All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 311 - Chapter 320

Biglang bumagsak ang katotohanan na parang malaking batong nahulog mula sa langit, at tuluyang natulala si Sofia.“Pinaghinalaan na ba ni papa ang pagkatao ko?” isip niya habang lalo siyang kinikilabutan.Pakiramdam ni Sofia ay gumuho ang buong mundo niya. “Anong gagawin natin, Mama? Ano na ang mangyayari sa atin?”Nasaksihan na ni Susan noon kung paano kumilos si Edmund laban sa mga kalaban niya. Makapangyarihan at walang awa ito; kahit si Edmund ay hirap nang protektahan ang sarili niya. Ano pa kaya silang mag-ina?Sa simula pa lang ay isa nang mapanganib na pustahan ang ginawa niya. Kapag nagtagumpay silang lasunin si Edmund, makakakuha sila ni Sofia ng napakalaking kayamanan, at sa perang iyon ay hindi na siya natatakot na hindi siya pakasalan ni Samuel.Habang mas malaki ang gantimpala, mas malaki rin ang panganib. Hindi niya inasahan na ganoon kabilis malalaman ni Edmund ang katotohanan; ngayon, kailangan nilang harapin ang kapalit nito.Mahina siyang napabuntong-hininga. “Sa pu

“Bukod pa roon…” Biglang sabi ni Aurora, tila nagpipigil ng emosyon. Nanginginig ang boses niya habang nagsasalita, para bang siya ang tunay na biktima. “Matagal na akong nahiwalay sa inyo noon. Paano ko malalaman ang tungkol sa pagpapalitang iyon ng mga bata? Kung may kasalanan man ako, kasalanan lang na hindi ko napalaki nang maayos si Nica.”Habang nagsasalita siya, nagsimula siyang umiyak nang tahimik. Ngunit ngayon, wala nang naniniwala sa kanya nang ganoon kadali.Lalong nagdilim ang mukha ni Tito Danilo. “Aurora, hanggang ngayon nagsisinungaling ka pa rin?”“Asawa, talagang wala akong alam…”“Kung wala kang alam, bakit kanina wala kang kahit anong reaksyon nang malaman mong si Raul ang tunay na anak?” biglang tanong naman ni Vicento.Natigilan si Aurora. Sandaling katahimikan ang bumalot sa buong sala. Napakatalas ng obserbasyon ni Vicento. Simula pa lang, pinagmamasdan na niya ang bawat ekspresyon ni Aurora.At ang pinaka-kahina-hinalang bagay ay ang pagiging sobrang kalmado n

Si Raul, isang matigas na tao, ni hindi man lang umungol kahit bugbugin nang ganoon kalala; kahit ang pagkagat niya sa sariling dila ay mabilis at walang pag-aatubili.Kahit patuloy pa siyang pahirapan, hindi siya magsusumamo o magsisisi.Pero hindi pa rin mawala ang galit ko dahil napakadali ng naging kamatayan niya. Kahit na may utos lang siyang sinusunod nang patayin niya ako, siya pa rin ang mismong pumatay sa akin.Marahil marami pa siyang buhay na kinitil; hindi ko kayang basta na lang palampasin iyon.Pero ngayon, patay na siya.Mahigpit kong kinuyom ang damit ko habang umaapaw ang sama ng loob sa dibdib ko.Bakit kahit ganoon na kami kaingat, namatay pa rin siya? Kahit noong lumalapit sina Aurora at Nica sa kanya, may mga taong nagbabantay. Pati pagkain niya, ibang tao pa ang naghahanda.Kaya paano pa rin siya namatay?Tulad ko, hindi rin makapaniwala si Nica na patay na siya.Hinaplos niya ang malamig na mukha ni Raul at mahina niyang sinabi, “Isasama kita.”Pagkatapos ay isi

Mahinang bumulong ulit si Nica, “Paghihiganti. Oo. Hindi dapat naging ganoon kalungkot ang sinapit ni Raul, siya—”Bago ko pa matapos ang sasabihin ko, pumasok si Aurora. “Narito rin pala si hipag.”Napilitan akong tumigil. “Nakita kong mahina si Nica pagkatapos ng operasyon niya, kaya dinalhan ko siya ng pagkain.”“Naalala ko na hindi naman kayo gaanong magkasundo noon ni Nica.” May dala rin siyang tray; naparoon din siya para magdala ng pagkain kay Nica.“Oo, nagkaroon kami ng ilang maliit na hindi pagkakaunawaan noon. Pero ngayong nawalan siya ng anak, at dahil na rin sa kumplikadong koneksyon niya sa pamilya Victorillo, hindi ko naman siya kayang pabayaan.”“Tamang-tama talaga ang naging desisyon ni Vicento na pakasalan ka. Pero huwag kang mag-alala, ako na ang bahala sa kanya.”Ibinaba ni Aurora ang tray, inalalayan si Nica na makaupo, at nilagyan ito ng unan sa likod. “Matagal ko nang kilala si Nica kaya mas alam ko ang gusto niya. Ako na ang mag-aalaga sa kanya. Malaking pinsal

Ang mansyon ay walang sapat na kagamitan para sa masusing pagsusuri, kaya dinala si Aurora sa ospital habang umiiyak.Tumingin si Denver sa akin nang may malalim na pag-iisip. “Sinadya mo ba ito?”“Kahit gusto ko talagang mahulog siya hanggang mamatay, hindi ko naman talaga ginawa. Saglit ko lang naisip iyon—sino ba’ng mag-aakalang madudulas talaga siya? Pero mabuti na ring nasugatan siya; hindi na siya makakagulo pa rito.”Pagkatapos ng nangyari kay Raul, alam kong may mali kay Aurora, kaya paano ko hahayaang manatili siyang ligtas dito? Kaya lang, tila may mata ang langit at ito na mismo ang nagparusa sa kanya bago pa ako kumilos.Tumawag si Vicento. “Ria, gusto mo bang pumunta sa repair shop?”Nang marinig ko ang “repair shop,” biglang kumabog ang dibdib ko. Nanginginig kong sinabi, “Oo, gusto kong pumunta.”“Mag-ingat ka sa daan, huwag kang magmadali. Hihintayin kita.”Mabilis kong ibinaba ang tawag. Tapos na—malamang ligtas nang nakarating si Vicento sa basement. Tinawagan lang n