“ข้าใจเย็นมิไหวแล้ว! เยี่ยนฟางร้องเสียงหลงถึงเพียงนั้น นางต้องเจ็บปวดทรมานมากเป็นแน่ ข้าจะเข้าไปหานางเดี๋ยวนี้”เฟยห้าวอันระเบิดอารมณ์ลนลาน อ๋องหนุ่มถลันตัวพุ่งหมายจะพังประตูห้องเข้าไป ทว่ากลับถูกห้าวเทียนฮ่องเต้และองค์รัชทายาทห้าวซุน พุ่งเข้ามาช่วยกันล็อกตัวล็อกเอวเอาไว้สุดแรงเกิด“ไอ้ลูกซื่อบื้อ! ด้านในเป็นห้องคลอด บุรุษห้ามเข้าเด็ดขาด เจ้าเข้าไปยามนี้มีแต่จะทำให้หมอตำแยและบ่าวไพร่ไขว้เขวทำงานกันมิถูก” ฮ่องเต้ทรงก่นด่าพลางกอดรัดเอวบุตรชายไว้แน่น ส่วนรัชทายาทก็ช่วยดึงรั้งลาดไหล่ของน้องชายอย่างทุลักทุเล“อุแว้... อุแว้... อุแว้!”ทันทีที่เสียงร้องของทารกดังกึกก้องแผ่ซ่านออกมาจากด้านในห้อง ความวุ่นวายโกลาหลภายนอกก็เงียบสงบลงในพริบตา เพียงครู่เดียวประตูห้องคลอดก็ถูกเปิดออก หมอตำแยชรารีบอุ้มทารกน้อยที่ถูกห่อด้วยผ้าแพรสีทองมงคลก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเบิกบาน“ยินดีด้วยเพคะท่านอ๋อง ยินดีด้วยเพคะฝ่าบาทและฮองเฮา! พระชายาทรงให้กำเนิดพระโอรสเพคะ ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ผิวพรรณผุดผ่องล้ำค่ายิ่งนัก”“ฮ่า ๆ ๆ หลานชายของข้า มังกรน้อยของปู่!” ห้าวเทียนฮ่องเต้ทรงลืมเลือนท่าทีของจักรพ
اقرأ المزيد
