Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 221 - Bab 230

เมื่อเห็นผู้เป็นพี่ชายเปิดทางให้ และมั่นใจว่าหนี้เลือดในอดีตถูกฝังกลบไปอย่างไร้ร่องรอย โต้วหวายจู๋ที่ใบหน้าเคยซีดเผือดก็รีบพยักหน้ารับคำ พลันเอ่ยสำทับเพื่อสลัดความผิดให้หลุดพ้นหวังเอาตัวรอด“ใช่แล้ว! เจ้าอย่ามาปรักปรำพวกเราส่งเดช” แม่เลี้ยงใจยักษ์แสร้งบีบน้ำตาคลอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ส่วนเรื่องเอาสินเดิมไปเลี้ยงดูกองกำลังมืดอันใดนั่น ข้าไม่รู้เรื่องด้วยทั้งสิ้น! ข้าเพียง... ข้าเพียงแต่ได้ข่าวมาว่ายามนี้บ้านเดิมของข้ากำลังเดือดร้อนเรื่องทรัพย์สินใช้สอยในจวน ข้าในฐานะบุตรสาวผู้มีความกตัญญู จึงได้นำเงินทองในคลังตระกูลไหลมาให้ท่านพ่อและพี่ชายหยิบยืมชั่วคราวเท่านั้น ข้าทำไปด้วยความกตัญญู หาได้มีเจตนาชั่วร้ายดั่งที่เจ้ากล่าวอ้างไม่”คำแก้ตัวสับปลับไร้ยางอายของสองพี่น้องชั่วตระกูลโต้ว ทำเอาไหลเยี่ยนฟางหลุดแค่นยิ้มหยันออกมา แววตาของนางฉายประกายเหี้ยมเกรียมกระหายเลือด ยามทอดมองดูสุนัขจนตรอกสองตัวกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายไหลเยี่ยนฟางและเฟยห้าวอันย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของคนพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น ทว่าการได้ยืนกอดอก มองดูศัตรูคู่อาฆาตดิ้นพล่าน เอาตัวรอดจนหน

หานเปี๋ยหลีเห็นสายตาคนคลั่งรักของผู้เป็นนาย ก็รีบทำหน้าที่ขัดตาทัพเพื่อลวงหลอกฝ่ายศัตรูทันที องครักษ์หนุ่มเป่าปากส่งสัญญาณเสียงหวีดแหลมยาว เพื่อดึงสถานการณ์กลับเข้าสู่ความตึงเครียด ด้วยตระหนักดีว่ายามนี้มิใช่เวลามาเปิดเผยความอ่อนไหวในใจของชินอ๋องหนุ่ม และเขาจะมิยอมให้พวกสารเลวเดนตายเหล่านี้ จับสังเกตได้เด็ดขาดว่า ไหลเยี่ยนฟางคือจุดอ่อนและแก้วตาดวงใจอันมีค่าที่สุดของเทพสงครามโต้วจื่อจิงที่เพิ่งฟื้นคืนสติสะบัดศีรษะลุกขึ้นมาทันได้ยินเสียงเป่าปากขององครักษ์หนุ่มพอดี ชายเฒ่ามองความนิ่งสงบอันน่ากลัวของเฟยห้าวอันและไหลเยี่ยนฟาง ก็พลันตระหนักรู้ถึงหายนะอันน่าหวาดกลัวที่กำลังจะมาเยือนแม้ยามนี้อดีตอัครเสนาบดีเฒ่าจะยังไม่รู้ว่าห้าวอันอ๋องพาไพร่พลมาปิดล้อมจวนไว้มากมายเท่าใด ทว่าสิ่งหนึ่งที่เขารู้ดีแก่ใจในยามนี้คือ ความลับเรื่องการซ่องสุมกองทหารเดนตายของตระกูลโต้วได้ถูกเปิดเผยและมีพยานหลักฐานชัดแจ้งคาตาแล้ว อย่างไรเสียตระกูลโต้วก็มิอาจรอดพ้นจากการถูกฆ่าล้างตระกูลเจ็ดชั่วโคตรไปได้อย่างแน่นอนเมื่อไม่มีสิ่งใดจะเสียและไร้หนทางถอย โต้วจื่อจิงจึงระเบิดโทสะและความขลาดเขลาเฮือกสุดท้ายออกมา แววตาชายชราฉ

“เรียนท่านอ๋อง เรียนคุณหนูไหล หน่วยของแม่ทัพใหญ่เยว่ลี่ต้า และหน่วยม้าเหล็กขององค์รัชทายาท ปฏิบัติการสายฟ้าแลบสำเร็จเสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ กองกำลังมืดทั้งหมดของตระกูลโต้วถูกกวาดล้างจนพินาศย่อยยับ หัวหน้าค่ายและผู้คุมขบวนถูกบั่นศีรษะจนสิ้นซาก ไม่หลงเหลือรอดไปก่อความวุ่นวายหรือทำร้ายชาวบ้านได้แม้แต่คนเดียวพ่ะย่ะค่ะ”คำรายงานอันฉะฉานและศีรษะของทหารเดนตายที่ถูกโยนมากองอยู่แทบเท้า เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของสองพ่อลูกตระกูลโต้วอย่างโหดร้ายโต้วจื่อจิงดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า ร่างชราซวนเซหน้ามืดล้มพับไปอย่างฉับพลัน ขณะที่โต้วหลัวจืออ้าปากค้าง สมองขาวโพลน แข้งขาอ่อนแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นข้าง ๆ โต้วหวายจู๋ที่กำลังนอนกระอักเลือด ความหวังสุดท้ายที่จะใช้ชีวิตชาวบ้านมาขู่และกองทัพมืดที่แสนภูมิใจ พังทลายลงกลายเป็นแค่กองกำลังหัวขาดภายในพริบตาเดียวในขณะที่สามพ่อลูกตระกูลโต้วกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวังจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน นายทหารเกราะดำร่างกำยำผู้หนึ่งก็ก้าวเท้าฝ่ากองเลือดเข้ามาในห้องโถง พลันคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าห้าวอันอ๋องและว่าที่พระชายาอย่างนอบน้อม พร้อมรายงานด้

คำสารภาพอันเปี่ยมไปด้วยความละอายใจของถังอวี่หนิง ทำให้หัวใจขององค์รัชทายาทเฟยห้าวซุนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ลึกลงไปในพระทัยพลันบังเกิดกระแสความรู้สึกผิดบาปสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอแม้ความจริงเรื่องราวคาวโลกีย์ในค่ำคืนนั้น จะมิใช่ความปรารถนาของเฟยห้าวซุน หากแต่เป็นเพราะความเอาแต่ใจอันชั่วช้าของถังอวี่ถง ที่บังอาจลอบวางยาพิษบุปผาคลั่งใส่เจ้าของตำหนักบูรพา ทว่าในฐานะบุรุษผู้หนึ่ง การที่เขาได้พลั้งพลาดทำลายพรหมจรรย์ของสตรีที่ตนเคยรักและเอ็นดูราวน้องสาวแท้ ๆ นั้น ได้กลายเป็นตราบาปที่ตอกตรึงฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ และไม่มีวันที่จะลบเลือนหายไปได้ชั่วชีวิตเรื่องราวอันน่าอัปยศอดสูในค่ำคืนนั้น เจ้าของตำหนักบูรพาทำได้เพียงเก็บข่มความขมขื่นไว้ในพระทัย โดยไม่สามารถเอ่ยปากระบายความจริงอันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ให้ผู้ใดรับรู้ได้เลย ทว่าลึกลงไปในจิตวิญญาณ เฟยห้าวซุนทรงตระหนักดีว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ มิใช่ความผิดของถังอวี่หนิงและถังป๋อเหวิน ดังนั้นหากต้องสูญเสียขุนนางตงฉินและสหายไปเพราะความผิดของสตรีเพียงคนเดียว เขาย่อมมิมีวันยินยอมโดยเด็ดขาดเฟยห้าวซุนทรงชักบังเหียนม้าให้ส

เรือนจินหยวนภายในห้องนอนอันเงียบสงบของเรือนจินหยวน แสงเทียนสลัวดวงน้อยส่งประกายขับไล่ความมืดมิด ไหลเยี่ยนฟางกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง ทว่าคิ้วเรียวสวยกลับขมวดมุ่นเข้าหากัน ร่างบางพลิกกายกระสับกระส่ายไปมาด้วยความอึดอัด ลมหายใจหอบถี่สั่นสะท้านยามเมื่อภาพกองศพและกลิ่นคาวเลือดที่เผชิญมาเมื่อตอนกลางวัน ย้อนกลับมาหลอกหลอนอยู่ในห้วงนิทราในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจมดิ่งลงสู่ฝันร้ายอันโหดเหี้ยม ฟูกนอนด้านข้างก็ยุบตัวลงเบา ๆ บานประตูที่ปิดสนิทบ่งบอกว่าผู้มาใหม่ ที่สามารถลอบเข้ามาเยือนได้อย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงนั้น มีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใดเฟยห้าวอันที่ยามนี้ชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน ไร้ซึ่งกลิ่นอายคาวโลหิต เหลือเพียงกลิ่นอ่อน ๆ ของเครื่องหอมสมุนไพร เขาก้าวขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะตวัดวงแขนแกร่งโอบรั้งร่างบางของไหลเยี่ยนฟางเข้ามาแนบชิดกับอกกว้างของตนไออุ่นจากแผงอกแกร่งและอ้อมกอดอันคุ้นเคย เปรียบเสมือนเกราะกำบังแสนแน่นหนาที่ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บในฝันร้ายให้มลายหายไปสิ้น คิ้วเรียวที่เคยขมวดมุ่นของหญิงสาวค่อย ๆ คลายออก ก่อนที่นางจะซุกใบหน้าหวานเข้าหากล้ามอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว เพื่อดูดซับความอบ