All Chapters of ข้าคือฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านนอกท้องพระโรงเห็นพลุส่งสัญญาณ ก็รีบเข้าไปแจ้งห้าวเทียนฮ่องเต้โดยทันที เพียงได้ยินรายงานจากองครักษ์ห้าวเทียนฮ่องเต้รีบลุกจากบัลลังก์ และหันไปสั่งให้อ๋องสามเป็นผู้จัดการทุกอย่างต่อจากเขาเขารีบใช้วิชาตัวเบาไปยังวังหลังโดยทันที โดยมีองครักษ์เงาและหน่วยองครักษ์ลับจากตระกูลเยว่ติดตามมาด้วย ในใจเขารู้สึกหวาดหวั่นเพราะไม่ว่าผู้ใดจะจุดพลุแต่นั่นหมายถึงว่าวังหลังกำลังเกิดเหตุการณ์ไม่ดีเป็นแน่เมื่อมาถึงวังหลังตำหนักที่มีผู้คนพลุกพล่านและส่งเสียงดังกลับกลายเป็นตำหนักของสนมหลี่ เขาระบายลมหายใจออกมากเฮือกใหญ่เพราะในคราวแรกที่มีทหารองครักษ์รายงานว่าเห็นพลุส่งสัญญาณเขาคิดว่าเป็นตำหนักคุนหนิงหรือไม่ก็ตำหนักเล่อโซ่วถางแต่เมื่อเห็นว่าเป็นตำหนักของสนมหลี่จึงได้รู้สึกสบายใจขึ้นมา เพราะเขาไม่คิดว่าจะมีผู้ใดมาทำร้ายสนมหลี่ที่ตอนนี้ถูกลดขั้นและยังถูกกักบริเวณ แต่ก็สงสัยว่าเกิดอันใดถึงขั้นต้องจุดพลุส่งสัญญาณ เขาจึงเดินเข้าไปในตำหนักเพื่อดูว่าเกิดเหตุการณ์อันใดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในตำหนักใจของเขาเริ่มสั่นกลัวอีกครั้ง เพราะภายในตำหนักมีคนของตำหนักคุนหนิงและตำหนักเล่อโซ่วถาง และ

“หากข้าเผลอรุนแรงกับเจ้าจนเจ้าทนไม่ไหว เจ้าบอกข้าได้นะ” เขาต้องบอกนางไว้ก่อน เพราะในภาพฝันของเขา เขาค่อนข้างชอบความรุนแรงเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่มากเยว่ลี่อิงไม่เอ่ยตอบ นางได้แต่พยักหน้าเขินอาย ยิ่งเขาเห็นท่าทางเขินอายของนางก็ยิ่งทำให้อารมณ์เขาเพิ่มขึ้น แก่นกายของเขาที่ไม่เคยใช้งานกับผู้ใดมาก่อนพลันเจ็บแปลบ ความร้อนระอุขึ้นท่วมท้นไม่รู้ว่ามาจากราคะที่ร้อนแรงหรือจากบ่อน้ำพุร้อนแห่งนี้กันแน่เขากลืนน้ำลายหนืดเหนี่ยวลงคอเมื่อเห็นก้อนเนื้อขาวนวลนุ่มนิ่ม เขาใช้สองมือขยำอย่างเบามือริมฝีปากของเขาดูดดึงลำคอขาวเนียนจนเกิดรอยไล่ลงมาจนถึงก้อนเนื้อใหญ่น่ากัดกิน เขาขบเม้มจนเกิดรอยแดงทั้งรอยมือรอยดูดขึ้นสีแข่งกันเขายกตัวนางขึ้นนั่งที่ขอบบ่อก่อนจะจับนางถางขาออก แต่นางกลับใช้มือปิดบังกลีบบุปผางามไว้ เขาเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่พอใจ“อย่าทำแบบนี้เลยเพคะ หม่อมฉันอาย”“อย่าอายเราเลย ต่อแต่นี้เราจะทำให้เจ้ามีความสุข ชดเชยที่เราเมินเฉยเจ้า เช่นนั้นเจ้าตามใจเราเถิดนะ อย่าขัดใจเราในเรื่องนี้เลย”เยว่ลีอิงกัดริมฝีปากตนเองแน่นก่อนจะหลับตาหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและเอามือออก เฟยห้าวเทียนเมื่อเห

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เพียงแต่แม่แปลกใจก็เท่านั้น”“เสด็จแม่ปกติเสด็จพี่ก็อยากมาหาพระองค์บ่อยๆเพียงแต่ช่วงนี้งานเยอะจึงไม่มีเวลามาหา ใช่หรือไม่เสด็จพี่” เฟยห้าวหลานกล่าวเพื่อช่วยพี่ชาย“ใช่เพราะข้าไม่ได้ว่างเช่นเจ้า จึงไม่มีเวลามาหาเสด็จแม่ และไม่เหงาจนต้องหาเรื่องทะเลาะกับพี่สะใภ้ ข้าว่าในเมื่อเจ้าว่างมากไม่สู้หาภรรยาให้เจ้าสักคนเจ้าจะได้ไม่เหงาดีหรือไม่” เฟยห้าวเทียนกล่าวเสียงเรียบแต่แววตาเผยความชั่วร้ายเฟยห้าวหลานถึงกับงวยงงว่าใยอยู่ดีๆพี่ชายถึงได้อารมณ์เสียขึ้นมาได้ ทั้งที่ตนอุตส่าห์เอ่ยช่วยเขาแท้ๆ และยังมาหาเรื่องให้เขาต้องปวดหัวอีก เพราะเรื่องนี้เสด็จพ่อเคยเอ่ยกับเขาหลายครั้งแล้ว และยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยตอบพี่ชาย บิดาของเขาก็เอ่ยเสริมพี่ชายขึ้นมาเสียแล้ว“นั้นสิ เมื่อไรเจ้าจะแต่งชายาเสียที ข้าไม่ได้อายุยืน100ปีที่จะรอเห็นหน้าลูกสะใภ้คนเล็กได้นานถึงเพียงนั้น”“เสด็จพ่อพูดเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านไม่ใช่เพียงต้องอยู่ถึงวันที่ข้าแต่งงานแต่จะต้องอยู่จนเห็นบุตรของข้าแต่งงานด้วย”เฟยห้าวหลานเอ่ยขึ้นเฟยห้าวเทียนที่ได้ยินบิดาพูดก็รู้ดีว่าบิดาย่อมรู้สภาพร่างกายของพระองค์ดี แต่ที่ไม่

ที่แรกเขาไม่รู้ว่าทำไมน้องชายไม่ยอมเปิดเผยแต่ตอนนี้รู้แล้วว่าน้องชายคงไม่อยากบังคับให้เยว่ลี่หรงแต่งเข้ามา แต่ในเมื่อตอนนี้เขารู้ปัญหานั้นแล้วก็ย่อมต้องช่วยน้องชายหาทางออก เพื่อจะได้แต่งงานให้บิดามารดาของเขาไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องชายาของน้องชายอีก และที่สำคัญจะได้ไม่ต้องมาคอยวุ่นวายกับภรรยาของเขาด้วย"ลูกสะใภ้ ว่าแต่น้องสาวของเจ้ามีบุรุษในใจแล้วหรือไม่" ฮ่องเต้เอ่ยถามเยว่ลี่อิงเมื่อเห็นว่าบุตรชายคนเล็กยังเงียบนิ่งไม่ยอมเอ่ยความจริง"หม่อมฉันไม่แน่ใจเพคะฝ่าบาท แต่หม่อมฉันเคยได้ยินน้องชายเอ่ยให้ท่านพ่อฟังว่ามีบุรุษที่เป็นสหายของน้องชายชื่นชอบหรงเอ๋อร์อยู่หลายคน แม้น้องชายของหม่อมฉันจะบอกไปแล้วว่าที่บ้านจะรับเขยที่แต่งเข้าเท่านั้น แต่พวกเขาก็ยังชื่นชอบหรงเอ๋อร์อยู่เพคะ และหม่อมฉันก็ไม่รู้ว่าหรงเอ๋อร์จะคิดเช่นไรกับสหายของต้าเอ๋อร์เพคะ"“เช่นนี้นี่เอง หลานเอ๋อร์เจ้าก็ไม่ต้องห่วงเยว่ลี่หลงแล้ว ข้าเชื่อว่าสหายของเยว่ลี่ต้าน่าจะดีพอที่จะเป็นคู่ชีวิตให้กับนางได้” ฮ่องเต้กล่าวพร้อมยกยิ้มเมื่อเห็นบุตรชายหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธ“เสด็จพ่อหากลูกอยากแต่งเข้าตระกูลเยว่ เสด็จพ่อจะมีข้อแม้อันใดอย่างนั้นห

คนที่มีความสุขที่สุดยามเห็นสองคนนี้โต้เถียงกันก็คงหนีไม่พ้นฮ่องเต้กับฮองเฮาที่นั่งดูพร้อมรอยยิ้ม และคอยลุ้นว่าใครจะเป็นผู้พ่ายแพ้ในรอบนี้ เพราะการที่ได้เห็นสองคนนี้ต่อล้อต่อเถียงกันทำให้ทั้งสองพระองค์ราวกับเป็นครอบครัวสามัญชนธรรมดาที่นั่งดูพี่น้องหยอกล้อกันไปมา และกล้าที่จะพูดความจริงกันอย่างตรงไปตรงมาไม่ได้สนอำนาจฐานะของอีกฝ่ายเหมือนคนในวังหลังคนอื่นๆที่จะพูดอะไรแต่ละครั้งก็ต้องคำนวณส่วนได้ส่วนเสียอยู่ตลอดเวลา ทำให้ทั้งสองพระองค์ผ่อนคลายเมื่อเห็นทั้งคู่ปะทะฝีปากกันเพราะไม่ว่าฝ่ายใดจะแพ้หรือชนะทั้งสองก็จะจบลงโดยไม่ได้มีใจคิดบาดหมางต่อกัน และฝ่ายแพ้ก็จะมาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากทั้งสองเป็นประจำทำให้ทั้งสองพระองค์รู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวขึ้นมาเฟยห้าวเทียนเมื่อเห็นว่าเยว่ลี่อิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงคิดจะเอ่ยช่วยภรรยาของตน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากเขากลับต้องหันไปมองหน้าภรรยาที่อยู่ดีๆก็หัวเราะขึ้นมา ไม่เพียงแต่เฟยห้าวเทียนทุกคนก็หันมามองเยว่ลี่อิงเป็นสายตาเดียวกันเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากนางดังขึ้น ส่วนเฟยห้าวหลานที่คิดว่าเยว่ลี่อิงขำขันตนเองก็รีบเอ่ยถามด้วยความร้อนตัว“พี่สะใภ้ ท่า