Rejected Wife of A Heartless CEO のすべてのチャプター: チャプター 441 - チャプター 450

Matagal nang kinikimkim ang sakit na iyon, at sa sandaling ito ay tuluyan itong sumabog. Lahat ng luhang hindi ko naibuhos noong isa pa akong kaluluwa ay bumuhos ngayon.Si Vicento lamang ang nakakaalam ng lahat ng hinanakit ko, ng mga pagkawala ko sa sarili, at ng mga bagay na hindi ko matanggap.Gaano man kabuti sa akin sina Edmund at Mama Diana, hindi pa rin sila ang tunay kong mga magulang. Sa kabaligtaran, habang mas mabuti ang pagtrato nila sa akin, lalo akong nadidismaya at nasasaktan, at lalo kong hinahanap-hanap ang mga magulang na paulit-ulit akong itinakwil.Dahan-dahan akong dumulas mula sa mga bisig ni Vicento at napaupo sa sahig habang umiiyak nang todo.“Malinaw namang ako ang laging nasasaktan. Bakit nila ginagawa sa akin ito? Ano bang kasalanan ko?”“Hangal,” mahinang sabi niya. “Wala kang kasalanan. Ang may mali ay sila dahil bulag sila.”Lumuhod si Vicento sa sahig at idinikit ang ulo ko sa dibdib niya.“Ria, patawad. Hindi kita naprotektahan sa nakaraan mong buhay

Talagang nag-aalala pa rin siya para sa mga taong iyon.Dahil sa pakiusap niya, inayos nga ni James na makapaligo sila nang gabing iyon.Walang pakialam si Tita Vivian sa pamilya De Leon. Hindi ko alam kung napagod na ba siya sa pangungulit ko, pero nag-impake siya at bumalik sa pamilya Sarmiento nang magdamag. Buong araw ko siyang hindi nakita.Bukas ng gabi ang kasal nina James at Melissa.Hindi ko alam kung bakit, pero hindi mapakali ang puso ko. Pakiramdam ko ay may masamang mangyayari. Dahil noong bisperas din ng kasal ko noon, ganoon din ako—balisa at kinakabahan.Hindi ako makatulog. Nagising si Vicento at tumingin sa akin. “Ano'ng problema, Ria?”“Pupuntahan ko ang pamilya De Leon.”Malalim ang tingin niya sa akin. “Ria...”“Kinakabahan lang ako. Baka may mangyaring masama sa araw ng kasal. Natatakot akong may mangyari kay Melissa.”“Hindi si Denver si James. Mahal na mahal niya si Melissa at pinahahalagahan niya ang kasal na ito. Dalawang taon niyang inihanda ang wedding gown

Habang tahimik na naghihintay ang lahat sa ilaw-trapiko, ako naman ay biglang humarurot at inapakan nang todo ang silinyador.Doon ko tuluyang naunawaan kung bakit nagpakita si Michelle. Ginamit siya ng isang tao bilang pain upang iligaw sina Vicento at James.Kami ang tunay na target. Napakalupit ng planong iyon. Dahil nagawa niyang mapalitan ang mga tauhan ni James, malinaw na may kaugnayan siya sa pamilya Aurelio.Sinamantala niya ang araw ng kasal ni James upang lipulin ang pamilya De Leon. Kasama si Melissa at ako.Mahigit sampung sasakyan ang humabol sa amin at tumawid din sa ilaw-trapiko. Mabuti na lamang at may isa pang linya ng kalsada. Lumabag kami sa mga patakaran sa trapiko at dumaan doon, habang isang malaking trak ang dumiretso sa normal na ruta at naharang ang maraming sasakyan.Apat na sasakyan pa rin ang humahabol sa amin, at ang iba ay tiyak na makakahabol sa lalong madaling panahon.Kaunti na lamang ang oras namin. Katatapos lang naming makapatay ng tao. Kapag tumaw

Hindi ako mapakali at nakatitig habang biglang isinadsad ni Ivan ang Cullinan sa gitna ng kalsada upang harangan ang huling sasakyan. Sa kasamaang-palad, direktang tumama ang kotse sa bahagi ng driver's seat.Isang nakabibinging tunog ng banggaan ang umalingawngaw mula sa telepono.“Hindi! Ivan!” Nag-iba ang boses ni Mariel.Kahit noong nasa bingit na kami ng kamatayan, nagawa pa rin niyang manatiling kalmado. Matagal na niyang tinanggap ang kapalaran mula nang malaman niya ang magiging wakas namin. Paulit-ulit niyang sinasabi na sapat na ang mamuhay nang maayos sa bawat araw.Hindi siya natatakot mamatay.Pero sa sandaling ito, natakot siya na baka si Ivan ang mamatay.“Ivan? Magsalita ka! Hindi ko na babanggitin ang diborsyo. Huwag kang mamatay, okay? At isa na lang na interseksyon pa, ikaw—”Hindi pa natatapos si Mariel nang biglang may isa pang sasakyan na sumulpot mula sa kabilang bahagi ng green belt.Walang babala.Wala nang silbi kung ikabig ko ang manibela o tapakan ang silin

Napagtanto ko na ngayon kung saan nanggaling ang kabaliwan ng magkapatid na Aurelio. Kung ikukumpara kay Armando, parang bagitong sisiw lamang si Tita Vivian.Hindi ko alam kung talagang ginawa ni Lola ang mga malulupit na bagay na iyon noon. Ang alam ko lang, mula nang magkaroon ako ng malay, minahal niya ako nang buong puso.Bago ako ikasal, natatakot siyang apihin ako sa pag-aasawa. Lahat ng paraan ng pag-aalala ay ginawa niya para sa akin, at halos gusto niyang ibigay ang buong yaman ng pamilya bilang mana ko.Nang mawala ako, siya lang ang nag-alala sa akin araw at gabi sa buong pamilya De Leon at walang tigil na naghanap ng balita tungkol sa akin.Pero ngayon, gusto niyang ako mismo ang pumatay sa taong pinakamamahal kong nakatatanda.Mas maayos at maaliwalas ang itsura ni Lola kaysa sa iba pang miyembro ng pamilya De Leon. Mukhang dinala siya rito sakay ng eroplano. Medyo magulo lang ang buhok niya.Napakaraming nangyari nitong mga nakaraang araw kaya wala akong oras para alaga