Todos los capítulos de Rejected Wife of A Heartless CEO: Capítulo 521 - Capítulo 529

"Hi Tito? Mga siraulo kayo!"Talagang napakasuwerte ko sa mga kaibigan kong katulad ninyo. Ang dalawang walang kwentang ito ay nagkasundo pa talaga.Ang pangalan daw ng lalaki ay Vincent, at ang babae naman ay Maria Esmeralda. Pwede bang igalang ninyo ang opinyon naming dalawa bilang mga magulang?Mukhang wala namang pakialam si Vicento sa pangalan ng mga bata. Sabagay, ni hindi nga niya halos pinapansin ang mga anak namin. Paano pa kaya siya magkakaroon ng interes sa pangalan nila?Mahina niyang sinabi, "Pahawak ng bata."Paos ang boses niya. Bahagyang sumimangot si Mariel. "Ngayon gusto mo nang buhatin? Akala ko ba ayaw mong tingnan? Naalala mo na bang anak mo rin sila? Halos isinugal ni Ria ang buhay niya para maisilang ang dalawang batang ito. Ikaw na ama nila, ni hindi mo man lang sila tiningnan o niyakap."Habang nagsasalita siya, napaiyak siya. "Kung ayaw mo sa kanila, ako na ang magpapalaki sa kanila."Lalong dumilim ang mukha ni Vicento. "Kailan ko sinabi na ayaw ko sa kanila

Hindi ko makontrol ang katawan ko.Mabilis akong hinila ng isang napakalakas na puwersa. Dumaan ako kay Vicento, at sa pagdaan ko, bahagyang humangin at lumipad ang buhok niya.--Habang abala ang lahat kay Rio, tila naramdaman ni Vicento ang direksiyon ng paglisan ni Ria."Ria..."Walang sumagot sa kanya.Si Rio, na tila natakot, agad na nagsimulang hanapin si Ria. Nang hindi niya makita si Ria sa silid, maging si Venice ay napaiyak na rin.Biglang nakaramdam si Vicento ng matinding pagkabalisa. Hindi na niya inalo ang dalawang bata.Marahil, dahil matagal na silang magkasama ni Ria, kahit hindi niya ito nakikita, nararamdaman niya kung nasa tabi niya ba si Ria.Pero ngayon ay wala na.Sa mismong sandaling iyon, malinaw niyang naramdaman ang malamig na hanging dumaan sa tabi niya kanina. Paano magkakaroon ng malamig na hangin sa isang silid na napakainit na parang tagsibol?At nang mawala ang hanging iyon, pakiramdam niya ay may malaking kawalan."Ria... nandiyan ka pa ba?"Sinindiha

Ito ang unang Bagong Taon ng aming maliit na pamilya na may apat na miyembro. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat para sa akin.Habang nakatingin ako sa dalawang kulay-rosas na sanggol na mahimbing na nakahiga sa kama, nararamdaman ko ang init ng kanilang katawan at ang banayad na amoy ng gatas sa kanila.Kapag lumalapit ako, napapangiti sila at marahang humahagikgik. Pakiramdam ko, unti-unti nang bumabalik sa ayos ang lahat.Marahang ipinatong ni Vicento ang kamay niya sa balikat ko."Ano'ng iniisip mo?"Nagising ako sa aking pagninilay at tumingala sa lalaking nakatayo sa tabi ko—matangkad, guwapo, at napakabait.Yumakap ako sa baywang niya at isinandal ang ulo ko rito habang bahagyang napapangiti."Vicento... pakiramdam ko nananaginip lang ako. Hindi pa rin ako makapaniwalang nakabalik na talaga ako."Dahil ilang buwan akong namuhay bilang isang kaluluwa, parang hindi pa rin ako sanay sa pakiramdam ng pagkakaroon muli ng totoong katawan.Umupo si Vicento sa gilid ng

Pagkatapos ng napakaraming pinagdaanan at ilang ulit na pagharap sa bingit ng kamatayan…Halos nalipol na rin ang organisasyong iyon. Nang huli kong makita ang mag-asawang pumunta kay Shaun, kitang-kita kong wala na silang matakbuhan at desperado na sila.Sa totoo lang, unti-unti nang nawala ang galit na matagal kong kinimkim.Kahit na kasuklam-suklam ang pamilya De Leon, natanggap na nila ang nararapat na kaparusahan. Higit sa lahat, taos-puso ang kanilang pagsisisi.May prosthetic leg na si Papa. Nakaupo siya sa loob ng sasakyan, at natatakpan ng pantalon ang kanyang binti kaya hindi halatang may kapansanan siya.May dala namang mga gamit si Marco at maingat na nagsalita, "Mrs. Victorillo, kaunting regalo lang po ito mula kina Mama, Papa, at sa amin. Mga itlog ito mula sa mga manok na kami mismo ang nag-aalaga sa probinsya, pati mga gulay na si Mama mismo ang nagtanim. Kakapanganak n'yo lang at kagagaling n'yo lang din sa pagkakasakit. Kailangan n'yo pong magpalakas. Alam naming wal