All Chapters of Rejected Wife of A Heartless CEO: Chapter 321 - Chapter 330

404 Chapters

Chapter 300 - Anong Koneksyon?

Kung ikukumpara sa eksenang nasa harapan ko ngayon, masuwerte pa pala ang mga taong pinalalaki na parang mga hayop kanina.Dahil kahit pagsamahin pa ang lahat ng tao sa kwartong ito, hindi pa rin sila mabubuo bilang isang kumpletong tao.May nawalan ng kamay, may nawalan ng paa, at may nawalan ng ibang bahagi ng katawan. Mayroon pang isang magandang dalaga na kalbo.Narinig ko na noon na may mga taong may kakaibang mga hilig, gaya ng pagkahumaling sa ilang bahagi ng katawan ng tao.“Ano’ng nangyari sa mga katawan nila?”“Ibinenta.”“Isa itong napakalaking underground black market, nakakabaliw!”“At hindi lang iyan.”Sa simpleng pagtingin pa lang sa mga putol-putol na katawan, sumasama na ang sikmura ko at nakaramdam ako ng matinding awa.Dinala ako ni Officer Ramirez sa isa pang silid.Madilim ang kwartong iyon at puno ng mga modelong tao. Sa loob nito ay may iba’t ibang kalansay, eskultura, at maging mga ukit na kahoy.Sa mga glass display case, may sari-saring lalagyan, palamuti, at

Chapter 301 - Bumalik Sa Pag-iisa

Sa harapan ko ay nakatayo ang isang wax figure na kasinglaki ko mismo. Napakahusay ng pagkakagawa nito—halos kaparehong-kapareho ng dati kong anyo, maging ang tekstura ng balat ay eksaktong-eksakto.Lalo na ang mga mata—parang totoong mata ng tao.Walang sinumang craftsman sa mundo ang makakagawa ng ganoong klaseng pagiging makatotohanan maliban na lang kung tunay na mata ng tao ang ginamit.Mga mata ko iyon.Mahigpit kong kinagat ang aking labi. Gaano kalalim ang galit ng mga walang pusong halimaw na iyon? Paano nila nagawang gawin ito sa akin—patayin ako, pagkatapos ay lapastanganin pa ang bangkay ko nang ganito, ni hindi man lang ako mabigyan ng maayos na libing?Patuloy na tumulo ang mga luha ko habang nanginginig kong hinawakan ang wax figure. Nakalagay ang mga mata ko sa wax figure… kung ganoon, nasaan ang mga internal organs ko?Ginawa rin kaya nila iyong parang mga “artwork” na nakita ko kanina? Ang mga bituka ko, pinatuyo at ginawang parang beads?Nang mahawakan ko ang mga ma

Chapter 302 - Mahal Kita, Vicento

Ito lang ang tanging paraan para makasagot ako sa kanya.Napakamaalalahanin niya; sinabi ko noon sa kanya na kapag galit ako ay nakakalikha ako ng hangin, kaya alam niyang hangin ang tanging paraan na magagamit ko.Naalala niya ang bawat salitang sinabi ko. Hindi niya kailanman inisip na darating ang araw na kakailanganin niya ang ganoong klaseng pag-iingat para lang malaman kung naroon pa rin ako. Gaano kaya kasakit para sa kanya ang sitwasyong ito ngayon?Nilamon ng dilim ang buong silid.Nararamdaman kong nagsitayuan ang balahibo nina Denver at Jason.Oo, kung ako man ang nasa kalagayan nila, kahit pinakamalalapit kong kaibigan ay matatakot din. Sa madilim na gabi, may isang pares ng matang hindi nakikita na nakatingin sa kanila.Nanginginig ang boses ni Denver nang tawagin niya ako. “Ria, nandito ka talaga.”Binuksan ni Jason ang ilaw, at nang muling mapuno ng liwanag ang bawat sulok ng silid, nakita ko ang mapupulang mata ni Vicento. Hindi siya umiiyak, pero bahagyang namumula an

Chapter 303 - Hahanapin Ko Ang Asawa ko

Nakahiga si Lola sa kama, hindi pa rin niya maigalaw ang katawan niya. Mahinang bumulong si Aling Sita sa tabi ng tainga niya, “Donya Agatha, dumating si Mr. Victorillo para bisitahin kayo.”Hindi ko alam kung paano kinausap ni Vicento si Lola tungkol sa paglilipat sa kanya rito, pero mukhang lubos na nagtitiwala si Aling Sita sa kanya.“Lola, nakikita mo ba ako?” dali-dali akong lumapit sa tabi niya at nagtanong.Dumaan ang tingin niya sa akin at huminto kina Denver at Vicento na nasa likuran ko.“Ikaw...” Bigla siyang naging sobrang emosyonal nang makita si Denver at nauutal na sinabi, “Layas!”Hindi pa ganap na bumabalik ang pagsasalita niya kaya paisa-isang salita lang ang kaya niyang bigkasin. Pagkatapos ng ilang araw na pahinga, mas maganda na ang kutis niya kumpara noong huli ko siyang nakita, at tumaba pa siya nang kaunti.Namumula sa galit ang matanda niyang mukha habang matalim na nakatitig kay Denver.Nawalan ng masabi si Denver at namutla ang mukha. “Lola, ako…”Wala nang

Chapter 304 - Kagagawan Ba Ni Vicento?

Hindi kailanman naging madaldal si Vicento. Kadalasan kapag kasama niya ako, tahimik at reserved lang siya, nakatingin sa akin gamit ang malalambing niyang mga mata. Pero ngayon, nang wala akong maibigay na kahit anong tugon sa kanya, bigla siyang naging napakadaldal. Hindi ko alam kung saan niya balak magmaneho, pero sa sandaling iyon, hindi maipaliwanag na gumaan ang pakiramdam ko. Kahit walang makarinig sa boses ko, hindi pala ako iniwan ng mundo; nandiyan siya. Siya ang buong mundo ko. “Ria, dati takot na takot ka sa akin, siguro dahil hindi ako madalas ngumiti. Pagkatapos nating magsama, natakot akong matakot ka pa rin sa akin kaya palihim akong nag-practice ngumiti nang maraming beses.” “Hinding-hindi ko malilimutan ang araw na iniangat mo ang palda mo at pumasok sa malamig at walang-buhay na attic ng pamilya Victorillo. Para kang isang munting engkantada.” “Tuwing pumupunta ka sa pamilya Victorillo, palagi kitang pinapanood nang palihim mula sa dilim. Noon, pakiramdam ko i

Chapter 305 - Jade

Hindi ko alam kung ano ang balak gawin ng master kay Vicento, pero alam kong walang anumang bagay na nakukuha nang walang kapalit. Kung ang kapalit niyon ay ang pagsasakripisyo ni Vicento, mas gugustuhin ko pang mamatay.Sapat na ang pagmamahal na ibinigay niya sa akin; hindi ko karapat-dapat ang lubos niyang pagsasakripisyo. Paulit-ulit kong ibinangga ang ulo ko sa kahoy na pinto, ngunit sa bawat pagkakataon ay tinataboy ako ng ginintuang liwanag at napapaatras.Ano pa ba ang maaari kong gawin?Tumingala ako sa rebultong nakaupo sa mataas na lotus platform sa pangunahing bulwagan, lumuhod sa sahig, at paulit-ulit na lumuhod.Kung may kailangang mamatay, sapat na ang kamatayan ko; kailangang mabuhay ni Vicento. Wala na akong buhay, wala nang katawan—ang natitira na lamang sa akin ay isang hibla ng kaluluwa. Wala na rin akong anumang mawawala.Sumikat sa akin ang liwanag ng Budismo sa bulwagan, at nakaramdam ako ng kaunting init. Bigla akong tumingala, na para bang nakakita ako ng baha

Chapter 306 - Pag-amin Kay Edmund

Sa ospital, dumating na sina Mama at Edmund. Nang makita ni Mama ang katawan ni Ria Canlas na nakahiga at natutulog sa kama, agad namula ang kanyang mga mata.“Ria, anong nangyari?”Alam niya ang sikreto ko, pero si Edmund ay hindi. Nang makita niyang parang natutulog lang si Ria Canlas, hindi siya nag-alala.Mahina niyang sinabi sa tainga ni Mama, “Huwag kang mag-alala. Sabi ni Jason, nawalan lang ng malay si Ria. Ayos lang siya.”Pagkarinig sa walang pakialam niyang tono, biglang lumingon si Mama at masamang tiningnan siya. “Tumahimik ka! Ano’ng karapatan mong magsabi ng ganyan?”Inakala ni Edmund na dala lang iyon ng pagbabago ng hormones dahil sa pagbubuntis nito kaya hindi siya nagalit.“Sige na, sige na, kasalanan ko lahat. Huwag ka nang magalit.”Nang makita ni Mama na wala pa rin siyang kaalam-alam, lalo siyang nagalit.“Ikaw ang may kasalanan kung bakit naging ganito si Ria! Lumayas ka! Ayokong makita ka!”Walang ideya si Edmund kung gaano katakot si Mama. Nawala na nga niya

Chapter 307 - Nagbabalik

Tinakpan ni Mama ang kanyang mukha habang patuloy na tumutulo ang luha sa kanyang baba. Paos ang boses niyang nagsalita. “Matagal na siyang umalis sa mundong ito.”Parang nawalan ng buhay ang mukha ni Edmund. Malakas niyang sinampal ang sarili niyang mukha. “Hindi siya ang dapat mamatay… ako iyon. Ako ang nagkulang sa inyong mag-ina.”Mukhang nag-aalala si Vicento. “Mama, naiintindihan ko ang sitwasyon ng anak ninyo, pero huli na ang lahat ngayon. Ang tanging magagawa natin ay mapanatili ang katawan niya. Hindi maaaring masyadong matagal na mahiwalay si Ria sa katawang ito, kung hindi ay may masamang mangyayari.”Dahil sa paalala niya, mabilis na pinunasan ni mama ang kanyang mga luha. “Ano ang kailangan kong gawin? Bakit ba umalis si Ria sa katawan?”“Sa madaling salita, pag-aari ni Miss Canlas ang katawang ito. Hindi pa lubusang nagsasanib ang kaluluwa ni Ria dito. Kapag nakaranas siya ng matinding pangyayari, madaling makakawala ang kanyang kaluluwa sa katawan. Kaya kailangan natin

Chapter 308 - Hindi Mapapatay Ang Apoy

Marahan niyang tinapik ang likod ko, parang batang inaalo.“Ayos lang, huwag ka nang umiyak, nakabalik ka na.”Inilayo ko nang bahagya ang mukha ko habang pinupunasan niya ang mga luha sa gilid ng mga mata ko.“Siya nga pala…”Bigla kong naalala ang isang bagay. May kapalit ba talagang ibinigay siya kay Master Wu? Hindi mawala sa isip ko iyon, at gusto kong malaman kung may masakit ba sa kanya.“Ano’ng problema?”Tumalon ako mula sa kandungan niya at agad sinimulang hubarin ang damit niya. Baka may sugat siyang itinago na hindi ko nakita.Hinawakan niya ang kamay ko habang may helpless na ngiti sa labi niya.“Baby, ospital ito, hindi convenient para diyan sa gusto mong mangyari. Baka may nurse na pumasok mamaya para tingnan ka.”Wala akong pakialam kung ano man ang isipin niya. Walang mas mahalaga sa akin kaysa sa kalagayan niya. Mabilis kong hinubad ang coat niya, pagkatapos ang sweater niya.“Ria, huwag dito…” mabilis na namula ang tenga ni Vicento.Gwapo na siya noon pa man, pero l

Chapter 309 - Init Sa Hospital

Maliit lang ang single bed sa ospital, at sa masikip na espasyong iyon, nakakulong ako sa ilalim ni Vicento.Dahil sobrang intense ng lahat, gusto ko nang kagatin ang kumot para hindi ako mapalakas ng boses. Napansin ni Vicento ang iniisip ko kaya agad niya akong hinalikan sa labi.“Baby, huwag mong kagatin ang kumot, marumi iyan.”“Vicento...” mahigpit akong kumapit sa matibay niyang likod.“Kagatin mo na lang ako.”May boses ng nurse mula sa labas ng pinto. Inakala ni Jason na may hindi pa kami tapos na ritwal kaya natural na hindi niya pinapasok ang kahit sino para istorbohin kami.Paano kung may makakita sa amin ngayon? Bukas nasa front page na kami!Hindi nila alam na si Vicento at ako ay simpleng “physical training” lang ang ginagawa.Noong kaluluwa pa ako, nakita ko sina Denver at Nica sa mga hindi angkop na sitwasyon at labis akong nandiri noon. Pero ngayon, napagtanto kong mabilis pala akong mapapahiya sa sarili kong sinabi."Vicento..." bulong ko sa tenga niya."Shh... let's

...

31 32 33 34 35

...

SCAN CODE TO READ ON APP