนตระกูลโต้วต้องทรุดเข่าลงไปกองกับพื้นด้วยความอึดอัดคล้ายหายใจไม่ออกไหลเยี่ยนฟางแค่นยิ้มหยัน นัยน์ตาคู่สวยตวัด