Semua Bab ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 231 - Bab 240

ครั้นข่าวการปลิดชีพหนีความตายของโต้วหวายจู๋ถูกส่งมาถึงจวนชินอ๋อง เฟยห้าวอันที่กำลังตรวจดูรายการเครื่องเรือนและของมงคลก็หาได้มีท่าทีแปลกใจแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ปรายสายตาคมมองผู้รายงานด้วยนัยน์ตาเรียบเฉย“นางชิงฆ่าตัวตายหนีความผิดไปได้ ก็นับว่านางโชคดีไป ส่วนคนตระกูลโต้วที่เหลือข้าไม่คิดจะปล่อยให้รอดไปอีกแม้แต่วันเดียว” ดวงตาของอ๋องหนุ่มฉายแววดุดันขึ้นทันตา ก่อนจะตรัสสั่งการด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเฉียบขาด“ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ให้ลากตัวคนตระกูลโต้วทั้งหมด รวมถึงขุนนางกังฉินที่ถูกตัดสินโทษประหารขึ้นสู่ลานประหารทันที! บั่นศีรษะพวกมันเสียบประจานให้สิ้นภายในบ่ายวันนี้ ข้าอยากรีบจัดการเรื่องน่ารังเกียจและคาวเลือดพวกนี้ให้จบ ๆ ไปเสียที จวนอ๋องของข้ากำลังจะมีงานมงคล ข้าไม่อยากให้เรื่องสกปรกของพวกกบฏมาทำพระชายาต้องมัวหมอง”เพียงทหารหนุ่มได้ยินคำสั่งจากผู้เป็นนายก็ไม่รอช้า เขารีบนำคำสั่งประหารชีวิตอันเร่งด่วนส่งตรงไปยังลานประหารในพริบตา เพื่อดับสิ้นสายเลือดกบฏชั่วช้ามิให้หลงเหลือรอดอยู่บนแผ่นดิน ให้ห้าวอันอ๋องและว่าที่พระชายาได้ลำคาญใจอีกต่อไปลานกลางเมืองด้วยคำสั่งด่วนของเฟยห้าวอัน ในบ่ายวัน

เฟยห้าวอันหาได้ยินยอมรับฟังคำแก้ตัวอันชาญฉลาดเหล่านั้นของหญิงสาวไม่ อ๋องหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มกายก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของนางอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจรุ่มร้อนที่เป่ารดผิวเนียนทำเอาไหลเยี่ยนฟางขนลุกซู่ ร่างบางสั่นสะท้านยามริมฝีปากหยักร้อนกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าทว่าดุดัน“ฟังขึ้น... ทว่าโทษทัณฑ์ที่เจ้าแอบอยู่กับบุรุษอื่นลับหลังข้า ก็ยังต้องถูกชำระโทษอยู่ดี!”ไหลเยี่ยนฟางส่งเสียงครางประท้วงอู้อี้ในลำคอ นางรีบยื่นมือดันอกแกร่งของเขาไว้เพื่อเตือนสติ ร่างบางพยายามขยับหนีริมฝีปากและจมูกโด่งที่กำลังรุกรานซอกคอ พลางเอ่ยปากดุเสียงสั่นด้วยความขัดเขิน“ท่านอ๋องเพคะ! ยามนี้ยังเป็นเวลากลางวันอยู่นะเพคะ อย่าทรงรุ่มร่ามเช่นนี้สิเพคะ”แต่มีหรือที่คนหน้าหนาอย่างเฟยห้าวอันจะสนใจคำทัดทาน อ๋องหนุ่มหาได้แยแสสักนิดว่ายามนี้ดวงตะวันจะลอยเด่นอยู่กลางหัว เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วก้มลงช้อนอุ้มร่างบางของไหลเยี่ยนฟางขึ้นแนบอกทันที ก่อนจะสืบเท้าก้าวตรงไปยังเตียงกว้าง และทันทีที่วางร่างของนางลงบนฟูกหนา กายแกร่งก็ทาบทับตามลงมากักขังนางไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว โดยมิยอมเปิดโอกาสให้หญิงสาวได้หลบหนี พร้อมกับเ

เมื่อเห็นเทพสงครามผู้ทระนงยอมสยบหลั่งบทกวีแสนหวานเพื่อสตรีในดวงใจ กู้เฉิงเฟิงก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มสะบัดพัดขนนกในมือเก็บอย่างสง่างาม พลันประสานมือโค้งคารวะพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มยอมจำนน“ในเมื่อท่านอ๋องทรงร่ายบทกลอนได้ซาบซึ้งถึงเพียงนี้ กระหม่อมย่อมมิกล้าทำตัวเป็นมารขัดขวางวสันตฤดูของพระองค์อีก เชิญท่านอ๋องเสด็จเข้าไปรับพระชายาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นคำบัณฑิตหนุ่มก็เบี่ยงกายหลบพร้อมสั่งให้บ่าวไพร่เปิดประตูจวนด่านแรกออกอย่างเป็นทางการ เฟยห้าวอันไม่รอช้า เร่งสาวเท้าก้าวผ่านประตูหน้าด่านเข้าไปภายในเรือนหลักอย่างใจจดใจจ่อ ทว่าเพียงเดินไปถึงเรือนจินหยวน อ๋องหนุ่มก็ต้องชะงักฝีเท้าลงอีกครา เมื่อพบกับเยว่ซูซินที่ยืนกอดอกยิ้มกริ่ม รอคอยอยู่ตรงหน้าประตูเรือนจินหยวนพร้อมบ่าวรับใช้สตรีอีกกลุ่มใหญ่“ช้าก่อนเพคะท่านพี่ห้าวอัน!” เยว่ซูซินเอ่ยขัดขึ้นเสียงใส ใบหน้าแต่งแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แพ้บัณฑิตหนุ่มด้านนอก“ท่านผ่านด่านกวีของคุณชายกู้มาได้ แต่มิอาจผ่านประตูเรือนหอของเยี่ยนฟางสหายรักของหม่อมฉันไปได้ง่าย ๆ หรอกเพคะ หากอยากให้ประตูด้านหลังนี้เปิดออก ท่านพี่ห้าวอันก็จงควักทองคำและซองแดงมงคลมา

หลังจากผ่านพิธีอภิเษกสมรสได้ไม่นาน เฟยห้าวอันก็ตัดสินใจพาพระชายาเอกย้ายออกมาจากตำหนักอ๋องภายในวังหลวง เพื่อมาพำนักอยู่อาศัยที่จวนตระกูลจงเป็นการถาวร ทั้งนี้ก็เพราะอ๋องหนุ่มทรงนึกสงสารและเป็นห่วงไหลเยี่ยนฟางที่ต้องคอยตรากตรำเดินทางเข้าออกวังหลวง เพื่อบริหารจัดการกิจการร้านค้าของนางอยู่เป็นนิจ ครั้นจะให้พ่อบ้านฉินและแม่นมเสิ่นคอยเดินทางเข้ามารายงานความคืบหน้าถึงในวังหลวง ขนบธรรมเนียมและกฎระเบียบการเข้าออกเขตพระราชฐานก็ช่างเข้มงวดและสลับซับซ้อนยิ่งนัก ชินอ๋องผู้คลั่งรักจึงยอมหักกฎเกณฑ์พานางย้ายออกมาอยู่ภายนอก เพื่อความสะดวกสบายของชายารักโดยมิสนสายตาผู้ใดห้าเดือนต่อมาหลังจากงานมงคลสมรสผ่านพ้นไป ณ ท้องพระโรงอันโอ่อ่า บรรยากาศการประชุมขุนนางในเช้าวันนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดแปลกประหลาด ทว่าสาเหตุมิได้มาจากฎีกาภัยแล้งหรือศึกสงครามชายแดน หากแต่มาจากร่างสูงสง่าของชินอ๋องเฟยห้าวอันที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดเทพสงครามผู้เคยน่าเกรงขาม ยามนี้ใบหน้าหล่อเหลากลับซีดเผือด นัยน์ตาคมดูอ่อนเพลียคล้ายคนอดนอนมาทั้งคืน มือหนายกขึ้นนวดขมับตนเองอยู่บ่อยครั้ง และที่แปลกประหลาดที่สุดคือ พระองค์ทรงถือถุงผ้าเล็ก

หลังจากข่าวดีเรื่องพระชายาชินอ๋องตั้งครรภ์มงคลแพร่สะพัดออกไปทั่วทั้งเมืองหลวง บรรดาเครือญาติและสหายสนิทต่างพากันเดินทางมาแสดงความยินดีที่จวนชินอ๋องกันอย่างคึกคัก และบังเอิญยิ่งนักที่กู้เฉิงเฟิงและเยว่ซูซินต่างเดินทางมาถึงหน้าจวนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายทว่าแทนที่บัณฑิตหนุ่มและคุณหนูตระกูลเยว่จะก้าวเดินเข้าไปอย่างสง่างามตามธรรมเนียม บุรุษผู้ทะนงตนและสตรีจอมแก่นกลับไม่มีใครยอมเป็นผู้ตาม ทันทีที่ทั้งสองคนลงจากรถม้าและสบสายตากัน สัญญาณแห่งการเอาชนะก็ปะทุขึ้นทันควัน ทั้งสองเริ่มเร่งฝีเท้าสับก้าวสลับวิ่งตั้งแต่ซุ้มประตูใหญ่หน้าจวน ผ่านทางเดินไปยังห้องโถงใหญ่อย่างไม่มีใครยอมใครกู้เฉิงเฟิงใช้ช่วงขาที่ยาวกว่าก้าวนำหน้า ทว่าเยว่ซูซินก็ว่องไวไม่แพ้บุรุษหนุ่ม นางเบี่ยงกายกระทบเขาทำเอาชายหนุ่มเสียหลัก ตลอดเส้นทางเดินเข้าสู่เรือนชั้นใน บรรดาองครักษ์ บ่าวไพร่ รวมถึงแขกเหรื่อบางส่วนที่กำลังยืนสนทนากันอยู่ในสวน ต่างพากันอ้าปากค้าง ลอบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บ้างก็หลุดขำเอ็นดูยามเห็นคุณชายกู้และคุณหนูเยว่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเบียดแย่งทางกันดุจเด็กน้อย จนกระทั่งมาถึงธรณีประตูห้องโถงใหญ่ สองร่างก็แทบจะพุ่งเข้าชนก