All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 181 - Chapter 190

โต้วหวายจู๋แผดเสียงด่าทอไม่หยุดหย่อนหมายจะใช้เสียงข่มขวัญ ทว่าไหลเยี่ยนฟางกลับทำเพียงปรายตามองด้วยความสมเพช นางมิได้มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก“ท่านมิจำเป็นต้องโวยวายเสียงดังไปหรอก ฮูหยินโต้ว...” นางเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแม่เลี้ยง“หากท่านมั่นใจนักหนาว่าข้าใส่ร้ายบุตรชายของท่าน หรืออยากพิสูจน์ให้แจ้งแก่ใจว่าโต้วถานอินบริสุทธิ์จริงหรือไม่ ข้าก็มิขัด ในเมื่อข้าเองก็คร้านจะเสียเวลากับพวกท่านเต็มที ข้าจะส่งคนไปเชิญห้าวอันอ๋องเสด็จมาสะสางเรื่องนี้ด้วยพระองค์เองเสียที่นี่เลยเป็นอย่างไร? ในเมื่อหยกชิ้นนั้นคือของสำคัญที่สตรีตระกูลโต้วใช้สวมรอยเป็นคนรักของท่านอ๋อง หากเรื่องนี้ถึงพระเนตรพระกรรณ ท่านคิดว่าอาญาฐานหลอกลวงเบื้องสูง จะจบลงเพียงแค่ชีวิตของซือหว่านกับโต้วถานอิน หรือจะลากทั้งตระกูลโต้วไปลงนรกด้วยกันทั้งตระกูล”เพียงสิ้นคำของบุตรีตระกูลไหล ห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงด่าทอกลับเงียบสงัดลงในพริบตา โต้วหวายจู๋ที่หน้าร้อนผ่าวพลันเปลี่ยนเป็นขาวซีดประหนึ่งซากศพ สองมือที่เคยชี้หน้าด่าทอสั่นระริกอย่างห้ามมิอยู

ไหลเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบ ยามมองเห็นหยาดน้ำตาของน้องชายที่เคยวิ่งเล่นตามหลังนางมาแต่เล็กแต่น้อย ความทรงจำยามที่ไหลซือหว่านตัวน้อยเคยเอาตัวเข้าบังนางจากโทสะของโต้วหวายจู๋ กลายเป็นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่รั้งกรงเล็บพยัคฆ์ของนางไว้หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความกระด้างลง ทว่ายังคงความเด็ดขาด “ลุกขึ้นเถิดซือหว่าน เห็นแก่สิบสองปีที่ผ่านมาที่เจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่สาว และเห็นแก่ที่เจ้าทำไปเพราะความโง่เขลาเบาปัญญา มิได้มีใจคิดกบฏหลอกลวงเบื้องสูงอย่างที่ข้ากังวล ข้าจะถือเสียว่าความผิดของเจ้าในครานี้ เป็นเพียงความเขลาชั่ววูบและจะลงโทษเพียงสถานเบา”บุตรีตระกูลไหลปรายตาไปทางบิดาที่ยืนลุ้นระทึกอย่างประหม่า “ข้าจะมิส่งตัวเขาให้ทางการ และจะมิแจ้งเรื่องนี้แก่ชินอ๋อง ทว่าความผิดฐานลักทรัพย์และนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูลนั้นมิอาจละเว้น ท่านพ่อโปรดสั่งโบยเขาเพียงสิบไม้พอให้หลาบจำ และให้เขาไปสำนึกตนที่ศาลบรรพชนเป็นเวลาเจ็ดวัน ห้ามผู้ใดส่งข้าวส่งน้ำเลิศรส ให้ทานเพียงข้าวต้มจืดชืดเพื่อเตือนสติว่าความโลภเพียงชั่วครู่นำพาความลำบากมาสู่

“ฟางเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”“ลูกจะให้ชินอ๋องบีบให้ฝ่าบาททรงมีราชโองการ ลดขั้นของคนตระกูลโต้วทั้งหมด ลูกอยากเห็นพวกเขากระเสือกกระสนอยู่อย่างอัปยศอดสูใต้ฝ่าเท้าของคนที่พวกเขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียงเบี้ยล่าง ให้พวกเขาได้สัมผัสถึงรสชาติของความต่ำต้อยและสิ้นหวังเสียก่อน ยามนั้นเมื่อพวกเขาสิ้นไร้ซึ่งเกราะกำบัง ลูกจึงจะส่งหลักฐานทั้งหมดที่มีในมือเพื่อปิดบัญชีแค้นนี้ให้สิ้นซาก”แววตาของหญิงสาววาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น “โทษตายนั้นเบาบางดุจนุ่น ทว่าการอยู่อย่างไร้เกียรติและถูกเหยียบย่ำต่างหาก คือโทษทัณฑ์ที่คนพวกนั้นคู่ควรได้รับ”ไหลชิงเยี่ยนจ้องมองบุตรสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกชื่นชม ในใจเขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันเยือกเย็นที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความสุขุมรอบคอบ แผนการของนางมิใช่เพียงอารมณ์ชั่ววูบของเด็กสาวที่โกรธแค้น ทว่ามันคือหมากกระดานใหญ่ที่ถูกวางไว้เพื่อบดขยี้ศัตรูให้ย่อยยับถึงรากเหง้าในใจของคนเป็นพ่อพลันบังเกิดความรู้สึกประหลาดใจอย่างที่สุด ลางสังหรณ์ที่เคยทำให้เขาหวาดหวั่นมลายหายไปจนสิ้นซาก แปรเปลี่ยนเป็นความเชื่อมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ปีกขอ

เฟยห้าวอันสูดลมหายใจเข้าลึก ความรู้สึกผิดที่กดทับอยู่ในอกทำให้เขามิอาจรักษาท่าทีที่มั่นคงไว้ได้อีกต่อไป อ๋องหนุ่มขยับก้าวเข้าไปหานาง ระยะห่างที่สั้นลงทำให้เขามองเห็นแววตาเฉยชาของนางชัดเจนขึ้นจนใจหาย“ข้ามา...” เขาเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก“ข้ามาเพื่อขอโทษที่ข้าทั้งโง่เขลาและหูเบา จนถูกคนโฉดหลอกลวง และที่สำคัญไปกว่านั้น ข้ามาเพื่อทวงคืนวาสนาที่ข้าเกือบจะทำมันหลุดมือไป เพราะความเขลาของตนเอง” ห้าวอันอ๋องจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า แววตาของพยัคฆ์ร้ายบัดนี้เหลือเพียงความเว้าวอนอย่างลึกซึ้ง“ยามนี้ท่านอ๋องมิไปจัดเตรียมพิธีรับพระชายารองตามที่เคยลั่นวาจาไว้แล้วหรือเพคะ จะมาเสียเวลากับสตรีไร้วาสนาเช่นหม่อมฉันทำไมกัน”ไหลเยี่ยนฟางแค่นยิ้มเย็นพลางยกจอกชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าแช่มช้า แววตาของนางมิได้ฉายแววตัดพ้ออย่างสตรีขี้หึงหวง ทว่ากลับดูเยือกเย็นประหนึ่งนางกำลังยืนมองดูเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง“คำรับปากของบุรุษผู้สูงศักดิ์มิต่างจากทองพันชั่ง หม่อมฉันเกรงว่าหากท่านอ๋องยังรั้งอยู่ที่นี่นานไป จะเป็นการผิดต่อคุณหนูโต้วที่เฝ้ารอวาสนาอยู่นะเพคะ”ทุกคำพูดของไหลเยี่ยนฟางราวกับมีดที่ทิ่มแทงลงบนแผลเ

ไหลเยี่ยนฟางทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง หากให้ทหารม้าเกราะดำตามรถม้าของนาง คงมีข่าวลือมากมายออกไป หากคิดในแง่ดีทุกคนคงคิดว่านางมีท่านอ๋องหนุนหลัง หากคิดในแง่ร้ายคงคิดว่าตระกูลจงของนางกำลังก่อกบฏจนห้าวอันอ๋องต้องมาคุมตัวด้วยตนเอง หากเป็นอย่างหลัง คงส่งผลกระทบต่อกิจการของตระกูลจงเป็นแน่หญิงสาวปรายตามองรถม้าของตนสลับกับใบหน้าคมคายที่จ้องมองมาอย่างมิยอมลดละ ในใจพลางคิดว่าจะหาทางบ่ายเบี่ยงหรือจะยินยอมให้เขาตามไปดี ท้ายที่สุดความเด็ดเดี่ยวในใจก็พ่ายแพ้ต่อความหน้ามึนของบุรุษผู้นี้ นางจึงพยักหน้าตอบรับ“ตามใจท่านอ๋องเพคะ แต่ท่านอ๋องต้องรักษากิริยา มิเช่นนั้นหม่อมฉันจะให้คนขับรถม้าหยุดกลางทางทันที” ไหลเยี่ยนฟางมิได้เพียงทนต่อสายตาของอ๋องหนุ่มมิได้ ทว่าในใจนั้นกลับคิดอยากสุมไฟให้คนตระกูลโต้วได้ร้อนรนอีกหน่อย เพื่อให้พวกเขารู้ว่ามิเพียงอ๋องหนุ่มจะหนุนหลังนาง ทว่ายามนี้นางนั้นยังได้รับความดูแลอย่างดีจากเขาอีกด้วย“ย่อมได้ ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติของชินอ๋อง”เฟยห้าวอันรีบตอบรับทันควันจนดูรีบร้อนเกินกว่าเหตุ เขาไม่รอช้ารีบก้าวขึ้นไปเปิดประตูม่านรถม้าและส่งมือให้สตรีตรงหน้าด้วยความกระตือรือร้น ทิ้งให้เหล่าทหาร