Rejected Wife of A Heartless CEO의 모든 챕터: 챕터 301 - 챕터 310

Sa sandaling iyon, itinulak ko ang pinto at pumasok, malamig ang boses ko, “Oh, mukhang masaya rito ah.” Medyo nailang si Edmund nang makita ako, parang nahuling gumagawa ng mali. Agad niyang ibinaba ang mangkok na hawak niya. “Ria, anong ginagawa mo rito?” May dala rin akong lalagyan ng pagkain. “Papa, narinig kong abala ka, kaya espesyal akong naghanda ng pagkain para sa’yo.” Masama ang tingin sa akin ni Sofia. “Ginagaya mo ako.” Ipinatong ko ang lalagyan sa harap niya. “Papa, kaninong pagkain ang gusto mong kainin?” Mukhang nahirapan si Edmund—napagitnaan siya sa pagitan ng paborito niyang anak na matagal niyang pinalaki sa layaw at ako na hindi niya kayang galitin. Matapos ang sandaling pag-aalinlangan, dahan-dahan niyang sinabi, “Sofia, kinain ko na ang niluto mo kagabi, kaya susubukan ko naman ang sa ate mo ngayon.” Hindi siya ganoon ka-tanga para piliin si Sofia—ang dala ko ay pangligtas ng buhay, habang ang kay Sofia ay pangpatay. Nagalit si Sofia. “Hmph, papa,

Sa pagharap sa pagmamakaawa ni Edmund, ibinaba ni Mama Diana ang sinulid at crochet hook, dahan-dahang tumayo, at kinuha ang isang malaking garapon na salamin.“Asawa, ano ‘yan?” tanong ni Edmund na may kalituhan sa kanyang mga mata.Mahinahon niyang sinabi habang nakatingin kay Edmund, “Sa tuwing binibigo mo ako noon, naglalagay ako ng isang barya sa garapon na ito. Sinabi ko sa sarili ko na kapag napuno ito, iiwan na kita.”Binuksan niya ang takip. “At ngayon, iisa na lang ang kulang. Edmund, kaya mo bang ipangako na hindi mo na ako bibiguin sa mga darating pang dekada?”Parang hindi siya narinig ni Edmund; nakatuon lang ang tingin niya sa mga baryang laman ng garapon. Alam niyang nagkamali siya kay Mama Diana, pero hindi niya inakala kung gaano kabigat ang epekto nito kapag nakita na sa ganitong paraan.Ang maliit na apoy ay panandalian lang, pero kapag naging naglalagablab na apoy, tuluyang masusunog si Mama Diana sa poot at sakit.“Ako…” Alam kong gustong sabihin ni Edmund na hin

Ang lahat ng emosyon ko nitong mga nakaraang araw ay tila naglaho sa gabing iyon. Unti-unting naayos ang gusot sa isip ko, at si Vicento na lang ang laman ng aking mga mata, puso, at isipan.Lubos akong nagpapasalamat sa pagkakataong makapagsimula muli, at sa pagkakatagpo ko ng tunay kong pag-ibig. Ang mahawakan siya nang mahigpit—iyon na ang pinakamalaking kaligayahan ko. Mula ngayon, anuman ang gawin ko, hindi na ako magiging mag-isa.Hanggang sa hatinggabi, hinalikan niya ang aking noo at niyakap ang aking bagong ligo na katawan habang sabay kaming nahulog sa mahimbing na tulog.Sa gabing iyon, payapa ang tulog ko, habang may ibang tao na malamang hindi man lang makatulog.Kinabukasan, si Edmund—ang workaholic—ay hindi karaniwang hindi pumasok sa kumpanya.Pagdating ko sa bahay ng nanay ko, napansin kong wala ang katulong, at si Edmund mismo—nakasuot ng apron—ay pilit na nagpiprito ng itlog.May tubig na tumalsik sa mainit na mantika, kaya nagwisik ito, at nakita ko ang maraming pa

Nang marinig ang tanong niya, tahimik niyang binawi ang kanyang kamay—isang malinaw na tanda ng kanyang determinasyong makipagdiborsyo. Hindi pwedeng magbago ang desisyon niya dahil lang sa sinapit ni Edmund.“Mag-usap muna kayo, maghihiwa lang ako ng prutas,” malumanay niyang sabi. Kahit ang pagtanggi niya ay puno pa rin ng paggalang.Habang pinagmamasdan ang kanyang papalayong likod, malalim na napabuntong-hininga si Edmund—marahil iniisip kung gaano karaming bagay ang pinalampas niya sa mga nakaraang taon.“Kaya si Samuel ang totoong utak sa likod ng lahat, at ang layunin niya ay angkinin ang buong Canlas.”Tumango ako. “Oo. Kahit mahirap ang pinagmulan niya, napakatalino niya. Noong bata pa siya, ginamit niya si Susan—na medyo maganda—para tustusan ang pag-aaral niya. Kalaunan, gamit ang puhunan na iyon, nakaangat siya. Mahal niya ang asawa niya, pero ang pagmamahal na iyon ay wala sa kalingkingan ng ambisyon niya. Kaya hindi niya kailanman binitiwan si Susan—lahat ng ito ay para

Kinabukasan.Ginawa ni Samuel ang seremonya ng pagbubukas ng kanyang kumpanya. Bagama’t hindi siya tagarito, nagpadala siya ng mga imbitasyon sa maraming kumpanya nang maaga—malinaw ang layunin niyang makapasok sa lokal na hanay ng mga negosyante.Pati ang pamilya Victorillo ay nakatanggap ng imbitasyon. Sa totoo lang, hindi naman kalakihan ang kumpanya niya para personal na dumalo ang pamilya Victorillo, pero sino ba ang makakatangging manood ng palabas?Hinaplos ni Vicento ang ulo ko. “Kung gusto mong pumunta, pumunta ka.”Napakaabala niya nitong mga nakaraang araw, pero kahit sa kaunting pahinga, hindi niya nakakalimutang alagaan ako—pinapaalala niyang kumain ako nang maayos sa almusal.Sa mga mata niya, para pa rin akong batang hindi pa ganap na lumaki—kailangang matulog nang maaga, gumising nang maaga, uminom ng mas maraming gatas, at mag-ehersisyo. Ang sarap magkaroon ng asawa na parang tatay—inaalagaan niya ako sa lahat ng bagay, parang wala na akong kailangang alalahanin.“Per